สมองนักบริหาร

"ข้าไม่ได้ต้องการเห็นผ้าพวกนี้วางกองเป็นขยะเหมือนซากศพในโกดัง แต่ต้องการเห็นมันเปลี่ยนเป็น 'ตั๋วเงิน' ภายในเจ็ดวัน เจ้าเข้าใจสิ่งที่ข้าพูดหรือไม่ ท่านผู้จัดการร้าน?" เสียงของหลินเฟยอวี่ราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนชายวัยกลางคนตรงหน้าถึงกับตัวสั่นสะท้าน มือเรียวบางของนางที่เพิ่งผ่านการสัมผัสจากฉินอ๋องหลี่เฉิงเมื่อครู่ บัดนี้หยิบผ้าไหมปักดิ้นทองขึ้นมาพินิจด้วยสายตาเย็นชา เย็นชาเสียจนจางเหว่ยที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้สักใกล้ๆ ยังรู้สึกถึงความผิดปกติ จางเหว่ยแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขามีความดูแคลนฉาบเคลือบอยู่จางๆ "เฟยอวี่ เจ้าเพิ่งจะฟื้นไข้ อย่าได้เอาความคิดเพ้อฝันมาทำให้ร้านผ้าของตระกูลหลินต้องพินาศไปกว่านี้เลย ลำพังเพียงการบริหารงานแบบเดิมก็แทบจะไม่เหลือเงินจ่ายค่าภาษีแล้ว เจ้าจะมาเปลี่ยนโครงสร้างร้านเพียงเพราะคำพูดลอยๆ ของสตรีที่วันๆ เอาแต่ปักผ้ากับดื่มชาอย่างเจ้าน่ะหรือ?" เฟยอวี่ไม่หันไปมองนางวางผ้าลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ปัง!* แรงกระแทกนั้นทำให้บรรยากาศภายในร้านเงียบสนิท เหล่าลูกจ้างต่างก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่กล้าหายใจแรง "การบริหารงานแบบเดิมที่ท่านว่า... คือการรอให้ลูกค้าเดินเข้ามางั้นหรือ?" นางหันไปเผชิญหน้ากับจางเหว่ย นัยน์ตาของนางลึกซึ้งดั่งห้วงมหาสมุทรที่ผ่านพายุฝนมานับครั้งไม่ถ้วน "ข้าจะแจ้งให้ทราบไว้ ณ ที่นี้ว่า นับแต่นี้ไป ร้านผ้าหลินจะไม่มีการขายผ้าแบบ 'เหมารวม' อีก" "หมายความว่าอย่างไร?" อนุเหมยเซียนที่ยืนหลบหลังจางเหว่ยโพล่งขึ้นมา ดวงตากลมโตแฝงแววตื่นตระหนกที่ถูกปกปิดด้วยท่าทีไร้เดียงสา เฟยอวี่เดินเข้าไปใกล้เหมยเซียน ช้าๆ แต่กดดัน กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางกลับทำให้เหมยเซียนรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคอ "หมายความว่า เราจะแยกเกรดสินค้า จัดหมวดหมู่ตามรสนิยมของกลุ่มลูกค้า และที่สำคัญที่สุด... เราจะเริ่มระบบ 'สมาชิก' ใครที่ซื้อเกินห้าสิบตำลึงทองในคราวเดียว จะได้รับสิทธิพิเศษในการชมลายผ้าใหม่ก่อนใคร และบริการจัดส่งถึงจวน" นางเว้นจังหวะ ก่อนจะหันไปทางผู้จัดการร้าน "เจ้าจงนำผ้าไหมเกรดรองลงมาจัดเป็นชุด 'ของขวัญ' ราคาย่อมเยาสำหรับเหล่าอนุภรรยาและบ่าวรับใช้ในจวนขุนนาง โดยมีเงื่อนไขว่าต้องซื้อครบห้าพับเท่านั้น... อย่ามองข้าด้วยสายตาโง่เขลาเช่นนั้น นี่คือการเร่งกระแสเงินสดที่ตายซากให้กลับมาหมุนเวียน ไม่ใช่การเล่นขายของ" ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับกลยุทธ์ที่ล้ำยุคจนน่าประหลาดใจ เฟยอวี่กลับรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากมุมมืดของร้าน หลี่เฉิง... เขายังไม่ไปไหน และเขากำลังเฝ้าดูความหายนะหรือการผงาดขึ้นของนางด้วยความสนใจที่ปิดไม่มิด จางเหว่ยพยายามจะคัดค้าน "เจ้ามันสติเฟื่อง! คนงานในร้านจะเอาเวลาที่ไหนไปทำเรื่องไร้สาระพวกนี้ ในเมื่อบัญชีรายจ่ายของเจ้า..." "บัญชีรายจ่ายของข้า? หรือบัญชีที่เจ้าแอบยักยอกไปใช้ปรนเปรอความสุขส่วนตัวกันแน่ ท่านพี่?" เฟยอวี่เอ่ยขึ้นขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดุจคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของจางเหว่ย "ข้าไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่เจ้าคิด และข้าไม่ใช่คนโง่คนเดิมที่เจ้าจะหลอกใช้ได้ตลอดไป" จางเหว่ยหน้าซีดเผือด เขาตั้งใจจะก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง แต่เงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นขวางหน้าเขาไว้อย่างรวดเร็วราวกับภูตผี เป็นองครักษ์ของฉินอ๋องที่ขยับตัวเพียงเล็กน้อย แต่ไอสังหารนั้นหนักอึ้งจนจางเหว่ยต้องชะงักฝีเท้า "ข้าว่าเจ้าควรฟังนางหน่อยนะ ท่านจางเหว่ย" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังมาจากมุมมืด ก่อนที่ร่างสูงสง่าของฉินอ๋องหลี่เฉิงจะก้าวออกมาภายใต้แสงตะเกียงที่วูบไหว "กลยุทธ์ของนาง... น่าสนใจกว่าการบริหารที่เน่าเฟะของเจ้าเป็นไหนๆ" เฟยอวี่หันไปสบตากับบุรุษผู้กุมอำนาจลึกลับนั้น หัวใจของนางเต้นจังหวะผิดปกติ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเข้าใจในเกมกระดานที่เขาและนางกำลังจะร่วมเล่นด้วยกัน ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าม้าที่ควบตะบึงมาหยุดลงหน้าร้านก็ทำให้ทุกคนต้องหันไปมอง คนรับใช้ของจวนตระกูลหลินวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมม้วนกระดาษตราประทับสีแดงฉาน "คุณหนูขอรับ! มีราชโองการจากวังหลวง... สั่งให้ปิดร้านผ้าหลินชั่วคราวเพื่อตรวจสอบเส้นทางการค้าที่ผิดกฎหมาย!" ใบหน้าของจางเหว่ยเปลี่ยนจากซีดเป็นเหยียดหยามทันที เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก "เห็นไหมเฟยอวี่ ความโง่เขลาของเจ้ามันนำพาความฉิบหายมาให้ตระกูลหลินเร็วกว่าที่ข้าคิดเสียอีก" เฟยอวี่นิ่งไป ชั่วขณะหนึ่งในหัวของนางฉายภาพความทรงจำชาติก่อนที่ตระกูลหลินถูกทำลายลงด้วยข้อหาเดียวกันนี้ แต่ครั้งนี้... นางมองเห็นรอยยิ้มจางๆ ของฉินอ๋องที่มุมปาก และจดหมายลับฉบับหนึ่งที่เขาแอบยัดใส่มือของนางในจังหวะที่นางหันไปหยิบผ้า *ข้าเป็นคนส่งราชโองการนี้มาเอง... เพื่อให้เจ้ามีเหตุผลในการ 'ตัดไฟแต่ต้นลม' ในร้านของเจ้า* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเฟยอวี่บนเส้นทางแห่งอำนาจนี้ครับ - หมอกเหมยปลายฤดู