คำสารภาพของหลี่เฉิง

“ข้อเสนอนี้... ท่านอ๋องตรองดีแล้วหรือคะ” น้ำเสียงของหลินเฟยอวี่ราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ ทว่าลึกกลับซ่อนระลอกคลื่นแห่งความระแวงสงสัย นางวางถ้วยชาเคลือบหยกในมือลงบนโต๊ะไม้จันทน์อย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องหนังสือลับของจวนฉินอ๋อง เบื้องหน้าของนางคือหลี่เฉิง บุรุษผู้ซ่อนเข็บเล็บมังกรไว้ภายใต้รอยยิ้มหยันโลกและท่าทีเกียจคร้าน สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจ้องมองนาง ราวกับกลัวว่าหากเผลอกะพริบตาเพียงเสี้ยววินาที ร่างบอบบางเบื้องหน้าจะสลายกลายเป็นหมอกควันจางหายไป จดหมายอาญาสิทธิ์และโฉนดที่ดินทั่วสามมณฑลภาคเหนือที่เขากองไว้บนโต๊ะ ไม่ใช่สิ่งของล่อตาล่อใจสำหรับสตรีที่เคยผ่านความตายมาอย่างนาง สิ่งที่ทำให้หัวใจของหลินเฟยอวี่กระตุกวูบ คือความจริงจังที่สะท้อนอยู่ก้นบึ้งนัยน์ตาคู่นั้น “เปิ่นหวังไม่เคยเอ่ยคำใดที่ไร้ความหมาย” หลี่เฉิงขยับกายเข้าใกล้ ร่างสูงโปร่งทอดเงาทาบทับร่างของนางจนแทบจะโอบล้อม ปลายจมูกได้กลิ่นจางๆ ของไม้กฤษณาผสมกับกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา “ตำแหน่งชายาเอกแห่งจวนฉินอ๋อง พร้อมด้วยสิทธิ์ในการจัดการทรัพย์สินและกำลังพลครึ่งหนึ่งในมือเปิ่นหวัง... แลกกับการที่เจ้าจะยอมใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เคียงข้างข้า ในฐานะสตรีที่ข้าศรัทธาที่สุด” เฟยอวี่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างอดไม่ได้ ชาติก่อนนางเคยโง่งอมอบหัวใจและทรัพย์สินทั้งหมดให้จางเหว่ย ผลลัพธ์ที่ได้คือความตายอันแสนทุรนทุรายบนกองเพลิงแห่งความแค้น บทเรียนราคาแพงสอนให้นางรู้ว่าคำว่า ‘รัก’ และ ‘ความจริงใจ’ ในราชสำนักนั้นราคาถูกเสียยิ่งกว่าใบไม้แห้ง “ท่านอ๋องทรงล้อเล่นแล้ว เพลิงแค้นในใจของหม่อมฉันยังไม่มอดดับ เส้นทางที่หม่อมฉันกำลังเดินอยู่เต็มไปด้วยเลือดและศัตรู การดึงหม่อมฉันเข้าไปยืนเคียงข้างในตำแหน่งนั้น... เท่ากับท่านกำลังเอาอนาคตของราชوงศ์มาเดิมพันกับสตรีที่ผู้คนต่างตราหน้าว่าเป็น ‘แม่ค้าหน้าเลือด’ นะคะ” “เจ้าคิดว่าเปิ่นหวังกลัวคำครหาพวกนั้นหรือ?” หลี่เฉิงแค่นหัวเราะเสียงต่ำ มือหนายื่นออกไปหมายจะสัมผัสแก้มนวล แต่นางกลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างนุ่มนวล ทว่าเด็ดเดี่ยว ปลายนิ้วของเขาค้างเติ่งกลางอากาศชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะดึงกลับอย่างช้าๆ แววตาไหววูบด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน “เฟยอวี่... เจ้ามองไม่เห็นจริงๆ หรือ ว่าเบื้องหลังเกมการเมืองที่เจ้ากำลังเล่นอยู่ ใครกันที่เป็นคนคอยกวาดล้างหนามยอกอกให้เจ้าอย่างเงียบๆ?” คำพูดของเขาทำให้เฟยอวี่ชะงัก ประมวลภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ทั้งกลุ่มโจรป่าที่จู่ๆ ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทั้งหลักฐานการทุจริตของตระกูลจางที่มักจะปรากฏบนโต๊ะทำงานของนางราวกับปาฏิหาริย์ ทุกอย่างล้วนมีเงาของบุรุษผู้นี้อยู่เบื้องหลังเสมอ “ท่านทำทำไม...” น้ำเสียงของนางสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ “เพราะข้าทนเห็นเจ้าใช้ชีวิตด้วยความเคียดแค้นไม่ได้” หลี่เฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลึกซึ้ง แววตาที่ทอดมองนางในยามนี้ไม่มีคราบของฉินอ๋องผู้เจ้าเล่ห์เพทุบายอีกต่อไป มีเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่มอบหัวใจให้อีกฝ่ายไปจนหมดสิ้น “ชาติก่อน... ข้าไม่มีโอกาสได้ปกป้องเจ้าปล่อยให้เจ้าต้องเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายคนเดียว ชาตินี้... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหลอมรวมใต้หล้าเพื่อเจ้า เปิ่นหวังก็ยินดี” หัวใจของหลินเฟยอวี่กระหน่ำเต้นรัวราวกับมีกลองศึกตีอยู่ข้างใน คำว่า *‘ชาติก่อน’* ที่หลุดออกมาจากปากของเขา ทำให้โลกทั้งใบของนางหยุดหมุน ความลับที่นางพยายามเก็บซ้ำร่องรอยไว้ลึกที่สุด บัดนี้กลับถูกเปิดเผยออกมาจากปากของบุรุษผู้กุมชะตาฟ้าดิน “ท่าน... หมายความว่าอย่างไร” นางเค้นเสียงถาม ร่างกายเย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึก หลี่เฉิงไม่ทันได้เอ่ยคำใดตอบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบดั่งห่าฝนก็ดังขึ้นที่นอกประตูก็ขัดจังหวะความเงียบงัน ตามด้วยเสียงทุบประตูปังใหญ่และเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์เงา “ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! คนจากจวนสกุลจางบุกมาที่หน้าจวน พร้อมกับ... พร้อมกับราชโองการสมรสพระราชทานจากไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ!” หลี่เฉิงขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ผิดกับหลินเฟยอวี่ที่นัยน์ตาคู่สวยพลันเปล่งประกายความเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ นางแย้มรอยยิ้มหยันออกมา ช่างเป็นจังหวะเวลาที่ประจวบเหมาะเสียจริง หมากตานี้... ดูท่าว่าจางเหว่ยและอนุเหมยเซียนคงจะร้อนรนจนทนไม่ไหวและกระโดดลงมาในหลุมพรางที่นางขุดไว้ด้วยตนเองเสียแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของหมอกเหมยปลายฤดูมาโดยตลอดนะคะ