เผชิญหน้าจางเหว่ย

"ข้าไม่คิดเลยว่า อดีตสามีที่เคยป่าวประกาศว่าข้าเป็นสตรีไร้ค่าไร้ราศี จะกล้าก้าวเท้าเข้ามาในร้านค้าที่ท่านเคยตราหน้าว่าขยะแขยงถึงเพียงนี้" น้ำเสียงของหลินเฟยอวี่เรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในร้าน 'เฟยอวี่พาณิชย์' สายตาของนางที่จับจ้องไปยังบุรุษผู้สูงศักดิ์ในชุดแพรไหมสีน้ำเงินเข้มตรงหน้ามิได้มีความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาที่สะท้อนผ่านดวงตาดุจน้ำค้างแข็ง จางเหว่ยชะงักฝีเท้า มือที่ถือพัดจีบชะงักค้างกลางอากาศ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งผยองบัดนี้กระตุกวูบ เขาแค่นหัวเราะในลำคอ พลางกวาดสายตามองไปรอบร้านที่เต็มไปด้วยสินค้าแปลกใหม่ซึ่งกำลังได้รับความนิยมไปทั่วเมืองหลวง "หลินเฟยอวี่ เจ้ากล้าดียังไงมาพูดกับข้าเช่นนี้" จางเหว่ยเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไม้กฤษณาจางๆ จากตัวเขา "ข้าแค่มาเตือนในฐานะคนเคยรู้จัก ร้านของเจ้ามันดู... รกรุงรังเกินกว่าจะเป็นของสตรีที่ควรจะสงบเสงี่ยมเจียมตัว เจ้าไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหนมาลงทุน หรือว่า..." เขาเว้นจังหวะ สายตาโลมเลียที่แฝงด้วยความดูแคลนกวาดมองไปทั่วร่างของนาง ก่อนจะเหยียดยิ้ม "หรือว่าเจ้าหาทางลัดแบบสตรีแพศยาคนอื่นๆ ที่ข้าเคยพบเจอมา?" หลินเฟยอวี่ไม่ได้โกรธเคือง นางเพียงวางพู่กันในมือลงอย่างใจเย็น เสียงกระทบของด้ามพู่กันกับโต๊ะไม้จันทน์ดัง 'กริ๊ก' ราวกับเสียงสัญญาณแห่งการพิพากษา นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินเข้าหาเขาอย่างช้าๆ กระทั่งระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ "คนเรามักมองเห็นสิ่งใดในผู้อื่น สิ่งนั้นย่อมสะท้อนมาจากจิตใจที่เน่าเฟะของตัวเองสินะ" นางเอ่ยเบาๆ แต่ชัดเจนจนผู้ติดตามของจางเหว่ยที่ยืนอยู่นอกร้านต้องหันมามอง "ท่านจาง ท่านกล่าวหาว่าเงินที่ข้าใช้มาจากการทำเรื่องต่ำช้า แต่ท่านลืมไปแล้วหรือว่า ในอดีต... ท่านเองมิใช่หรือที่ใช้เงินสินเดิมของข้าไปซื้อตำแหน่งขุนนาง? ท่านกินบนเรือนขี้รดบนหลังคามานับปี ยังจะมีหน้ามาถามถึงที่มาของเงินในกระเป๋าข้าอีกหรือ?" ใบหน้าของจางเหว่ยเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ เขาขบกรามแน่น "นั่นมันคนละเรื่องกัน! ตอนนี้เจ้าเป็นอิสระแล้ว แต่เจ้ากลับนำชื่อสกุลหลินมาป่าวประกาศทำมาค้าขายให้เสื่อมเสียเกียรติวงศ์ตระกูล!" "เกียรติวงศ์?" หลินเฟยอวี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "เกียรติที่ท่านเคยใช้เท้าเหยียบย่ำมันจนจมดินน่ะหรือคะ? จางเหว่ย ท่านไม่ต้องมาเล่นบทห่วงใยข้าหรอก สิ่งที่ท่านต้องการจริงๆ คือส่วนแบ่งในกิจการนี้ต่างหาก เพราะที่จวนของท่านกับอนุเหมยเซียนคนรักของท่าน มันคงใกล้จะถังแตกเต็มทีแล้วกระมัง?" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านทันที จางเหว่ยถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่คิดว่าหญิงสาวที่เคยอ่อนหวานและเชื่อฟังเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขจะกลายเป็นคนที่มองทะลุถึงก้นบึ้งความเน่าเฟะของเขาได้แม่นยำถึงเพียงนี้ เขาง้างมือขึ้นหมายจะคว้าข้อมือนาง แต่ทันใดนั้น ร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทที่แฝงกลิ่นอายอันตรายก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสอง ฝ่ามือหนาคว้าข้อมือของจางเหว่ยไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้ใบหน้าของจางเหว่ยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด "อ๋อง... ฉินอ๋อง?" จางเหว่ยพึมพำด้วยความตกใจ ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม หลี่เฉิงไม่ได้มองจางเหว่ยแม้แต่น้อย สายตาของเขามองเพียงหลินเฟยอวี่ด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาที่มอบให้ศัตรู "ดูเหมือนว่าในเขตการค้าของข้า จะมีสุนัขจรจัดหลุดเข้ามาเห่าหอนเสียจนรบกวนสมาธิของเจ้า... เจ้าหญิงน้อย" หลินเฟยอวี่คลี่ยิ้มบาง ทว่าในสายตาของจางเหว่ย มันกลับเป็นรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น "รบกวนข้าไม่เท่าไหร่หรอกค่ะท่านอ๋อง เพียงแต่ข้าสงสัยว่า... หากความจริงเรื่องที่จางเหว่ยแอบยักยอกเงินภาษีไปปรนเปรออนุภรรยาถูกเปิดเผยต่อหน้าองค์จักรพรรดิ ท่านคิดว่าเก้าอี้ขุนนางของท่านจะยังมั่นคงอยู่ไหมคะ?" จางเหว่ยหน้าถอดสี เลือดในกายเย็นเฉียบ เขาถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะสะดุดล้มลงกับพื้นร้านอย่างหมดท่า โดยมีสายตาของชาวบ้านที่เริ่มมุงดูด้วยความสมเพช ทว่าในวินาทีที่จางเหว่ยมองขึ้นไปที่หน้าต่างชั้นสองของร้าน เขากลับเห็นร่างของสตรีผู้หนึ่งยืนจ้องมองลงมาด้วยแววตาอาฆาตแค้น—หญิงผู้นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'อนุเหมยเซียน' ที่ควรจะอยู่ที่จวน! นางไม่ได้มาคนเดียว แต่ในมือถือกระดาษตราประทับลับที่สามารถใช้ปรักปรำหลินเฟยอวี่ให้กลายเป็นกบฏได้ในชั่วพริบตา หลินเฟยอวี่หันขวับไปมองตามสายตาของเขา รอยยิ้มบนใบหน้านางแข็งค้างทันที เมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกหน้าร้านปรากฏร่างของมือสังหารเงาที่โผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลังของฉินอ๋อง พร้อมกับคมดาบที่กำลังตวัดลงมายังลำคอของบุรุษผู้ที่กำลังปกป้องนางอยู่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "หมอกเหมยปลายฤดู" นะคะ