ความสงบชั่วคราว

“หากเจ้าคิดจะดึงดันส่งสินค้าล็อตนี้เข้าสู่หัวเมืองทางเหนือโดยไม่ผ่านตราประทับของกรมการค้า เจ้าก็เท่ากับเอาหัวตัวเองไปวางบนเขียงของจางเหว่ยด้วยความเต็มใจนะเฟยอวี่” เสียงทุ้มต่ำของฉินอ๋องหลี่เฉิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นชาหลงจิ่งชั้นเลิศ เขาไม่ได้เงยหน้าจากม้วนแผนที่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์ แต่แววตาที่จ้องมองเส้นทางเดินเรือกลับคมกริบราวกับใบมีดที่ถูกซ่อนไว้ในฝัก หลินเฟยอวี่ไม่ได้ตอบทันที นางวางพู่กันในมือลงอย่างใจเย็น ก่อนจะหมุนวงแหวนหยกที่นิ้วชี้เบาๆ ดวงตากลมโตคู่สวยที่ผ่านร้อนผ่านหนาวจากความตายในชาติก่อนฉายแววราบนิ่งดั่งผิวน้ำที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำไว้มหาศาล “ท่านอ๋อง... สิ่งที่ข้ากำลังทำไม่ใช่การเสี่ยงดวง แต่เป็นการเปิดช่องว่างที่จางเหว่ยไม่มีวันเอื้อมถึง” นางขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะไม้ กางบัญชีรายชื่อร้านค้าในหัวเมืองไกลที่นางเพิ่งเข้าครอบครองผ่านนอมินี “จางเหว่ยคิดว่าข้าจะมัวแต่ยุ่งกับการจัดระเบียบในเมืองหลวงจนลืมขยายอิทธิพลออกไปรอบนอก เขาจดจ้องเพียงอำนาจในราชสำนัก แต่ลืมไปว่ามหาเศรษฐีที่แท้จริงไม่เคยฝากชีวิตไว้กับลมปากของขุนนาง” “แต่หัวเมืองเหนือคือเขตอิทธิพลของตระกูลจาง” หลี่เฉิงเงยหน้าขึ้น สบตานางตรงๆ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะอ่านออก “หากเจ้าก้าวเท้าเข้าไปเพียงครึ่งก้าว พวกมันจะต้อนเจ้าจนมุม” “ข้าไม่ได้จะก้าวเข้าไปด้วยนามของ ‘หลินเฟยอวี่’” นางยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้ชายที่ทรงอำนาจที่สุดคนหนึ่งในแผ่นดินถึงกับชะงัก “ข้าจะส่ง ‘คนนอก’ ที่จางเหว่ยเคยเหยียบย่ำในอดีตไปจัดการแทน และเมื่อพวกมันรู้ตัวว่าเสียหัวเมืองเหนือไปให้ข้าแล้ว... ถึงตอนนั้น ความสงบชั่วคราวที่ข้าอุตส่าห์สร้างขึ้น ก็คงถึงเวลาที่ต้องพังทลายลงด้วยมือของข้าเอง” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน หลี่เฉิงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความชื่นชมและความห่วงใย เฟยอวี่ในวันนี้ไม่ใช่หญิงสาวที่อ่อนแอให้น้องสาวต่างมารดาอย่างเหมยเซียนรังแกได้ง่ายๆ อีกต่อไป ทุกย่างก้าวของนางถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำดั่งหมากรุกที่ไม่มีวันพลาด “เจ้าเปลี่ยนไปมาก เฟยอวี่” เขาเปรยเบาๆ น้ำเสียงแฝงความเสียดายเล็กน้อย “บางครั้งข้าก็คิดถึงสายตาที่ไร้เดียงสาของเจ้าในวันแรกที่เราพบกัน” “ความไร้เดียงสาเป็นสมบัติของคนตายไปแล้วค่ะท่านอ๋อง” นางตอบทันควัน ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งจากแขนเสื้อส่งให้เขา “นี่คือรายชื่อขุนนางท้องถิ่นในหัวเมืองเหนือที่พร้อมจะหันหลังให้จางเหว่ย หากท่านช่วยตรวจสอบเส้นทางหลบหลีกกองตรวจตราในคืนวันเพ็ญ... ธุรกิจของข้าจะมั่นคงเกินกว่าที่ใครจะสั่นคลอนได้” หลี่เฉิงรับจดหมายไปอ่าน แววตาของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่กวาดสายตาผ่านชื่อตัวละครที่ซ่อนอยู่ภายใน “เจ้าวางแผนเรื่องนี้มานานเท่าไหร่แล้ว?” “ตั้งแต่วันที่ข้ากลับมาจากความตายค่ะ” เฟยอวี่เดินออกไปที่ระเบียง มองออกไปเห็นแสงไฟวับแวมของเมืองหลวงยามค่ำคืน ความสงบในตอนนี้เป็นเพียงภาพลวงตา นางรู้ดีว่าจางเหว่ยและเหมยเซียนกำลังวางแผนชั่วร้ายบางอย่างอยู่เบื้องหลัง แต่ยิ่งพวกมันขยับตัวมากเท่าไหร่ เครือข่ายที่นางสร้างไว้ก็จะยิ่งรัดคอพวกมันแน่นขึ้นเท่านั้น ทว่า ขณะที่นางกำลังจะหันกลับมาสั่งการคนสนิทให้เร่งมือเตรียมการจัดส่งสินค้า เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ไม่ใช่เสียงเดินของบ่าวไพร่ แต่เป็นจังหวะที่หนักแน่นและเต็มไปด้วยเจตนาที่ไม่อาจมองข้าม ประตูห้องทำงานถูกผลักออกกะทันหันโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า ร่างสูงของจางเหว่ยปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดิน ในมือของเขาถือกล่องไม้แกะสลักลวดลายประหลาดที่เฟยอวี่จำได้แม่นว่ามันเป็นของที่นางเคยเก็บไว้ในห้องลับของตระกูลหลินเมื่อชาติก่อน “เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำลายข้าได้จริงๆ งั้นรึ... หลินเฟยอวี่?” จางเหว่ยแสยะยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตที่ถูกปิดซ่อนมานาน “ของสิ่งนี้... หากท่านอ๋องได้เห็นความลับที่ซ่อนอยู่ข้างใน ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าเจ้าจะยังมีหน้ายืนอยู่ข้างกายเขาได้อีกนานแค่ไหน!” เฟยอวี่นิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ ความลับนั้น... ความลับที่นางมั่นใจว่าไม่มีใครเข้าถึงได้ กลับมาอยู่ในมือของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในเวลาที่นางกำลังจะเริ่มต้นแผนการใหญ่ หมอกเหมยปลายฤดูขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกับตัวละครนะคะ