เสียงคัดค้าน

“พ่อค้าหรือ? ตระกูลหลินเป็นเพียงพ่อค้าที่เปื้อนกลิ่นเงินตรา จะมาเสนอหน้าในสภาขุนนางเพื่อหารือเรื่องคลังเสบียงของแผ่นดินได้อย่างไรกัน!” เสียงตวาดกร้าวของใต้เท้าเฉิน ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ผู้ถือหางจางเหว่ยดังสะท้อนไปทั่วท้องพระโรง กลิ่นอายของการดูหมิ่นเหยียดหยามแผ่ซ่านไปในอากาศเหมือนไอควันพิษ หลินเฟยอวี่ยืนนิ่งอยู่กลางโถงกว้าง แผ่นหลังเหยียดตรงดุจกิ่งหลิวที่ผ่านพ้นฤดูหนาวอันโหดร้ายมาแล้ว นางไม่ได้สะทกสะท้านต่อสายตาเย็นชาหลายสิบคู่ที่จ้องมองมา ราวกับกำลังรอคอยให้พวกเขาสาดโคลนใส่ตัวนางจนพอใจ “ใต้เท้าเฉินกล่าวได้ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ” เฟยอวี่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่ากังวานใสจนผู้คนในที่นั้นต้องชะงัก “ตระกูลหลินเป็นเพียงพ่อค้า แปดเปื้อนด้วยกลิ่นเงินทอง แต่น่าขันนักที่เงินทองเหล่านั้น กลับเป็นสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงท้องหิวของทหารชายแดนในยามที่คลังหลวงว่างเปล่ามาตลอดสามปี” จางเหว่ยที่ยืนกอดอกอยู่มุมหนึ่งเหยียดยิ้มที่มุมปาก เขาก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตาที่เคยเป็นดั่งสามีผู้แสนดีในชาติก่อน บัดนี้เหลือเพียงความอำมหิตที่ซ่อนภายใต้หน้ากากขุนนางผู้ทรงธรรม “การค้ากับความมั่นคงของชาติมิใช่เรื่องเดียวกัน เฟยอวี่... เจ้าอย่าได้ใช้ความฉลาดแกมโกงมากลบเกลื่อนความต้องการอำนาจของตนเองเลย ขุนนางผู้มีเกียรติย่อมมีที่ทางของขุนนาง ส่วนพ่อค้า... ก็ควรอยู่ในที่ที่พ่อค้าควรอยู่” หลินเฟยอวี่หันไปสบตากับชายที่นางเคยให้ทั้งใจและชีวิตในชาติก่อน สายตาของนางไม่ได้มีความรักหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันเป็นเพียงสายตาของนายพรานที่กำลังมองดูเหยื่อที่ติดกับดักตัวเอง “ท่านจางเหว่ย ท่านพูดถึง ‘ที่ทาง’ อย่างนั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้น ข้าขอถามท่านสักคำ ในวันที่จวนตระกูลหลินถูกริบทรัพย์และท่านได้เลื่อนขั้นด้วยผลงานที่เอาเงินจากข้าไปซื้อหามานั้น... ท่านวางตัวอยู่ในที่ทางของ ‘บุรุษ’ หรือ ‘ปรสิต’ กันแน่เจ้าคะ?” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วท้องพระโรง หลายคนเริ่มกระซิบกระซาบ จางเหว่ยหน้าซีดเผือดก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกเปิดโปงกลางที่ประชุม ท่ามกลางความวุ่นวาย ฉินอ๋องหลี่เฉิงที่ประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักด้านข้างพระที่นั่ง กลับทำเพียงจิบชาอย่างใจเย็น ราวกับเหตุการณ์เบื้องหน้าเป็นเพียงการแสดงละครฉากหนึ่งที่เขาชมจนเบื่อหน่าย แต่ดวงตาคมกริบของเขากลับสอดส่ายไปทั่ว แฝงไว้ด้วยความนัยที่ไม่มีใครกล้าอ่านใจออก “ที่นี่ไม่ใช่ตลาดสดที่จะมาเถียงกันด้วยเรื่องส่วนตัว!” ขุนนางอาวุโสอีกคนแทรกขึ้น “ใต้เท้าอ๋อง ท่านจะนิ่งเฉยให้สตรีจากตระกูลพ่อค้ามาลบหลู่เหล่าขุนนางเช่นนี้หรือพะยะค่ะ?” หลี่เฉิงวางถ้วยชาลง เสียงกระทบของกระเบื้องเคลบดังเบาๆ แต่กลับทำให้ทั้งห้องเงียบกริบดุจป่าช้า เขาปรายตามองไปยังหลินเฟยอวี่ ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าในชุดสีน้ำเงินเข้มขยับตัวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังอำนาจดุจพยัคฆ์ซุ่ม “สตรีผู้นี้... ไม่ได้มาในฐานะพ่อค้า” หลี่เฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “นางมาในฐานะ ‘ตัวแทน’ ที่ข้าอนุญาตให้มีส่วนร่วมในการตรวจสอบเส้นทางการเงินของราชสำนัก ใครก็ตามที่ปฏิเสธความเห็นของนาง ก็เท่ากับปฏิเสธความไว้วางใจที่ข้ามีให้... พวกท่านคนใดอยากเป็นผู้เริ่มต้นการตั้งคำถามนั้น ก็เชิญก้าวออกมา” ไม่มีใครกล้าขยับ แม้แต่จางเหว่ยยังต้องถอยกรูดไปด้านหลัง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้บานใหญ่ของท้องพระโรงก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา ใบหน้าของเขาสะท้อนความตระหนกจนเห็นได้ชัด “ประกาศ! มีพระบรมราชโองการด่วน!” ขันทีหนุ่มก้มกราบลงกับพื้น “เกิดเหตุจลาจลที่ท่าเรือขนส่งเสบียงตระกูลหลิน... และพบหลักฐานว่า... พบหลักฐานว่ามีการลักลอบนำอาวุธสงครามซ่อนอยู่ในหีบสมบัติของท่านอ๋อง!” ความเงียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความรู้สึกของการถูกหักหลัง หลินเฟยอวี่เบิกตากว้าง หันไปมองฉินอ๋องหลี่เฉิงที่บัดนี้ใบหน้าเย็นชาของเขาเริ่มมีรอยร้าวของความประหลาดใจ... หรือนี่จะเป็นกับดักที่จางเหว่ยเตรียมไว้เพื่อบดขยี้พวกเขาพร้อมกันในคราวเดียว ท่ามกลางลมหายใจที่ติดขัด เฟยอวี่สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมประหลาดที่ลอยมากับสายลมจากทางด้านหลัง เป็นกลิ่นหอมของดอกเหมยที่นางจำได้ดีว่าเหมยเซียนมักใช้เป็นประจำ... และทันใดนั้น มือปริศนาก็เอื้อมมาคว้าข้อมือของนางไว้แน่นจากเงามืดหลังเสาต้นใหญ่ พร้อมเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของนางแทบหยุดเต้น “คนของท่าน... ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกนะ เฟยอวี่” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเป็นกำลังใจและติดตามเส้นทางชีวิตของเฟยอวี่มาโดยตลอดนะคะ หมอกเหมยปลายฤดูจะตั้งใจรังสรรค์บทต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมค่ะ