พันธสัญญาแห่งคมเหล็ก

เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง* เบา ๆ ราวกับเสียงกระดิ่งลมในฤดูหนาว เป็นจังหวะเดียวกับที่ประกายไฟสีส้มอมแดงกระเด็นตกลงบนพื้นหินขรุขระของโรงตีดาบใต้ดิน คาร์ลไม่ได้สนใจสะเก็ดไฟเหล่านั้น สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกำลังจดจ่ออยู่กับคมมีดสั้นที่เพิ่งขึ้นรูปเสร็จ มันเป็นใบมีดที่สะท้อนแสงไฟจากเตาหลอมเป็นสีเทาหม่น ไร้ซึ่งประกายเวทมนตร์ระยิบระยับแบบที่ผู้เล่นทั่วไปนิยมพกพากัน หากแต่ลวดลายเนื้อเหล็กที่พับทับซ้อนกันนับร้อยชั้นกลับให้ความรู้สึกดقลึกและหนักแน่นราวกับมีชีวิต "คุณกำลังใช้เหล็กกล้าจากซากหุ่นยนต์พิทักษ์รุ่นเก่ามาผสมกับแร่หินอัคนี... เป็นความคิดที่บ้าบิ่นดีแท้" เสียงหวานใสแต่เจือด้วยความเรียบเฉยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เอลิน่ายืนกอดอกพิงเสาหิน ดวงตาสองสีคู่สวยจับจ้องมาที่ชิ้นงานในมือเขา เธอมักจะปรากฏกายเงียบเชียบเสมอจนบางครั้งคาร์ลก็เผลอลืมไปว่าในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เขาเพียงลำพัง "ของดีไม่จำเป็นต้องตะโกนบอกใครว่ามันวิเศษ" คาร์ลเอ่ยตอบเสียงเรียบ มือหนาสวมถุงมือหนังวางมีดสั้นลงบนแท่นลับคม "ระบบสเตตัสในเกมนี้มอบตัวเลขที่สวยงามให้พวกมือสมัครเล่นหลงระเริง แต่สเตตัสเหล่านั้นไม่มีทางเข้าใจน้ำหนักของเหล็กที่ผ่านการตีด้วยมือมนุษย์หรอกครับ" "ถึงอย่างนั้น... ตัวเลขพวกนั้นก็คือสิ่งที่ตัดสินความเป็นความตายในดินแดนภายนอก" เอลิน่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากเตาหลอมสะท้อนลงบนเรือนผมสีเงินยวงของเธอ "โดยเฉพาะเมื่อเป้าหมายของเราคือการล,งไปในเขตซากโบราณสถานชั้นที่สาม ซึ่งตอนนี้... มีสิ่งแปลกปลอมขนาดมหึมาตื่นจากการหลับใหลไปแล้ว" คำพูดนั้นทำให้มือที่กำลังหยิบหินลับมีดของคาร์ลชะงักไปชั่วพริบตา เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงติดค้างอยู่ในความทรงจำ *เตือนภัยระดับวิกฤต! ผู้พิทักษ์แห่งสนธยา 'โบรเกน' ตื่นจากการหลับใหล... และเป้าหมายของมันคือ สิ่งแปลกปลอมในพื้นที่จำกัด* ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจออินเทอร์เฟซของระบบเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ไม่ใช่สิ่งที่ผู้เล่นเลเวลต่ำจะมองข้ามได้ โบรเกนไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือบอสลับระดับตำนานที่ถูกออกแบบมาเพื่อลงทัณฑ์ผู้ที่บุกรุกเข้าสู่เขตหวงห้าม และตัวตนของเอลิน่า—จอมเวทผู้สูญเสียความทรงจำแต่กลับมีออร่าเวทมนตร์โบราณไหลเวียน—ก็ดูจะเป็น 'สิ่งแปลกปลอม' ที่ระบบกำลังพูดถึงอย่างไม่ต้องสงสัย คาร์ลเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว ดวงตาคมกริบของช่างตีดาบวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว หากเขาปฏิเสธแล้วปล่อยให้เธอเดินทางไปคนเดียว เธอคงไม่รอดพ้นเงื้อมมือของโบรเกนเป็นแน่ แต่หากเขาเลือกที่จะร่วมทาง ความเสี่ยงที่จะสูญเสียไอเทมหายากทั้งหมดที่สะสมมาก็พุ่งสูงขึ้นเช่นกัน... แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ของการเดิมพัน "คุณกลัวหรือเปล่าครับ เอลิน่า" คาร์ลถามพลางส่งยิ้มบางที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย "ความกลัวคืออะไรหรือคะ?" เอลิน่าเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันนิด ๆ "ฉันจำความรู้สึกนั้นไม่ได้... บางทีมันอาจจะสูญหายไปพร้อมกับความทรงจำส่วนที่เหลือ แต่สิ่งเดียวที่ฉันรู้แน่ชัดในตอนนี้คือ หากฉันยังอยู่ที่นี่ ฉันจะไม่มีวันรู้เลยว่าตัวตนที่แท้จริงของฉันคือใคร และ... คุณเองก็กำลังมองหา 'แร่เหล็กดารา' ที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในเขตนั้นไม่ใช่หรือคะ?" คาร์ลนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หญิงสาวผู้นี้อ่านใจเขาได้แม่นยำเสมอ ไม่ว่าเธอจะสูญเสียความทรงจำไปมากแค่ไหน แต่ทักษะการวิเคราะห์และสัญชาตญาณในการอ่านเกมของเธอกลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีดที่เขากำลังลับเสียอีก "คุณนี่ช่างเจรจานักนะ" คาร์ลถอดถุงมือหนังออกแล้วโยนมันลงบนโต๊ะทำงาน "ตกลงครับ... เราจะไป1ด้วยกัน" สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในโสตประสาทของทั้งสองคนทันที * [ระบบ]: ผู้เล่นคาร์ลและผู้ติดตามเอลิน่า ทำการ 'พันธสัญญาแห่งคมเหล็ก' สำเร็จ* * [เงื่อนไขภารกิจ]: สำรวจเขตซากโบราณสถานสนธยา และหลบเลี่ยงการตรวจจับจาก 'ผู้พิทักษ์แห่งสนธยา - โบรเกน'* * [รางวัล]: สูตรลับการตีเหล็กโบราณ / ปลดล็อกความทรงจำที่หายไปของเอลิน่า* การเดินทางไม่ได้เริ่มต้นด้วยเสียงโห่ร้องหรือพิธีกรรมยิ่งใหญ่ พวกเขาเลือกเส้นทางลับผ่านท่อระบายน้ำใต้ดินของเมืองหลวงเก่า กลิ่นอับชื้นและละอองน้ำที่หยดติ๋ง ๆ สะท้อนก้องในความเงียบ คาร์ลเดินนำหน้าด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ในมือถือค้อนเหล็กเล่มโปรดที่แม้จะดูเรียบง่าย แต่ทุกย่างก้าวกลับคำนวณระยะและมุมมองเพื่อรองรับการต่อฉับพลันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ส่วนเอลิน่าเดินตามหลังมาติด ๆ ปลายคทาไม้เก่า ๆ ในมือของเธอเปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ เพื่อช่วยนำทางในความมืดมิด "ระวังครับ ข้างหน้ามีกลไกตรวจจับเวทมนตร์รุ่นโบราณ" คาร์ลหยุดกเดินกะทันหัน ยื่นมือไปแตะแขนของเอลิน่าเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือน เอลิน่าพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เธอยกคทาขึ้นร่ายเวտบทเล็ก ๆ ด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา ประกายแสงสีฟ้าเปลี่ยนเป็นม่านพลังงานบางใสที่ปกคลุมร่างของทั้งสองคนเอาไว้ ช่วยบิดเบือนคลื่นพลังเวทมนตร์ไม่ให้เรดาร์ของกลไกตรวจจับได้ "คุณมีความรู้เรื่องกลไกพวกนี้ดีเสียยิ่งกว่าพวกนักเวทสายสำรวจเสียอีกนะคะ คาร์ล" เอลิน่าเอ่ยกระซิบข้างหูของเขา ลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดต้นคอทำให้ช่างหนุ่มชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที แต่เขาก็รีบดึงสติกลับมาทันที "ตอนที่ผมยังเป็นเด็กฝึกหัดในกิลด์เก่า... ผมเคยถูกขังไว้ในห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลไกพวกนี้มาสามวันสามคืน" คาร์ลตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมทอประกายความทรงจำที่เจ็บปวดแต่ก็เต็มไปด้วยบทเรียน "ความตายสอนให้ผมรู้จักสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คนอื่นมักจะมองข้าม" ทั้งคู่เคลื่อนตัวผ่านดักกลไกได้อย่างไร้ร่องรอย จนกระทั่งมาถึงประตูหินขนาดมหาสลักลวดลายโบราณ ซึ่งเป็นทางเข้าสู่เขตกึ่งกลางของซากโบราณสถานสนธยา บรรยากาศรอบด้านเริ่มเปลี่ยนไป อุณหภูมิลดฮวบลดลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับหัวใจของยักษ์ใหญ่ที่กำลังเต้นอยู่ใต้พื้นพิภพ *ครืน... ครืน...* "ดูเหมือนว่าเราจะมาทันเวลาที่มันตื่นพอดีสินะครับ" คาร์ลหรี่ตามองรอยแยกของประตูหินที่เริ่มมีแสงสีแดงลอดออกมา เอลิน่าไม่ได้ตอบคำถาม เธอจ้องมองไปยังความมืดเบื้องหลังประตูหินนั้น ดวงตาสองสีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายของเธอสั่นเทาขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะเสียงกระซิบปริศนาที่ดังขึ้นในหัวของเธอ เสียงที่คุ้นเคยราวกับเสียงของตัวเธอเองในอดีต *“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้ทรยศ”* สิ้นเสียงกระซิบนั้น ประตูหินยักษ์ก็พังทลายลงมาเป็นเสี่ยง ๆ แรงระเบิดของคลื่นกระแทกซัดร่างของทั้งคู่ถอยหลังไปหลายก้าว ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบและเศษหินที่ลอยคละคลุ้ง ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาขนาดเท่าล้อเกวียนก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งดันเจี้ยน และสิ่งที่ก้าวออกมาจากเงานั้น... ไม่ใช่ผู้พิทักษ์โบรเกนที่พวกเขารู้จักจากข้อมูลในระบบ แต่เป็นร่างเงาสีดำสนิทที่มีรูปร่างหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเอลิน่าทุกประการ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้ช่างตีดาบคนนี้เสมอนะครับ