ตอนที่ 24: บันทึกปริศนาในห้องสมุดเก่าแก่ของตึก

กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมกับฝุ่นผงละเอียดในห้องสมุดชั้นที่ 4 แผ่ซ่านเข้าสู่โพรงจมูกจนกันต์เผลอย่นจมูกเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวกำลังใช้คีมทองเหลืองคีบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากซอกสันหนังสือหนังแกะสีดำสนิท ซึ่งไม่มีชื่อเรื่องปรากฏอยู่บนปกแม้แต่บรรทัดเดียว "ถ้าตึกสำนักงานแห่งนี้มีระบบโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่ถูกต้องตามหลักฮวงจุ้ยและวิศวกรรมสมัยใหม่จริงๆ ตามที่คู่มือพนักงานระบุไว้... ห้องสมุดเก่าแก่นี้ก็ไม่ควรมีอยู่หลังผนังปูนเปลือยหนาแปดนิ้วนี่หรอกครับ อาจารย์ริน" กันต์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาหลังกรอบแว่นใสจ้องมองตู้หนังสือไม้สักทองที่เรียงรายสูงจรดเพดาน อาจารย์ริน (ดร.รินรดา) ในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเทาเข้มขยับแว่นสายตาเล็กน้อย แสงไฟจากตะเกียงโบราณที่เธอยถืออยู่สะท้อนกับดวงตาคู่นคมที่เต็มไปด้วยประกายความคิด เธอกวาดสายตามองไปตามชั้นหนังสือที่มีฝุ่นหนาเตอะ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าฟัง "เธอคิดถูกครึ่งเดียวครับคุณกันต์... ตึกสำนักงานผีสิงแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นตามหลักวิศวกรรมปกติ แต่มันถูกออกแบบให้เป็น 'กลไกเก็บกักพลังงานวิญญาณ' ห้องสมุดนี้คือห้องเก็บข้อมูลดิบที่ผู้ก่อตั้งรุ่นแรกใช้บันทึกกฎเกณฑ์การทำสัญญากับวิญญาณระดับสูง และสมุดบันทึกเล่มนั้น... น่าจะอยู่ตรงกลางโต๊ะทำงานตัวนั้นพอดี" นิ้วเรียวของอาจารย์รินชี้ไปยังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีสมุดปกหนังสีดำเข้มเล่มหนาวางสงบนิ่ง ราวกับกำลังรอคอยให้ผู้มีสิทธิ์มาเปิดอ่าน กันต์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ แม้เขาจะเกลียดผีขึ้นไส้และมักจะเจอเรื่องชวนขนหัวลุกทุกครั้งที่เข้ากะ แต่สมองส่วนเหตุผลของเขากลับทำงานอย่างเฉียบคมเสมอเมื่อเผชิญกับปริศนา เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานคราบกาลเวลา ชำเลืองมองรอบตัวเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยตามกฎข้อที่สามของการเดินตรวจตึก *กฎข้อที่สาม: หากพบวัตถุโบราณที่ไม่มีในบัญชีทรัพย์สิน ให้ตรวจสอบระดับพลังงานรอบข้างก่อนสัมผัสเสมอ* หน้าจอระบบผู้จัดการตึกที่ปรากฏขึ้นในสายตาของกันต์กะพริบแสงสีฟ้าอ่อน แจ้งเตือนสถานะพลังงานวิญญาณรอบตัวว่าอยู่ในระดับปานกลาง แต่มีจุดความหนาแน่นสูงบริเวณใต้พื้นไม้ "ระวังด้วยนะครับคุณกันต์ บันทึกเล่มนี้ไม่ได้บันทึกแค่ประวัติศาสตร์... แต่มันคือ 'พินัยกรรมอาคม'" อาจารย์รินเตือนพร้อมกับวางมือลงบนไหล่ของเขาเบาๆ สัมผัสอุ่นจากเธอนั้นช่วยลดทอนความหนาวเยือกของบรรยากาศรอบตัวลงได้บ้าง กันต์พยักหน้ารับอย่างสุขุม เขายื่นมือสวมถุงมือไปสัมผัสกับปกสมุดหนังสีดำสนิททันที ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเย็นยะเยือกพุ่งทะลุถุงมือราวกับเข็มนับพันเล่ม ภาพเหตุการณ์ในอดีตไหลทะลักเข้าสู่ห้วงความคิดของกันต์อย่างรวดเร็ว—ภาพของชายวัยกลางคนสวมชุดสูทโบราณกำลังเขียนบางอย่างด้วยหมึกสีแดงฉานลงบนกระดาษ พร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวและเสียงกระซิบที่ดังก้องในหัว *‘หากผู้ใดเปิดอ่านบันทึกนี้... ผู้นั้นจักต้องสืบทอดหน้าที่ผู้ดูแลชั้นที่ 6 ไปตลอดกาล...’* กันต์สะดุ้งเฮือก ชักมือกลับตามสัญชาตญาณ แต่สมุดบันทึกเล่มนั้นกลับเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ หน้ากระดาษสีเหลืองกรอบค่อยๆ พลิกเปิดเผยข้อความลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลัง และที่สำคัญที่สุด... มันมีแผนผังของ "ห้องลับชั้น 6" วาดด้วยหมึกสีดำสนิทแนบอยู่พร้อมกับกุญแจทองเหลืองโบราณดอกหนึ่ง "นี่มัน..." กันต์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อมองเห็นรายละเอียดในแผนผัง "ชั้นที่ 6 ไม่ได้ถูกปิดตายเพราะโครงสร้างทรุดตัว... แต่มันถูกสร้างไว้เพื่อกักขัง 'บางสิ่ง' ที่อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้อยู่ในตู้เก็บเอกสารทั่วไป" อาจารย์รินก้มลงมองแผนผังนั้น รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ แววตาคู่นั้นฉายแววพอใจอย่างปิดไม่มิด "ถูกต้องครับคุณกันต์... และกุญแจดอกนั้น คือกุญแจที่จะไขประตูห้องทำงานของผู้ก่อตั้งที่หายสาบสูญไปเมื่อสามสิบปีก่อน" ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้ตรวจสอบรายละเอียดในบันทึกเพิ่มเติม เสียงโลหะขูดขีดกับพื้นคอนกรีตก็ดังขึ้นจากเพดานเหนือศีรษะ... *ครืด... ครืด...* เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ และเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ห้องสมุดด้วยความเร็วสูงผิดปกติ พร้อมกันนั้น หน้าจอระบบผู้จัดการตึกสีฟ้าใสก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังรัวระรัวในโสตประสาทของกันต์ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการละเมิดกฎความปลอดภัยระดับ SSS] [เป้าหมายไม่ทราบฝ่าย กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ห้องสมุดจากช่องระบายอากาศชั้น 5] [คำเตือน: โปรดเตรียมพร้อมรับมือ บอสลับแห่งชั้น 6 กำลังลืมตาตื่นจากการหลับใหล...] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตและร่วมไขปริศนาไปกับกันต์และอาจารย์รินมาจนถึงตอนนี้ พบกันใหม่ในตอนหน้าครับ