ตอนที่ 31: ปลดล็อกพื้นที่ชั้น 6: ดินแดนแห่งความทรงจำ

แรงดึงดูดมหาศาลจากดวงตาที่เป็นช่องว่างมิติของตุ๊กตาอาคมนั้นรุนแรงจนผมแทบยืนไม่อยู่ รองเท้าผ้าใบของผมครูดไปกับพื้นกระเบื้องชั้นห้าจนเกิดเสียงแหลมบาดหู ร่างกายของผมถูกกระชากไปข้างหน้าอย่างรุนแรงราวกับมีใครเอาโซ่เหล็กมาล่ามคอเอาไว้ "กันต์! ตั้งสติครับ อย่าจ้องมองเข้าไปในนั้น!" เสียงของอาจารย์รินตวาดลั่นท่ามกลางความโกลาหล เธอพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือผมไว้แน่น มือของอาจารย์เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง แต่กลับมีความแข็งแกร่งมหาศาลที่ฉุดรั้งผมไม่ให้หลุดเข้าไปในหลุมดำนั้น ผมกัดฟันกรอด ขยับนิ้วสั่งงานแท็บเล็ตในมืออย่างรวดเร็ว "ระบบ! ใช้พลังงานจากมาตรวัดพลังงานสำรองของชั้นห้า ปิดกั้นการเชื่อมต่อมิติด้วยม่านพลังงานเกรด C เดี๋ยวนี้ครับ!" [ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติด้านนอก... กำลังปรับจูนความถี่... การป้องกันถูกเปิดใช้งาน!] เสียงฉับพลันของระบบดังขึ้นพร้อมกับม่านแสงสีฟ้าครามที่แผ่กระจายออกมาจากเครื่องรับสัญญาณเหนือหัว ตุ๊กตานั่นส่งเสียงกรีดร้องที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตกละเอียด ก่อนจะถูกแรงเหวี่ยงของมิติที่ปิดสนิทกระแทกจนร่างแตกสลายกลายเป็นละอองสีดำ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทันที เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของผมกับอาจารย์รินที่สอดประสานกัน "จังหวะเมื่อกี้... ถ้าอาจารย์ไม่ดึงไว้ ผมคงไม่ได้กลับมาเขียนรายงานสรุปงานแล้วล่ะครับ" ผมกล่าวพลางเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผม อาจารย์รินปล่อยมือจากข้อมือผม แววตาที่เยือกเย็นของเธอกลับมานิ่งสงบอีกครั้ง เธอหันไปมองประตูลิฟต์ที่อยู่สุดทางเดินของชั้นห้า ซึ่งบัดนี้สัญลักษณ์ตัวเลข '6' ที่เคยดับสนิทมานานนับปี กลับกำลังเรืองแสงสีทองซีดจางออกมา "มันไม่ได้จบแค่การทำลายของเล่นชิ้นนี้หรอกนะกันต์" อาจารย์รินพูดเบาๆ "ประตูชั้นหกเปิดออกแล้ว และสิ่งที่รออยู่ข้างในนั้น... คือความจริงที่ตึกแห่งนี้พยายามฝังกลบมาตลอดหลายทศวรรษ" ผมก้าวเดินไปที่หน้าลิฟต์ หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกผสมปนเป ระหว่างความกลัวและความกระหายใคร่รู้ในฐานะผู้จัดการตึกที่ต้องรับผิดชอบทุกตารางนิ้วของอาคารแห่งนี้ ผมกดปุ่มเรียก *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณลิฟต์ในตำนานที่ไม่มีใครเคยขึ้นไปถึงดังขึ้นอย่างเชื่องช้า ประตูเหล็กขึ้นสนิมค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นภาพที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน... มันไม่ใช่ห้องโถงที่เต็มไปด้วยคราบเลือดหรือหยากไย่ แต่มันคือโถงทางเดินที่สะอาดสะอ้าน พื้นปูด้วยหินอ่อนขัดเงา แสงแดดอุ่นๆ ยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่ควรจะเป็นไปไม่ได้ เพราะชั้นหกถูกออกแบบมาให้เป็นส่วนกลางของอาคารที่ไม่มีหน้าต่าง กลิ่นหอมของน้ำชาและเสียงพิมพ์ดีดที่ดังจังหวะต่อเนื่องดังออกมาจากห้องสำนักงานสุดทางเดิน "ภาพหลอนเหรอครับ?" ผมถามเบาๆ พลางก้าวเข้าไปในพื้นที่ชั้นหก "ไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือ 'การบันทึกภาพ' ของห้วงเวลาก่อนที่โศกนาฏกรรมจะเริ่มต้นขึ้น" อาจารย์รินเดินตามเข้ามา เธอหยิบเครื่องรางไม้แกะสลักออกมาถือไว้ในมือ "กฎข้อแรกของการสำรวจชั้นที่ถูกปิดตายคือ ห้ามทักทายคนในอดีต ห้ามขานรับเสียงเรียกจากห้องที่ปิดล็อก และที่สำคัญที่สุด... ห้ามเชื่อสิ่งที่ตาเห็นจนกว่าแท็บเล็ตจะยืนยันค่าพลังงาน" เราเดินผ่านห้องพักที่ประตูเปิดอ้าทิ้งไว้ เห็นเงาร่างของมนุษย์ที่ดูโปร่งแสงกำลังทำงานเอกสารด้วยความขะมักเขม้น พวกเขาดูเหมือนคนจริงๆ จนผมแทบเผลอเอ่ยปากขอโทษที่เดินผ่านหน้าไป ชายคนหนึ่งที่สวมแว่นตากรอบหนาสวมชุดสูทสีเทาหันมามองผม แววตาของเขาสะท้อนความเหนื่อยล้าที่แสนสาหัส เขากระซิบอะไรบางอย่างที่ผมฟังไม่ออก แต่พอนิ้วของผมแตะลงบนแท็บเล็ตเพื่อสแกน ค่าพลังงานที่อ่านได้ทำให้ผมถึงกับหยุดชะงัก [คำเตือน: ความหนาแน่นของร่องรอยอาคมในพื้นที่นี้มีค่าเกินขีดจำกัด] [คำเตือน: จิตวิญญาณของผู้ที่ถูกกักขังใน 'ลูปเวลา' กำลังพยายามสื่อสารผ่านคุณ] "อาจารย์รินครับ... ผมว่าเราไม่ใช่แค่มาสำรวจแล้วล่ะ" ผมหยุดเดินเมื่อถึงหน้าห้องโถงกลาง "ดูที่ปลายทางเดินนั่นสิครับ" ที่นั่น มีร่างของชายวัยกลางคนยืนหันหลังให้เรา เขากำลังยืนอยู่หน้าตู้เซฟขนาดใหญ่ที่ถูกล่ามด้วยโซ่สีทองที่ดูแปลกตา แสงจากโคมไฟระย้าสั่นไหวไปมาตามจังหวะการหายใจของเขา ทันใดนั้น ร่างนั้นก็เริ่มหมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของเขามันดูติดขัดเหมือนแผ่นฟิล์มที่กำลังสะดุด ใบหน้าของเขามีรอยแตกร้าวเหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่ถูกซ่อมแซมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาที่ควรจะเป็นสีดำกลับกลายเป็นฟันเฟืองนาฬิกาที่หมุนสวนทางกัน "ยินดีต้อนรับสู่ส่วนลึกของตึกผู้จัดการคนใหม่" เสียงของชายคนนั้นแหบพร่าคล้ายเสียงกระดาษทรายขัดไม้ "เจ้าคิดว่าการเข้ามาปลดล็อกชั้นที่หก จะทำให้เจ้าเป็นอิสระจากพันธสัญญาของตึกงั้นหรือ?" เขายกมือขึ้นดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว บรรยากาศรอบตัวเราเปลี่ยนไปทันที แสงแดดอุ่นๆ มลายหายไป ความมืดมิดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายเท้าของตัวเอง เสียงพิมพ์ดีดหยุดลงพร้อมกันทุกห้อง และเสียงกลไกเหล็กหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทุกทิศทาง [ภารกิจระดับ SSS: เผชิญหน้าผู้ดูแลรุ่นที่ 0 ถูกกระตุ้น!] [คำเตือน: ความเป็นจริงของชั้นหกกำลังจะพังทลาย หากคุณไม่หยุดตัวตนนี้ภายใน 10 นาที ตึกทั้งหลังจะถูกดึงเข้าสู่ภาวะสูญญากาศ!] "กันต์! ยืนนิ่งๆ อย่าขยับ!" อาจารย์รินตะโกน แต่เสียงของเธอกลับอยู่ไกลออกไปเหมือนอยู่คนละฟากของมหาสมุทร ในความมืดนั้น ผมรู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบที่วางลงบนไหล่ขวา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ข้างหูในจังหวะที่ผมต้องตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต... "เจ้าไม่มีทางรอดไปได้หรอก ถ้าไม่ยอมแลก... ด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุด" ผมกัดฟันแน่น มือถือแท็บเล็ตไว้จนแทบแหลกคามือ ในขณะที่สายตาเหลือบเห็นเงาดำขนาดยักษ์ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความว่างเปล่าเบื้องหลังอาจารย์ริน... แต่มันไม่ใช่ผี มันคือร่างของ 'ผม' อีกคนหนึ่งที่กำลังถือสมุดบันทึกเล่มเดียวกันเป๊ะ! หวังว่าตอนที่ 31 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ ขอบพระคุณที่ติดตามกันมาถึงจุดนี้นะครับ!