ตอนที่ 25: อาการป่วยกะทันหันของอาจารย์ริน

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณตีเข้าจมูกอย่างรุนแรงทันทีที่ฝาตะแกรงช่องระบายอากาศเหล็กกล้าหลุดร่วงลงมากระแทกพื้นห้องสมุดชั้น 5 เสียงโลหะกระทบพื้นกระเบื้องดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัดวิกฤต "เปร้ง!" กันตพัฒน์หรือกันต์ไม่รอช้า สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกฝึกฝนผ่านกฎระเบียบอันเข้มงวดของระบบผู้จัดการตึกสั่งการให้เขากลิ้งตัวหลบไปด้านข้างชั้นวางหนังสือโบราณทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องบนด้วยความระแวดระวัง ขาขวาเตะเก้าอี้ไม้สักให้ขวางทางเพื่อสร้างแนวป้องกันเบื้องต้น ขณะที่มือซ้ายกระชับยันต์อักขระสีชาดที่เพิ่งเขียนเสร็จสดๆ ร้อนๆ เอาไว้แน่น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการละเมิดกฎความปลอดภัยระดับ SSS] [เป้าหมายไม่ทราบฝ่าย กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ห้องสมุดจากช่องระบายอากาศชั้น 5] [คำเตือน: โปรดเตรียมพร้อมรับมือ บอสลับแห่งชั้น 6 กำลังลืมตาตื่นจากการหลับใหล...] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงของระบบดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศ รัวถี่ด้วยข้อความสีแดงฉานจนแสบตา บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ร่างกายของกันต์สั่นสะท้านด้วยแรงกดดันทางวิญญาณที่มหาศาลเกินกว่าจะรับไหว นี่ไม่ใช่ไสยศาสตร์ระดับล่างที่เขาเคยรับมือในชั้น 1 หรือชั้น 2 แต่มันคือตัวตนระดับสูงที่ถูกกักขังไว้ในส่วนลึกสุดของหอพักแห่งนี้ "อาจารย์รินครับ... ทางนั้นเป็นอย่างไรบ้างครับ" กันต์ส่งเสียงถามพร้อมกับเหลือบมองไปยังโต๊ะอ่านหนังสือมุมห้อง ดร.รินรดา หรืออาจารย์ริน คู่หูผู้ร่วมเป็นร่วมตายกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าวงอักขระป้องกันที่เธอเป็นคนวาดขึ้น รอบตัวเธอล้อมรอบด้วยควันสีครามจางๆ ที่ลอยวนเวียนดั่งเกลียวคลื่น เพื่อสกัดกั้นคลื่นพลังงานมืดที่แผ่พุ่งออกมาจากช่องระบายอากาศ ทว่า... สีหน้าของเธอกลับซีดเผือกไร้สีเลือด หยดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย ริมฝีปากที่เคยเม้มแน่นอย่างมั่นคงบัดนี้กลับสั่นระริก และมีคราบเลือดสีคล้ำไหลซึมออกมาจากมุมปาก เธอใช้พลังอาคมเกินขีดจำกัดไปแล้ว... ปัง! ร่างเงาสელสีดำสนิทราวกับกลุ่มหมอกควันผสมผสานกับเส้นใยเหล็กแหลมคมพุ่งทะยานออกมาจากช่องระบายอากาศ รูปร่างของมันบิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบชนเพดานห้องสมุด ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่จ้องมองตรงมายังพวกเขาทั้งสองราวกับสัตว์ป่าที่กำลังกระหายเหยื่อ "กันต์... ถอยไป..." เสียงของอาจารย์รินแหบพร่าและขาดหช่วง เธอพยายามยกมือขึ้นเพื่อสะบัดยันต์กระดาษในมือซ้าย ทว่าปลายนิ้วกลับสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ "อาจารย์ครับ อย่าฝืนเลยครับ!" กันต์กัดฟันกรอด เขาทิ้งระยะห่างและวิ่งเข้าไปประคองร่างของหญิงสาวเอาไว้ทันทีที่เห็นเธอกำลังจะทรุดฮวบลงกับพื้น วินาทีที่แขนของเขารับน้ำหนักร่างของอาจารย์รินไว้ เขาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบราศีก้อนน้ำแข็งที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ พลังอาคมภายในร่างกายของอาจารย์สาวปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ มันตีกลับเข้าสู่เส้นลมปราณและกัดกินพลังชีวิตของเธอทีละน้อย ดวงตาของอาจารย์รินปรือปรอยลงลมหายใจแผ่วเบา และก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลง เธอก็เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ระ... ระวัง... มันไม่ใช่... ผีธรรมดา..." พรึบ! ร่างของอาจารย์รินทิ้งน้ำหนักลงมาซบที่ไหล่ของกันต์อย่างหมดแรง ศีรษะของเธอเอียงซบลงกับอกเสื้อของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอมักใช้ประดับตัวยังคงหลงเหลืออยู่ท่ามกลางกลิ่นอายความตายรอบด้าน แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความเปียกชื้นของเหงื่อและเลือด กันต์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ ในโลกที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์อันโหดร้ายของตึกสำนักงานผีสิงแห่งนี้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าช่วงเวลาที่ต้องแบกรับภาระทั้งหมดไว้คนเดียวจะมาถึงเร็วขนาดนี้ อาจารย์รินคือเสาหลัก เป็นผู้รู้ที่คอยชี้ทางสว่างและปกป้องเขาจากอันตรายมาโดยตลอด แต่ในตอนนี้... ผู้ปกป้องกลับกลายเป็นผู้ที่ต้องได้รับการปกป้องเสียเอง [แจ้งเตือนระบบ: อาจารย์รินรดาอยู่ในภาวะวิกฤต - พลังอาคมตีกลับ (Mana Backlash)] [สถานะ: หมดสติ / อุณหภูมิร่างกายลดต่ำกว่าปกติ] [เงื่อนไขการรักษาฉุกเฉิน: ต้องถ่าย องค์ความรู้ / ถ่ายเทพลังปราณเพื่อรักษาเสถียรภาพภายใน 180 วินาที มิฉะนั้นเส้นชีพจรวิญญาณจะแตกสลายถาวร] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาแห่งความตาย กันต์ก้มมองใบหน้ายามหลับใหลที่ซีดเซียวของอาจารย์สาว ขนตางอนยาวทาบลงบนโหนกแก้ม ริมฝีปากที่เคยเอ่ยวาจาเฉียบคมบัดนี้ไร้ซึ่งสีสัน ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่แค่ความรับผิดชอบในฐานะผู้จัดการตึกฝึกหัด แต่มันคือความตระหนักรู้ที่ลึกซึ้งว่า... เขาไม่อาจสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปได้ "ให้ตายสิครับอาจารย์... ทำไมถึงชอบทำอะไรเกินตัวอยู่เรื่อยเลยนะครับ" กันต์พึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มฝื่อนๆ บนใบหน้า แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก แต่แววตาของเขากลับฉายประกายความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ตึง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของบอสลับแห่งชั้น 6 ดังสะเทือนเลื่อนลั่น มันกำลังก้าวเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอ่านหนังสือที่พวกเขากำลังหลบอยู่ แรงกดดันทางวิญญาณทำให้หนังสือบนชั้นร่วงหล่นลงมากระจายเกลื่อนพื้น กันต์ค่อยๆ วางร่างของอาจารย์รินให้นอนพิงกับชั้นวางหนังสืออย่างนุ่มนวลที่สุด มือข้างหนึ่งดึงเสื้อคลุมของตัวเองมาห่มคลุมไหล่ให้เธอเพื่อบรรเทาความหนาวเย็น เขายืนขึ้นช้าๆ ปัดฝุ่นที่กางเกงออกเล็กน้อย มือทั้งสองข้างประสานกันเป็นอินทรีย์อักขระตามตำราขั้นสูงที่เขาเพิ่งเรียนรู้มาจากบันทึกของหอพัก แสงสีทองเรืองรองขึ้นทีละน้อยที่ปลายนิ้ว สะท้อนกับดวงตาสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและคำนวณอย่างรอบคอบ "ถ้าอยากจะเข้ามานัก... ก็ต้องผ่านศพผมไปก่อนนะครับ" กันต์เอ่ยบอกความว่างเปล่าด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะสั่นคลอนความมืดมิดรอบตัว ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับเงาดำมหึมานั้นเอง มือเรียวบางเย็นเฉียบก็เอื้อมขึ้นมาควชายเสื้อของเขาไว้แน่น กันต์สะดุ้งเล็กน้อย ก้มมองลงไปเบื้องล่างด้วยความตกใจ ดวงตาที่ควรจะปิดสนิทของอาจารย์รินลืมขึ้นช้าๆ นัยน์ตาของเธอบัดนี้ไม่ได้มีสีดำปกติ แต่มันกลับกลายเป็นสีแดงฉานระยิบระยับราวกับดวงดาวในยามวิกาล รอยยิ้มประหลาดที่ไม่อาจคาดเดาได้ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "กันต์... ระวังข้างหลัง..." เสียงกระซิบที่แหบพร่าและไม่ใช่เสียงของอาจารย์รินดังลอดออกมาจากลำคอของเธอ กันต์เบิกตากว้าง ขนลุกซู่ไปทั้งร่างเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นยะเยือกที่เป่ารดต้นคอของเขาจากด้านหลัง—ทั้งๆ ที่พื้นที่ตรงนั้นควรจะเป็นผนังห้องสมุดทึบตัน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "ลิฟต์แก้วชั้นลบ" ด้วยกันเสมอนะครับ