ตอนที่ 28: อาจารย์รินฟื้นคืนสติและความสัมพันธ์ที่ขยับเข้าใกล้กันอีกขั้น

เสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำสแตนเลสในห้องพักรับรองชั้น 4 ทรงพลังพอจะดึงสติของกันต์ให้หลุดจากห้วงความคิดได้ทันที ปลายนิ้วของเขายังคงสัมผัสอยู่กับแผ่นประคบเย็นที่เพิ่งเปลี่ยนให้ดร.รินรดาเมื่อหนาวสั่นก่อนหน้านี้ ร่างเพรียวระหงของอาจารย์สาวนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ภายใต้ผ้าห่มสีเทาเข้มของหอพัก ลมหายใจของเธอสม่ำเสมอขึ้นมากแล้ว หลังจากที่ต้องเผชิญกับอาคมย้อนกลับจากพิธีกรรมผนึกวิญญาณในชั้นลบเมื่อคืนก่อน กันต์ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เขาขยับเก้าอี้ไม้เข้าใกล้เตียงอีกนิด แผ่นกระดาษโน้ตที่จด "กฎการควบคุมพลังอาคมสายเลือดโบราณ" ซึ่งเขาถอดรหัสมาจากตำราหลังปกหนังแกะถูกวางไว้ข้างกองอุปกรณ์ปฐมพยาบาล ในฐานะนักศึกษาปีสามผู้ยึดมั่นในตรรกะและเหตุผล กันต์ไม่เคยเชื่อว่าความเหนื่อยล้าจะแสดงออกผ่านรูปธรรมได้ จนกระทั่งเขาเห็นขอบตาดำคล้ำของตัวเองในกระจกเงา "ตื่นขึ้นมาได้สักทีนะครับ อาจารย์" กันต์เอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เป็นจังหวะเดียวกับที่แพขนตายาวของหญิงสาวบนเตียงขยับไหว ดร.รินรดากะพริบตาช้าๆ เพื่อปรับรับแสงไฟนีออนสีนวลภายในห้อง สมองของเธอยังคงมึนงงและหนักอึ้งราวกับมีหินถ่วง แต่สัมผัสแรกที่รับรู้ได้ไม่ใช่ความเจ็บปวดจากพิธีกรรม หากแต่เป็นกลิ่นหอมกรุ่นของเนยและแป้งอบที่ลอยมาจากมุมห้อง "กันต์..." เสียงแหบพร่าหลุดจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของเธอ "ครับ ผมเอง ดื่มน้ำก่อนนะครับ" กันต์ประคองร่างบางให้พิงหมอนอย่างระมัดระวัง สัมผัสจากปลายนิ้วที่แตะโดนหัวไหล่ของเธอทำให้ดร.รินรดารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างประหลาด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงกวาดมองไปรอบห้อง ความสะอาดเรียบร้อย และถาดอาหารบนโต๊ะขนาดเล็กสะท้อนถึงความใส่ใจในรายละเอียดอย่างที่สุด "เธอ... เฝ้าฉันมาตลอดทั้งคืนเลยอย่างนั้นเหรอ" รินรดาถามเสียงเบา พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกไป "ก็ไม่เชิงว่าตลอดทั้งคืนหรอกครับ ช่วงตีสามผมแค่งีบไปสองชั่วโมงเอง" กันต์ตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบฉายแววโล่งอกอย่างปิดไม่มิด "ระบบแจ้งเตือนของหอพักรายงานว่าชีพจรของอาจารย์กลับสู่ภาวะปกติเมื่อตอนตีห้า ผมถึงค่อยวางใจได้" รินรดามองหน้าลูกศิษย์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าฉลาดรอบคอบและแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีเยี่ยมเสมอ ภาพของเด็กหนุ่มที่มักจะบ่นกระpòdกระpèdเรื่องส่วนลดค่าห้องและค่าเทอมหายวับไปกับตา เหลือเพียงชายหนุ่มสุภาพบุรุษคนหนึ่งที่นั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ข้างเตียงเธอเพื่อรอคอยปาฏิหาริย์แห่งการฟื้นคืนสติ กันต์หันไปหยิบจานกระเบื้องสีขาวที่มีขนปังปิ้งทาเนยและแยมสตรอว์เบอร์รีสีแดงสด ซึ่งเขาล,งมือทำเองจากครัวส่วนกลางของหอพัก ส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย วางลงตรงหน้าเธอ "ลองชิมดูหน่อยนะครับ ผมใช้สูตรลดน้ำตาลตามตำราโภชนาการที่อาจารย์เคยบอกว่าดีต่อระบบไหลเวียนโลหิต หวังว่าจะพอกินได้นะ" รินรดารับจานมาจากมือเขา ปลายนิ้วของทั้งคู่บังเอิญสัมผัสกันแผ่วเบา กระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดราวกับประจุอาคมที่สงบลงแล้วกลับวูบไหวขึ้นมาในความรู้สึกของอาจารย์สาว หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของดร.รินรดาพลันกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เลือดในกายสูบฉีดจนพวงแก้มขาวซีดปรากฏร่องรอยสีเรื่อจางๆ เธอกัดขนมปังคำเล็กๆ รสชาติหวานมันกำลังดีและความกรอบนอกนุ่มในทำให้เธอต้องยอมรับในฝีมือของเด็กหนุ่มตรงหน้า "อร่อยดี..." รินรดาพึมพำ ขвบตาผ่าวร้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ของพิธีกรรม แต่เป็นเพราะความรู้สึกตื้นตันที่นาน 2 นี้นับตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาสู่เส้นทางผู้ดูแลหอพักชั้นลบ เธอไม่เคยมีใครมานั่งเฝ้าไข้ด้วยความห่วงใยที่บริสุทธิ์ใจเช่นนี้มาก่อน "แต่อย่าเพิ่งชะล่าใจไปนะครับ" กันต์เปลี่ยนน้ำเสียงกลับมาเป็นโหมดจริงจังตามสไตล์นักวิเคราะห์ เมื่อเห็นรินรดารับประทานจนหมดแผ่น เขากางสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยผังโครงสร้างพลังงานของตึกสำนักงานขึ้นมา "ผลจากการตรวจสอบรอยรั่วของผนึกเมื่อคืน ทำให้ผมพบกฎข้อใหม่ที่สำคัญมากในการรับมือกับ 'วิญญาณระดับผู้บริหาร' ในชั้น -2" รินรดาวางจานลง ตั้งสติกลับสู่โหมดนักมานุษยวิทยาและผู้เชี่ยวชาญทันที แม้หัวใจจะยังเต้นไม่เป็นจังหวะก็ตาม "กฎอะไร ว่ามาส" "ระบบอาคมของหอพักแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขัง แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'ปรับสมดุล' ครับ" กันต์ใช้นิ้วเคาะลงบนแผนผังอย่างแม่นยำ "นั่นหมายความว่า ยิ่งเราใช้พลังขัดขืนภูตผีมากเท่าไหร่ อาคมจะยิ่งสะท้อนกลับรุนแรงขึ้นเท่านั้น เหมือนกับที่อาจารย์โดนเมื่อคืน วิธีแก้คือเราต้องใช้ 'ความเข้าใจ' และ 'เจตจำนงที่ถูกต้อง' ในการเจรจาต่อรอง ไม่ใช่การใช้กำลังปราบปราม" รินรดาจ้องมองดวงตาที่มุ่งมั่นและเป็นประกายของกันต์ ความฉลาดเฉลียวและไหวพริบที่พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้เธอรู้สึกทึ่งในตัวเด็กหนุ่มคนนี้เหลือเกิน เขาไม่ใช่แค่ "นักศึกษาผู้โชคร้าย" ที่หลงเข้ามาทำงานใช้หนี้อีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือ "คู่หู" ที่พร้อมจะก้าวเดินเคียงบ่าเคียงไหล่เธอในโลกหลังความตายแห่งนี้ "เธอเติบโตขึ้นมากจริงๆ นะ กันต์" รินรดาระบายยิ้มละมุนออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศอึมครึมของห้องพักรับรองสว่างไสวขึ้นถนัดตา กันต์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาที่ต้นคออย่างกะทันหัน เขากระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าที่แปลกประหลาดนี้ "เอ่อ... มันเป็นหน้าที่ครับ เพื่อส่วนลดค่าห้อง 50 เปอร์เซ็นต์ และสิทธิ์ในการรอดชีวิตออกไปรับปริญญา ผมต้องรอบคอบไว้ก่อนอยู่แล้วครับ" เสียงหัวเราะเบาๆ ของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ผ่อนคลาย แต่ทว่า... ความเงียบสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนโลหะก้องกังวานขึ้นในหัวของกันต์ ไม่ใช่เสียงจากโทรศัพท์มือถือ แต่เป็น "ระบบผู้จัดการตึก" ที่ดังก้องกังวานจนแก้วหูสั่นสะเทือน หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีปุ่มปิด [ระบบประกาศ: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤตที่ชั้น -3 (โซนห้องประชุมใหญ่)] [ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: "การประชุมสามัญประจำปีของคณะกรรมการผู้ล่วงลับ" ได้เริ่มต้นขึ้นก่อนกำหนด] [เงื่อนไขพิเศษ: ผู้จัดการฝึกหัด (กันต์) และที่ปรึกษา (ดร.รินรดา) ต้องเข้าร่วมการประชุมในฐานะ "แขกรับเชิญพิเศษ" ภายใน 5 นาที มิฉะนั้นเขตแดนทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตถาวร] กันต์หันขวับไปมองหน้าดร.รินรดา สีหน้าของอาจารย์สาวเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อเห็นรหัสแสงสีแดงฉานที่สะท้อนอยู่ในแววตาของลูกศิษย์ ประูเหล็กกล้าของห้องพักรับรองชั้น 4 ส่งเสียง "คลิก" ล็อกตัวเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยที่กำลังเดินเรียงแถวขึ้นมาจากบันไดหนีไฟด้านนอก... มุ่งตรงมายังห้องที่พวกเขากำลังยืนอยู่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนการเดินทางของกันต์และอาจารย์รินมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ