ตอนที่ 26: ภารกิจเดี่ยว: ปกป้องหอพักในยามที่อาจารย์พักผ่อน

"อย่าขยับตัวตามสัญชาตญาณ... ถ้าไม่อยากตาย" ผมขยับปากพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในขณะที่หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความเย็นเยียบที่ต้นคอไม่ได้เป็นเพียงแค่ความรู้สึก แต่มันคือการแทรกซึมของมวลพลังงานลบที่เข้มข้นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ผมค่อยๆ เหลือบสายตาไปทางซ้ายมือ สะท้อนภาพเงาดำทมิฬที่ยืนนิ่งสนิทอยู่หลังแผ่นหลังของผมผ่านกระจกเงาบานเก่าที่แขวนอยู่สุดโถงทางเดิน อาจารย์รินไม่อยู่... คืนนี้เธอเดินทางไปจัดการเรื่อง 'รอยแยก' ในเขตพื้นที่หวงห้าม ทิ้งให้ผมต้องเฝ้าหอพักเพียงลำพังพร้อมกับกุญแจสำรองที่หนักอึ้งอยู่ในกระเป๋ากางเกง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบผู้จัดการตึกดังขึ้นในหัวปลุกสติให้ตื่นเต็มตา [ระบบ: ตรวจพบวิญญาณอาฆาตระดับคลาส B พยายามบุกรุกเขตหอพักชั้นสาม] [ภารกิจ: ปกป้องหอพัก – ห้ามปล่อยให้ 'สิ่งนั้น' ก้าวผ่านเส้นเขตอาคมสีชาดที่หน้าลิฟต์โดยเด็ดขาด] [เงื่อนไขพิเศษ: หากทำสำเร็จ ได้รับค่าแต้มวิญญาณ 500 แต้ม และปลดล็อกสกิล 'เนตรตรวจจับโครงสร้างอาคาร'] ผมเหยียดยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายทั่วแผ่นหลัง ความกลัวเป็นเรื่องปกติสำหรับมนุษย์ แต่ความกลัวในฐานะ 'ผู้จัดการตึก' คือจุดเริ่มต้นของการวางกลยุทธ์ ผมไม่ได้สู้ด้วยกำลังกาย แต่ผมสู้ด้วย 'กฎของอาคาร' ผมก้าวเท้าออกเดินด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ มือขวาคว้าไฟฉายแรงสูงออกจากกระเป๋าคาดเอว แสงไฟสีนวลฉายไปตามทางเดินหินอ่อนที่บัดนี้ดูแปลกตา ผนังห้อง 302 เริ่มมีหยดน้ำข้นคล้ายเลือดไหลซึมออกมา กลิ่นสาบสางที่เหมือนซากศพเน่าเปื่อยในที่อับชื้นโชยเข้าจมูก "ขอโทษนะครับ แขกผู้มีเกียรติ แต่ตอนนี้หอพักปิดรับการเยี่ยมเยียนชั่วคราว" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ วิญญาณตนนั้นชะงัก มันเป็นร่างของชายสวมชุดนักศึกษาที่บิดเบี้ยว กระดูกสันหลังดูเหมือนจะหักพับผิดรูป หัวของมันเอียงทำมุมประหลาดจนน่าสยดสยอง ดวงตาที่ว่างเปล่าจ้องมองมาที่ผมราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณออกจากร่าง มันแผดเสียงร้องก้องโถงทางเดิน เสียงนั้นบาดลึกจนหน้าต่างกระจกทุกบานเริ่มสั่นไหวและร้าวเป็นลายใยแมงมุม ผมไม่รอให้มันเริ่มจู่โจมก่อน นิ้วมือรัวพิมพ์คำสั่งลงบนแป้นคีย์บอร์ดเสมือนจริงที่เชื่อมต่อกับระบบควบคุมของตึก *เปิดใช้งาน: มาตรการรักษาความปลอดภัยระดับสีเหลือง - พื้นที่ชั้นสาม* ทันใดนั้น ไฟบนเพดานทุกดวงเปลี่ยนเป็นสีส้มสลัว แรงกดอากาศภายในโถงทางเดินพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน แรงดึงดูดจำลองที่ผมปรับแต่งไว้ทำให้วิญญาณตนนั้นเสียหลัก มันทรุดตัวลงกับพื้นเหมือนถูกกดทับด้วยแรงมหาศาล นี่คือข้อได้เปรียบของการรู้กฎเกณฑ์ของสถานที่แห่งนี้ ผมไม่ได้สู้กับผีด้วยหมัด แต่ผมสู้ด้วย 'สถาปัตยกรรม' ที่ผมเป็นผู้ควบคุม "คุณไม่มีสิทธิ์อยู่ตรงนี้" ผมเดินเข้าไปหามันโดยไม่หวั่นเกรง ในมือถือ 'ยันต์กักขัง' ที่อาจารย์รินเคยให้ไว้ "ความโกรธแค้นของคุณมีที่มา แต่ผมไม่ใช่คู่กรณีของคุณ ถ้าอยากจะระบายความแค้น ก็ไปหาคนที่ทำให้คุณต้องลงเอยแบบนี้ ไม่ใช่มาพังห้องพักของผม" วิญญาณตนนั้นคำราม ความร้อนจากร่างกายมันพุ่งสูงขึ้นจนผนังวอลเปเปอร์เริ่มไหม้เกรียม มันพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แขนยาวๆ ที่มีเล็บคมกริบกวาดเข้าหาผม ผมหมุนตัวหลบด้วยความไวที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก ก่อนจะตวัดข้อมือแปะยันต์ลงที่หน้าผากของมัน ทันทีที่ยันต์สัมผัสผิวหนัง เสียงแผดร้องนั้นก็เงียบหายไปพร้อมกับแสงสีฟ้าที่วาบขึ้นครู่หนึ่ง ร่างนั้นสั่นเทา ก่อนจะค่อยๆ สลายตัวกลายเป็นไอสีดำจางๆ ผมหอบหายใจหนัก ทิ้งตัวพิงผนังห้องพักด้วยความเหนื่อยอ่อน หน้าจอโฮโลแกรมเด้งขึ้นมาตรงหน้า [ภารกิจสำเร็จ: ปกป้องหอพัก] [ได้รับรางวัล: แต้มวิญญาณ 500 แต้ม] [ตรวจพบความผิดปกติระดับสูง: ร่องรอยการถูกสะกดรอยตามจาก 'บุคคลที่สาม' ในพื้นที่ชั้นสาม?] หัวใจผมกระตุกวูบ 'บุคคลที่สาม'? ผมกวาดสายตามองไปรอบโถงทางเดินที่ว่างเปล่า ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันเป็นความเงียบที่ให้ความรู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองจากมุมมืดที่แสงไฟส่องไม่ถึง ผมหมุนตัวกลับหลังหันอย่างรวดเร็ว กะจะเดินกลับไปที่ลิฟต์ ทว่าเท้าของผมกลับต้องชะงักกึก เมื่อเห็นรองเท้าหนังขัดมันสะอาดตาคู่หนึ่งยืนเด่นสง่าอยู่ตรงหน้าห้องพักของอาจารย์รินที่ควรจะว่างเปล่า ไม่ใช่รองเท้าของอาจารย์ริน... และไม่ใช่รองเท้าของนักศึกษา ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูทันสมัยเกินกว่าจะเป็นของคนในยุคนี้ยืนหันหลังให้ผม เขากำลังยกมือขึ้นเคาะประตูห้องอาจารย์รินเบาๆ เป็นจังหวะที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาด... มันเป็นจังหวะเคาะที่ผมจำได้แม่นยำที่สุด เพราะนั่นคือจังหวะเคาะประตูที่เป็น 'รหัสลับ' ระหว่างผมกับอาจารย์รินเท่านั้น "คุณเป็นใคร?" ผมถามเสียงสั่น ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง ชายคนนั้นค่อยๆ หันกลับมา แสงไฟสลัวสาดกระทบใบหน้าที่เรียบเฉยและดวงตาที่ดูเหมือนจะอ่านใจคนได้ทะลุปรุโปร่ง เขายิ้มให้ผม ยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกว่า ทุกอย่างที่ผมเรียนรู้มาตลอดหนึ่งเดือนนี้ อาจเป็นเพียงแค่บทนำของโศกนาฏกรรมที่ใหญ่กว่านั้น "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... ผู้จัดการตึกคนใหม่" เขากล่าวพลางชี้ไปที่ตราสัญลักษณ์บนหน้าอกผม "คุณดูเหนื่อยนะ แต่อย่าเพิ่งวางใจไป เพราะ 'ผู้เช่า' รายใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาในห้อง 404... เขาเพิ่งจะตื่นขึ้นมาทักทายคุณแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังห้องพักของผม... กลิ่นกำยานที่รุนแรงจนชวนคลื่นไส้โชยมาแตะจมูก พร้อมกับเสียงลูกบิดประตูห้อง 404 ที่ค่อยๆ หมุนเปิดออกช้าๆ อย่างไร้ที่มา หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงนอนหลับฝันดีในคืนนี้นะครับ, ลิฟต์แก้วชั้นลบ