บททดสอบจากหุ่นยนต์เฝ้าประตู

"ช่องว่างระหว่างข้อต่อเกราะไหล่ด้านขวา... กว้างสามมิลลิเมตร และนั่นคือจุดเดียวที่โครงสร้างเหล็กกล้าผสมมานาจะยอมรับแรงกดระดับวิกฤตได้ครับ คุณเอลิน่า" น้ำเสียงของคาร์ลราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับคมมีดที่เพิ่งผ่านการเจียระไนจากแท่นลับมีด ความมืดมิดของโถงทางเข้าซากโบราณสถานแห่งเมืองลอยฟ้าไม่ได้ทำให้ทัศนวิสัยของเขาด้อยลงเลย แววตาภายใต้ฮู้ดสีเข้มจดจ้องไปยังร่างมหึมาเบื้องหน้า ร่างนั้นคือ 'โกเลมพิทักษ์ประตู: เทลรอส' หุ่นยนต์โบราณสูงสatห้าเมตรที่ถูกขับเคลื่อนด้วยแก่นพลังงานเวทมนตร์โบราณ ร่างกายของมันทับถมด้วยแผ่นเหล็กหนาเตอะจนดูราวกับกำแพงเคลื่อนที่ เสียง "คลิก... แคร็ก..." ของเฟืองจักรกลภายในตัวโกเลมดังสะท้อนก้องกبارไปทั่วกำแพงหินศิลาแลง ทุกย่างก้าวที่มันขยับทำให้พื้นสั่นสะเทือน เลเวลสเตตัสตัวเลขลอยเด่นอยู่เหนือหัวของมันคือ "???" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์สากลในระบบ VRMMO ที่บ่งบอกว่า ความห่างชั้นของเลเวลนั้นสูงเกินกว่าที่ระบบจะคำนวณออกมาได้ตรงๆ หรือพูดง่ายๆ คือ มันไม่ใช่ศัตรูที่ผู้เล่นทั่วไปในแพตช์ปัจจุบันจะเอาชนะได้ด้วยการ "ฟันให้ตายไปข้างหนึ่ง" เอลิน่าพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยของเธอกวาดมองร่องรอยการสึกหรอของหุ่นยนต์ยักษ์ด้วยความเร็วสูง ร่องรอยคราบออกξειด์และรอยขีดข่วนบนเกราะบ่งบอกถึงกาลเวลาอันยาวนาน แต่ระบบป้องกันของมันยังคงทำงานด้วยความแม่นยำระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม้เท้าในมือของเธอหมุนวนเป็นวงกลมเบาๆ สร้างละอองแสงสีครามจางๆ ขึ้นเพื่อคำนวณวิถีโค้งของเวทมนตร์ "ถ้าเราใช้เวทมนตร์สายฟ้าโจมตีตรงๆ เข้าไป แรงต้านทานของแผ่นเกราะชั้นนอกจะหักล้างพลังงานเวทไปถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ครับคาร์ล แต่ถ้าส่งกระแสมานาผ่านร่องสามมิลลิเมตรที่คุณว่า... แกนกลางที่อยู่ลึกลงไปสามชั้นอาจเกิดอาการช็อกและปิดระบบตัวเองชั่วคราวได้" จอมเวทสาวพเนจรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย "ถูกต้องครับ" คาร์ลขยับมือซ้ายปรับกระชับสายสะพายของกระเป๋าใส่เครื่องมือช่างเหล็ก น้ำหนักของค้อนเหล็กกล้าที่เหน็บอยู่ข้างเอวให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด มันไม่ใช่ไอเทมแรร์ดรอปจากบอส แต่เป็นชิ้นงานที่เขาลงมือตีขึ้นมาด้วยมือตนเองทุกขั้นตอน "ปัญหาคือ... เรามีเวลาแค่ 1.2 วินาทีเท่านั้น ระหว่างที่มันยกแขนซ้ายขึ้นเพื่อเตรียมยิงลำแสงปืนใหญ่มานา การเคลื่อนไหวของมันถึงจะสร้างช่องว่างนั้นขึ้นมา" 1.2 วินาที คือระยะเวลาที่สั้นยิ่งกว่าการกะพริบตา แต่มันคือหน้าต่างแห่งโอกาสเดียวที่เหลืออยู่ *โฮกกก—!* (เสียงคำรามเชิงกลไก) โกเลมเทลรอสส่งเสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงแก้วหู ดวงตาสีแดงฉานคู่โตบนหัวเหล็กกล้าสว่างวาบขึ้น มันพับแขนขวาเก็บเข้าหาลำตัวพร้อมกับเสียงชาร์จพลังงานของเตาปฏิกรณ์มานาภายใน อากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวจากความร้อนสูง คลื่นกระแทกพัดกระโชกจนชายผ้าคลุมของทั้งสองคนสะบัดพลิ้ว "เตรียมตัวนะครับ" คำพูดสั้นๆ เพียงคำเดียวทำหน้าที่ราวกับสัญญาณลั่นไกปืน คาร์ลพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าก่อนที่เทลรอสจะขยับตัวเสียอีก ฝ่าเท้าของช่างหนุ่มเหยียบลงบนพื้นศิลาอย่างแม่นยำ ใช้ทักษะเคลื่อนย้ายพริบตาขั้นพื้นฐานของอาชีพช่างตีดาบที่เน้นความคล่องตัวในการหลบหลีกเศษวัสดุร้อนจัดในโรงตีเหล็ก ร่างของเขาพุ่งเลียดติดพื้นราวกับเงา ทิ้งเศษฝุ่นตลบไว้เบื้องหลัง เทลรอสตอบสนองอย่างรวดเร็ว มันกวาดแขนซ้ายขนาดยักษ์เข้าหากลางอากาศเพื่อปัดเป่าสิ่งแปลกปลอมที่บังอาจรุกล้ำอาณาเขต ลมพัดรุนแรงจนเกิดเป็นสุญญากาศขนาดเล็ก แต่ทว่า—เป้าหมายของคาร์ลไม่ใช่การปะทะตรงๆ *เปรี้ยง!* เอลิน่าไม่รอช้า เธอสะบัดไม้เท้าปลดปล่อยเวทมนตร์ "กระสุนแสงพรางตา" พุ่งตรงเข้าหากระจกตาเซนเซอร์สีแดงบนหัวของโกเลม แสงจ้าสว่างวาบขึ้นชั่วพริบตา ทำให้ระบบประมวลผลภาพของหุ่นยนต์ยักษ์เกิดอาการชะงักงันไป 0.3 วินาที 0.3 วินาทีนั้น... มีค่ามากกว่าทองคำ คาร์ลอาศัยจังหวะที่แขนขวาของหุ่นยักษ์กำลังยกขึ้นเพื่อตั้งรับการมองเห็นที่ผิดเพี้ยน ช่องว่างขนาดสามมิลลิเมตรที่บริเวณข้อต่อหัวไหล่เปิดกว้างขึ้นตามสมมติฐานเป๊ะ! ดวงตาของคาร์ลหรี่ลงเล็กน้อย โลกทั้งใบราวกับถูกดึงให้เคลื่อนไหวช้าลง สัญชาตญาณของช่างตีดาบที่ใช้เวลาทั้งชีวิตอยู่กับไฟ น้ำ และเหล็กกล้า ทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ เขาดึงมีดสั้นเล่มเล็กที่เคลือบด้วยน้ำยาหลอมละลายมานาที่เขาเพิ่งผสมขึ้นสดๆ ออกมาจากซองข้างเอว ไม่ใช่การฟันเพื่อสร้างดาเมจ... แต่เป็นการ "แทง" เพื่อส่งผ่านข้อมูลและทำลายจุดหมุนของกลไก "รับไปซะ..." คาร์ลพุ่งตัวผ่านเงาของแขนเหล็กที่หนักหน่วง ร่างของเขาแนบชิดไปกับลำตัวของโกเลม ปลายมีดสั้นพุ่งตรงเข้าไปยังร่องสามมิลลิเมตรนั้นด้วยความแม่นยำราวจับวาง แรงปะทะจากการเสียดสีทำให้เกิดประกายไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด *ฉึก!* เสียงโลหะเสียดสีกันดังแสบแก้วหู น้ำยาหลอมละลายมานาไหลทะลักเข้าไปในระบบภายในทันทีที่ปลายมีดสัมผัสกับแกนกลาง โกเลมเทลรอสชะงักกังทันที การเคลื่อนไหวทั้งหมดหยุดลงราวกับภาพถ่าย เสียงหึ่งๆ ของเตาปฏิกรณ์มานาเงียบหายไปในพริบตา ดวงตาสีแดงฉานบนหัวของมันกะพริบถี่ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะดับวูบลงสนิท ร่างมหาสมุทรเหล็กกล้าสูงห้าเมตรทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นคละคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ แรงลมจากการล้มของมันพัดพาเอาความเยือกเย็นของซากโบราณสถานให้พัดผ่านร่างของทั้งคู่ไป คาร์ลถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ เขายืนหยัดอยู่บนซากแขนของหุ่นยนต์ เก็บมีดสั้นเข้าฝักด้วยท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ว่าหลอดเลือดของเขาจะเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์จากการโดนคลื่นความร้อนเฉียดผ่านเมื่อครู่นี้ก็ตาม "ยอดเยี่ยมมากครับคุณคาร์ล การคำนวณจังหวะเมื่อครู่นี้... แม่นยำยิ่งกว่านาฬิกาจักรกลของชนเผ่าโบราณเสียอีก" เอลิน่าเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า แม้จะมีคราบเขม่าดินติดอยู่ที่แก้มข้างหนึ่ง แต่นัยน์ตาของเธอกลับประกายระยิบระยับด้วยความชื่นชม "เป็นเพราะคุณช่วยเบี่ยงเบนเซนเซอร์ของมันต่างหากครับ ถ้าไม่มีการสนับสนุนเรื่องมุมมอง ผมคงไม่มีทางแทรกมีดเข้าไปในระยะสามมิลลิเมตรนั้นได้หรอก" คาร์ลเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย พร้อมกับยื่นมือออกไปช่วยประคองจอมเวทสาวก้าวข้ามเศษซากเหล็กที่กีดขวาง ทว่า... ในวินาทีที่มือของทั้งสองสัมผัสกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของทั้งคู่ *[ระบบตรวจพบการปลดล็อกเงื่อนไขลับ: บันทึกความทรงจำแห่งปราชญ์โบราณ (ชิ้นส่วนที่ 3)]* *[คำเตือน: พลังงานมานาในรัศมี 50 เมตรกำลังแปรปรวนอย่างรุนแรง สิ่งปลูกสร้างเบื้องหน้ากำลังเปลี่ยนสถานะ...]* *[ท่านได้รับสิทธิ์เข้าสู่เขตหวงห้ามชั้นใน: "หอคอยบรรพกาลร้อยศตวรรษ"]* พื้นศิลาเบื้องหน้าพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้งอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะการทำงานของโกเลมตัวเดิม แต่เป็นเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยที่ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องลึกของหอคอย พร้อมกับลำแสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นทะลุเพดานหิน ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานานนับพันปีเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวเข้าสู่ความลับของเมืองลอยฟ้าไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ