ตอนที่ 27: ชัยชนะอันงดงามและการยอมรับจากระบบ

กลิ่นกำยานที่ฉุนกึกจนแสบจมูกตีเข้าใส่โพรงจมูกของผมอย่างจัง พร้อมกับเสียงโลหะเสียดสีกันภายในกลอนประตูห้อง 404 ที่ดังเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวขุ่นในยามค่ำคืน "มาทันเวลาพอดีสินะครับ..." ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางกระชับแผ่นยันต์สีชาดในมือขวาให้มั่น แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม แต่ดวงตาของผมไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม สมองส่วนหน้าของผมกำลังคำนวณกฎและเงื่อนไขของเขตอาคมในหอพักแห่งนี้อย่างรวดเร็ว *แอ๊ด...* บานประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงลมที่ไร้ที่มา ร่างเงาสีดำทะมーんสูงใหญ่เกินมนุษย์ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับก้อนหินนับตันถูกทิ้งลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ดัง *กึก... กึก...* ทุกย่างก้าวที่มันเคลื่อนเข้ามา แรงกดดันมหาศาลก็บีบอัดจนหน้าอกของผมรู้สึกอึดอัดราวกับถูกคีมเหล็กบีบ วิญญาณร้ายตนนี้ไม่ใช่ผีเร่ร่อนทั่วไป แต่มันคือ "อาฆาตตกค้าง" ที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยพลังงานลบสะสมของตึกสำนักงานเก่าแห่งนี้มานานกว่าทศวรรษ "อาจารย์รินครับ ทางนั้นพร้อมหรือยังครับ!" ผมตะโกนลั่นห้อง พลางดีดตัวหลบเงาสפרตวัดกรงเล็บที่พุ่งเข้ามาเฉียดปลายจมูกไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากการโจมตีทำให้วอลเปเปอร์ข้างหลังฉีกขาดวิ่น "อย่าสั่งฉันนะ กันต์!" เสียงหวานปนหอบเหนื่อยของอาจารย์รินดังขึ้นมาจากมุมห้อง เธอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือเรียวบางกำลังกดแท่นศิลาโบราณที่เรืองแสงสีฟ้าเรื่อลงบนพื้นเพื่อตรึง "จุดอับสัญญาณวิญญาณ" ตามทฤษฎีมานุษยวิทยาเวทมนตร์ที่เธอเพิ่งบรรยายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน "ฉันกำลังปักหมุดเขตแดน! นายถ่วงเวลาให้ได้อีกสิบวินาทีก็พอ!" สิบวินาที? ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม สิบวินาทีมันยาวนานราวกับสิบปีเลยทีเดียวครับ ผมสูดหายใจเข้าลึก องساการยืนถูกปรับเปลี่ยนให้อยู่ในท่าเตรียมพร้อมตามหลักกายศาสตร์ ดวงตากวาดมองสำรวจรอบกายอย่างละเอียด ท่ามกลางความมืดและควันกำยาน ผมสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่เงาดำตนนั้นทอดทอดลงบนพื้น—เงาของมันไม่ได้สะท้อนตามรูปร่างของมัน แต่มันสะท้อนเป็นรูป "บันไดหนีไฟ" ที่หักพัง! *กฎข้อที่สี่ของการบริหารจัดการตึกผีสิง... อาฆาตแห่งความประมาท จะไม่สามารถทำลายเป้าหมายที่ยืนอยู่บนจุดอับสายตาของตัวเองได้* มุมปากของผมกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นี่แหละคือจุดอ่อนที่ระบบและตำราของหอพักซ่อนไว้ เมื่อวิญญาณร้ายพุ่งเข้ามาประชิดตัว เงื้อมมือสีดำสนิทเงื้อขึ้นหมายจะปลิดชีพผมในคราเดียว แทนที่จะวิ่งหนี ผมกลับพุ่งสวนเข้าไปหาความตายนั้นอย่างไม่เกรงกลัว! "แกคิดจะทำอะไร!" วิญญาณร้ายส่งเสียงคำรามแหบพร่าดังก้องในหัว สมองของผมแทบจะระเบิดจากคลื่นความถี่ต่ำ แต่มันช้าไปเสี้ยววินาที ผมสחัดแผ่นยันต์ในมือลงบนพื้นตรงจุดที่เงาของมันทับซ้อนกับเงาของตู้เก็บเอกสารพอดี เสียงระเบิดตูמשใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีทองสว่างวาบจนแสบตา กลิ่นอายความชั่วร้ายถูกแผดเผาด้วยปฏิกิริยาทางเวทมนตร์ที่คำนวณมาอย่างแม่นยำ ร่างของวิญญาณร้ายกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน เงาสสีดำค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองควันสีขาวลอยหายไปในอากาศ แรงกดดันมหาศาลที่กดทับหอพักคลี่คลายลงในพริบตา เหลือไว้เพียงความเงียบสงบและกลิ่นอายความเย็นสบายยามค่ำคืน ผมนั่งทรุดลงกับพื้นด้วยความหมดแรง เสื้อเชิ้ตชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ หายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมไหว แต่อาจารย์รินที่เดินเข้ามาใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบริเวณหน้าผากให้ผมอย่างเบามือ สายตาของเبيมองผมด้วยความทึ่งแกมระอา "นายเนี่ยนะ... ชอบทำอะไรเกินตัวอยู่เรื่อย" อาจารย์รินบ่นอุบ แต่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอกลับซ่อนความโล่งใจไว้ไม่มิด "แต่... ทำได้ไม่เลวเลยนี่ เจ้าเด็กฉลาด" ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของผม *[ระบบผู้จัดการตึกอัจฉริยะ ตรวจพบความสำเร็จระดับสูง: กำจัดวิญญาณอาฆาตเขต 4 ด้วยกลยุทธ์การใช้ประโยชน์จากโครงสร้างอาคาร]* *[ประเมินผลงาน: คะแนนไหวพริบ 98/100, คะแนนการประสานงาน 95/100]* *[ระบบทำการอัปเกรดสถานะผู้ดูแลของคุณ...]* *[ขอแสดงความยินดี! คุณได้รับฉายาหายาก: 'ผู้พิทักษ์แห่งรัตติกาล' (Nightfall Guardian)]* *[คุณสมบัติพิเศษของฉายา: เพิ่มพลังป้องกันความเสียหายจากวิญญาณธาตุหยิน 30% ในช่วงเวลากลางคืน และปลดล็อกสิทธิ์เข้าถึงห้องลับชั้นใต้ดิน -1]* ผมมองหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเหนื่อยล้า ทั้งภูมิใจ และ... ตื่นเต้นกับการเติบโตของตัวเองในฐานะผู้ดูแลหอพักแห่งนี้ ชั้นใต้ดิน -1... สถานที่ที่ถูกปิดตายมาโดยตลอด และเป็นต้นตอของปริศนาทั้งหมดกำลังรอให้ผมไปไขความจริง ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะเอ่ยปากถามอาจารย์รินเกี่ยวกับกุญแจดอกใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้นในช่องเก็บของของระบบนั้นเอง *กริ๊ง... กริ๊ง...* เสียงโทรศัพท์พื้นฐานสีดำรุ่นโบราณที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานมุมห้อง ซึ่งถูกตัดสายและไม่ได้ใช้งานมานานแรมปี กลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน... น้ำเสียงของมันดังติดต่อกันสามครั้ง คล้ายกับสัญญาณเตือนภัยจากเบื้องล่าง อาจารย์รินชะงักกึก สีหน้าที่ผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที เธอหันมามองหน้าผม ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ "กันต์... อย่ารับนะ..." เธอกระซิบเสียงสั่น "นั่นไม่ใช่เสียงจากสายภายในตึกเรา... แต่เป็นสัญญาณเรียกจาก 'ผู้เช่า' ที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามสิบปีก่อนจากชั้นใต้ดิน -1" มือของผมที่กำลังเอื้อมไปแตะหูโทรศัพท์ชะงักค้างกลางอากาศ ขณะที่เสียงปลายสายเริ่มส่งเสียงหัวเราะแหบแห้งลอดออกมาเบาๆ ผ่านช่องรับสัญญาณ... --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตและเอาใจช่วยเจ้าหนุ่มกันต์มาโดยตลอดนะครับ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ที่มีทั้งความตื่นเต้นและก้าวสำคัญของเขานะครับ! - ลิฟต์แก้วชั้นลบ -