จุดจบของคนโฉด

“ท่านคิดจริงๆ หรือว่าการเนรเทศคือบทลงโทษที่สาสม?” น้ำเสียงของหลินเฟยอวี่ราบเรียบดุจผิวน้ำในบ่อนิ่ง ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีด้วยจังหวะที่แผ่วเบาจนแทบไร้เสียง แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของชายที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า จางเหว่ยในอาภรณ์สีเทาหม่นที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดิน เงยหน้าขึ้นมองสตรีที่ตนเคยเหยียดหยาม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและหวาดกลัวระคนกัน เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “เจ้ามันนางมารร้ายเฟยอวี่! สิ่งที่ข้าทำไปก็เพียงเพื่อความรุ่งโรจน์ของตระกูลจาง เจ้าเองก็เป็นสตรี อย่าได้ลำพองใจไปนัก หากข้าไร้อำนาจในเมืองหลวง เจ้าก็ไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข!” “ความรุ่งโรจน์?” เฟยอวี่แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันแฝงไปด้วยความเวทนา “ความรุ่งโรจน์ที่สร้างบนหยาดเลือดของข้าและตระกูลหลินน่ะหรือ? จางเหว่ย… ชาติภพก่อนข้าอาจจะโง่งมจนมองไม่เห็นกรงเล็บใต้รอยยิ้มของท่าน แต่ชาตินี้ ต่อให้ท่านจะคลานเข่าขอชีวิต ข้าก็จะไม่ยอมให้ความเมตตาแม้เพียงเศษเสี้ยวแก่คนเช่นท่าน” ฉินอ๋องหลี่เฉิงที่นั่งเงียบมาตลอดกาลในมุมมืดของห้อง ขยับกายเล็กน้อย แสงตะเกียงไหวระริกกระทบใบหน้าคมสันที่ดูสง่างามทว่าน่าเกรงขาม “ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ท่านออกเดินทางก่อนตะวันตกดิน เส้นทางสายเหนือที่ไร้ผู้คนและเต็มไปด้วยสัตว์ร้ายคือที่ที่ท่านคู่ควร จางเหว่ย จงขอบคุณเสียเถอะที่หัวของท่านยังอยู่บนบ่า” จางเหว่ยสะดุ้งสุดตัว เขาหันไปมองบุรุษผู้กุมชะตาเมืองหลวงด้วยสายตาอาฆาต “ท่านอ๋อง! ท่านคิดว่าอำนาจของท่านจะค้ำฟ้าได้นานแค่ไหนกัน? สักวันหนึ่งคนของท่านจะลุกขึ้นมากัดกินท่านเอง!” หลี่เฉิงไม่ได้โกรธเคือง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้จางเหว่ยจนเงาร่างทอดทับร่างของอีกฝ่ายอย่างกดดัน “นั่นคือเรื่องของอนาคต แต่ปัจจุบัน… สิ่งที่ท่านต้องเผชิญคือความทุกข์ระทมที่ขุดลึกกว่าความตาย” เฟยอวี่ลุกขึ้นเดินไปหยุดตรงหน้าจางเหว่ย นางโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงของนางเยือกเย็นจนคนฟังต้องสั่นสะท้าน “อ้อ… อีกเรื่องที่ข้าเกือบลืมบอก อนุเหมยเซียนที่ท่านรักนักหนา นางไม่ได้ติดตามท่านไปหรอกนะ นางรับข้อเสนอของข้า… เพื่อแลกกับอิสรภาพ นางเลือกที่จะเป็นสายลับให้ข้าคอยส่งข่าวความเคลื่อนไหวของท่านในแดนไกล” สีหน้าของจางเหว่ยบิดเบี้ยวทันที เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “ไม่จริง… นางไม่ทำเช่นนั้น!” “ลองไปถามนางดูสิ ก่อนที่ทหารจะลากตัวนางไปกักขังในฐานะนางบำเรอของค่ายทหารชายแดนตามคำสั่งล่าสุดของใต้เท้าผู้ตรวจการ” เฟยอวี่ผละออกมา มองดูชายที่เคยเป็นสามีด้วยสายตาว่างเปล่า “เดินทางโดยสวัสดิภาพนะจางเหว่ย หวังว่าฤดูหนาวปีนี้ที่นั่นจะทำให้ท่านสำนึกได้บ้าง ว่าอะไรคือสิ่งที่ท่านสูญเสียไปเพราะความโลภของตัวเอง” เสียงโซ่ตรวนลากพื้นดังก้องขณะทหารสองนายลากตัวจางเหว่ยที่ร้องโวยวายออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันภายในห้องโถง หลินเฟยอวี่ถอนหายใจยาว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกถึงกระดูก นางไม่เคยรู้สึกสะใจ แต่รู้สึกเพียงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ ถูกเติมเต็มด้วยความหวังใหม่ หลี่เฉิงเดินเข้ามาวางมือลงบนไหล่บางของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้เฟยอวี่ผ่อนคลาย “เจ้าทำได้ดีมากแล้วเฟยอวี่ ความแค้นที่กัดกินใจเจ้ามานาน บัดนี้ถึงเวลาที่จะปล่อยให้มันมอดไหม้ไปกับกาลเวลาเสียที” “ท่านคิดว่าเขาจะเปลี่ยนไปได้จริงๆ หรือคะ?” นางถามโดยไม่เงยหน้า “คนเช่นนั้นไม่มีวันเปลี่ยนหรอก” หลี่เฉิงตอบเสียงเรียบ “แต่ข้าจะไม่ยอมให้เขาหรือใครหน้าไหนกลับมาสร้างรอยแผลให้เจ้าได้อีก” บรรยากาศภายในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้นอีกครั้งเมื่อองครักษ์คนสนิทของหลี่เฉิงก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาคุกเข่าลงแทบเท้าอ๋องหนุ่ม “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่ประตูเมืองทิศตะวันตก… มีคนพบศพทหารองครักษ์สี่นายที่รับหน้าที่คุมตัวจางเหว่ยถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม และที่สำคัญ… รถม้าที่คุมตัวนักโทษหายไปอย่างไร้ร่องรอย!” เฟยอวี่เบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วสันหลังเมื่อได้ยินประโยคนั้น นี่ไม่ใช่ฝีมือของจางเหว่ยที่ไร้อำนาจ แต่เป็นฝีมือของใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมาโดยตลอด “ดูเหมือนว่าจุดจบของคนโฉด จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่แท้จริง” หลี่เฉิงพึมพำขณะหยิบกระบี่คู่กายขึ้นมา ดวงตาคมกริบมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด ทันใดนั้น จดหมายลับที่ประทับตราจวนอัครเสนาบดีก็ถูกส่งถึงมือเขาด้วยปลายลูกธนูที่ปักแน่นบนวงกบประตู! หมอกเหมยปลายฤดูขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกับตัวละครนะคะ