ตอนที่ 30: การประลองไหวพริบต่อหน้ากรรมการผู้เข้มงวด

"หากคุณผู้อำนวยการคิดว่า 'ความกลัว' คือเครื่องมือที่ดีที่สุดในการบริหารหอพักที่มีอาคันตุกะเป็นวิญญาณ ผมคงต้องขออนุญาตโต้แย้งอย่างสุภาพว่า ท่านกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์ครับ" เสียงของผมดังกังวานก้องไปทั่วห้องประชุมชั้นสูงสุดของอาคารหอพักเก่าแก่บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ ผู้อำนวยการร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้ม ซึ่งใบหน้าถูกบดบังด้วยเงาดำมืดจากหมวกปีกกว้าง นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง เขากำลังหมุนปากกาหมึกซึมในมือด้วยจังหวะที่ชวนให้ประสาทเสีย อาจารย์รินที่ยืนอยู่ข้างผมขยับแว่นสายตาเล็กน้อย เธอไม่ได้พูดอะไร แต่สัมผัสได้ถึงกระแสมานาที่ไหลเวียนผ่านปลายนิ้วเธอ เธอพร้อมจะดีดตัวเข้าปกป้องผมทันทีหากสถานการณ์เลวร้ายลง "โต้แย้งงั้นหรือ กันตพัฒน์?" เสียงของผู้อำนวยการแหบพร่าเหมือนกระดาษทรายขัดไม้ "หอพักแห่งนี้มีกฎเกณฑ์ที่ชัดเจน... ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด หากเจ้าจัดการพลังงานลบเหล่านี้ไม่ได้ การลบทิ้งคือความเมตตาที่สุดที่ฉันมอบให้ได้แล้ว" ผมสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติแล้วกางแท็บเล็ตโฮโลแกรมที่ระบบจัดการตึกเพิ่งสรุปข้อมูลเสร็จสิ้น ผมไม่ได้ใช้แค่ความรู้สึก แต่ใช้ 'ดาต้า' "ความแข็งแกร่งไม่ใช่การกดขี่ แต่คือการจัดการทรัพยากรครับ" ผมกดเลื่อนหน้าจอ โครงสร้างแผนผังหอพักปรากฏขึ้นพร้อมตัวเลขความเสถียรของพลังงาน "ท่านมองว่าวิญญาณในโซน B คือปัญหา แต่ในเชิงบริหาร พวกเขาคือ 'แหล่งพลังงานสะอาด' หากเราติดตั้งระบบกรองไสยเวทแบบหมุนเวียนที่ผมออกแบบร่วมกับอาจารย์ริน พลังงานลบเหล่านั้นจะถูกแปลงเป็นไฟฟ้าสำรองของหอพัก นี่ไม่ใช่การปราบปราม แต่คือการสร้างระบบนิเวศร่วมกันครับ" ผู้อำนวยการหยุดหมุนปากกา บรรยากาศกดดันในห้องพลันเงียบสงัดราวกับเข็มสักเล่มตกลงบนพื้นก็อาจได้ยิน "ที่ผ่านมาหอพักนี้ขาดทุนเพราะค่าใช้จ่ายในการทำพิธีไล่ผีซ้ำซาก" ผมรุกต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง "หากเราเปลี่ยนจากการไล่ เป็นการ 'จ้างงาน' พวกเขา... ให้พวกเขาดูแลความเรียบร้อยตามกฎหอพัก แลกกับเครื่องเซ่นไหว้ที่ถูกจัดสรรอย่างเป็นระบบ เราจะลดค่าใช้จ่ายไปได้ถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์ และหอพักของเราจะปลอดภัยที่สุดในเขตการศึกษาครับ" อาจารย์รินแอบส่งยิ้มบางๆ ให้ผม เธอรู้อยู่แล้วว่าผมจะพูดแบบนี้ แผนการนี้คือการเปลี่ยนจาก 'สงคราม' ให้กลายเป็น 'ธุรกิจ' อย่างสมบูรณ์แบบ ผู้อำนวยการลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลจนพื้นห้องสั่นสะเทือน เขาเดินตรงเข้ามาหาผม หยุดอยู่ห่างเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นกำยานเก่าแก่โชยปะทะจมูก ผมจ้องลึกเข้าไปในความว่างเปล่าใต้หมวกใบนั้นโดยไม่หลบสายตา "เจ้ากล้าดีมากที่เปลี่ยนโรงฆ่าสัตว์ให้กลายเป็นธนาคาร" ผู้อำนวยการหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "เอาล่ะ กันตพัฒน์ ถ้าเจ้าทำได้ตามตัวเลขที่วางไว้จริงๆ ฉันจะพิจารณาต่อสัญญาให้นาย... แต่จำไว้ว่า ถ้าความผิดพลาดแม้เพียงมิลลิเมตรเดียวเกิดขึ้น 'เงา' ของที่นี่จะไปเฝ้าเจ้าถึงที่นอน" เขาหยิบตราประทับสีแดงฉานขึ้นมาวางลงบนเอกสารสัญญา ทันใดนั้นหน้าจอระบบของผมก็เด้งแจ้งเตือนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว [แจ้งเตือนระบบ: ผ่านการประเมินรอบที่ 30 - ยกระดับสถานะ 'ผู้จัดการระดับกลาง'] [ทักษะใหม่ปลดล็อก: 'สัญญาผูกมัดวิญญาณ' - ท่านสามารถทำพันธสัญญาจ้างงานกับสิ่งลี้ลับได้โดยตรง] [คำเตือนระบบ: ตรวจพบระดับพลังงานมหาศาลที่ก้าวเข้ามาในพื้นที่ชั้นล่าง... นี่ไม่ใช่ผีทั่วไป] ผมชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นตัวเลขระดับภัยคุกคามบนหน้าจอที่พุ่งสูงจนทะลุปรอท นี่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของบททดสอบ นี่คือการบุกรุกจริงๆ "ดูเหมือนการบริหารงานของผมจะเริ่มต้นได้น่าตื่นเต้นกว่าที่คิดนะครับ ท่านผู้อำนวยการ" ผมกล่าวขณะคว้าไม้เท้าอาคมที่อาจารย์รินยื่นให้ ผู้อำนวยการก้าวถอยหลังเข้าสู่เงามืด รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ยินดีด้วยผู้จัดการ... บททดสอบจริงๆ ของคุณเพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหาก ลองดูสิว่าคุณจะจัดการ 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' ที่กำลังพังประตูหน้าหอพักเข้ามาได้ยังไง" เสียงโครมครามดังสนั่นมาจากทางเดินชั้นล่าง ประตูเหล็กกล้าที่ผมเพิ่งซ่อมเสร็จบิดเบี้ยวผิดรูป กลิ่นสาบสางที่รุนแรงกว่าวิญญาณทุกตนที่เคยเจอมาตลบอบอวลไปทั่วทางเดิน และสิ่งที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่แค่คน... แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกเย็บติดกันด้วยอาคมดำมืด อาจารย์รินชักดาบสั้นที่ซ่อนไว้ใต้ชายเสื้อออกมา เธอหันมามองผมด้วยแววตาจริงจัง "กันต์... อย่าเพิ่งใช้สัญญาผูกมัด ตัวนี้มันไม่ใช่ผี แต่มันคือ 'ตุ๊กตาอาคม' ที่ถูกส่งมาล้างบางที่นี่" ผมกัดฟันแน่น มือที่ถือแท็บเล็ตสั่นเล็กน้อยแต่สมองยังคงทำงานรวดเร็ว ในขณะที่ตุ๊กตาอาคมตัวนั้นเงยหน้าขึ้นมองเรา ดวงตาของมันไม่ใช่ตา แต่มันคือช่องว่างของมิติที่กำลังดูดกลืนทุกอย่างรอบตัว ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของกันต์และอาจารย์รินมาจนถึงตอนนี้นะครับ