ตอนที่ 16: เริ่มต้นองค์ที่ 2: ต้อนรับผู้เช่าใหม่ที่มีพฤติกรรมน่าสงสัย

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเป็นจังหวะ ไม่ใช่เสียงที่ควรเกิดขึ้นที่ชั้นลบสาม ในยามที่เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะทำงานเพิ่งจะขยับผ่านเที่ยงคืนมาหมาดๆ กันต์ (กันตพัฒน์) ยืนนิ่งอยู่หลังบานประตูไม้สักหนาหนัก มือข้างหนึ่งถือเอกสารสัญญาเช่าห้องพักที่หมึกยังไม่ทันแห้งสนิทดี ดวงตาคู่คมกวาดมองผ่านช่องตาแมวทรงกลมออกไปภายนอก ความมืดสลัวของโถงทางเดินยาวเหยียดสะท้อนเงาร่างของบุคคลสิบสองคนยืนเรียงแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ชุดสูทสากลร่วมสมัยที่ตัดเย็บอย่างประณีตแต่เปียกชื้นราวกับเพิ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของแม่น้ำสายใหญ่ ขัดแย้งกับคราบดินโคลนสีดำสนิทที่เกาะกุมตามขอบปกเสื้อและรองเท้าหนัง ระบบผู้จัดการลิฟต์แก้วชั้นลบส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ ในโสตประสาทของเขา เป็นเสียงคล้ายระฆังแก้วที่ถูกดีดด้วยปลายนิ้ว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับวิกฤต - ภัยคุกคามจากอดีตผู้บริหาร 12 ท่าน] [เงื่อนไขการขับไล่: อ้าง1สิทธิ์ตามมาตราที่ 4 แห่งพระราชบัญญัติอาคารสำนักงานผีสิง หรือใช้สิทธิ์ขาดของ "ผู้จัดการปัจจุบัน" ในการปฏิเสธการเข้าพบหลังเวลาทำการ] ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของดินและซากอิฐปูนเก่าแก่เล็ดลอดผ่านรอยต่อของบานประตูเข้ามาเตะจมูก เขากดมุมปากยثขึ้นเล็กน้อยในแบบฉบับของคนที่กำลังประเมินสถานการณ์ด้วยความสุขุมรอบคอบ "ขออภัยด้วยนะครับท่านอดีตผู้บริหารทุกท่าน แต่ทางเราเพิ่งปิดทำการเมื่อห้ามนาทีก่อน หากมีธุระด่วนเรื่องงบประมาณประจำปีหรือการจัดสรรพื้นที่สำนักงาน โปรดทำเรื่องยื่นผ่านแผนกสารบรรณในวันทำการถัดไปนะครับ" น้ำเสียงของกันต์ราบเรียบและสุภาพจนน่าหมั่นไส้ แต่แฝงไว้ด้วยกระแสจิตอาคมระดับพื้นฐานที่เขาได้รับการถ่ายทอดมาจากอาจารย์รินเมื่อสัปดาห์ก่อน แรงกดดันมหาศาลที่กดทับหน้าประตูลดฮวบทันทีราวกับมีกำแพงล่องหนผลักดันร่างเงาลึกลับเหล่านั้นให้ก้าวถอยหลังไปคนละก้าว ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากก้นบึ้งของหลุมศพก็ดังลอดเข้ามา "เจ้าเด็กหนุ่ม... แกคิดว่าเก้าอี้ตัวนั้น นั่งสบายขนาดนั้นเชียวหรือ..." ร่างของชายวัยกลางคนผู้ยืนอยู่แถวหน้าสุด เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีขาวขุ่นไร้แววตา ริมฝีปากที่ฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหูขยับขับเน้นทุกถ้อยคำ "ตึกหลังนี้มีกฎที่เก่าแก่กว่าที่แกท่องจำในคู่มือพนักงาน... และพวกเราคือผู้สร้างกฎเหล่านั้นขึ้นมา" ประตูกำลังจะถูกดันเปิดด้วยพละกำลังเหนือธรรมชาติ แรงสั่นสะเทือนสะท้อนผ่านพื้นคอนกรีตจนแก้วกาแฟบนโต๊ะสั่นไหว กันต์ไม่รอช้า เขายกมือซ้ายขึ้น ทาบฝ่ามือลงบนรอยสลักรูป 'ลิฟต์แก้ว' ที่ซ่อนอยู่หลังบานประตู "ถ้ากฎคือสิ่งที่ท่านสร้างขึ้น... งั้นผมในฐานะ 'ผู้จัดการลิฟต์แก้วชั้นลบ' คงต้องขออนุญาต... รีเซ็ตระบบใหม่ทั้งหมด ณ บัดนี้ครับ" วาบ! แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นจากพื้นห้อง ดึงดูดเอาพลังงานด้านลบทั้งหมดให้ไหลย้อนกลับลงไปสู่ชั้นใต้ดินผ่านท่อระบายอากาศ เสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังประสานกันระงม ก่อนที่ความเงียบสงบจะกลับคืนสู่โถงทางเดินอีกครั้ง พร้อมกับหน้าต่างสถานะของระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า [ภารกิจเฉพาะกิจ: ขับไล่อดีตคณะผู้บริหารสำเร็จ] [ได้รับรางวัล: สิทธิ์ในการปลดล็อกพื้นที่ชั้นสี่ และแต้มสะสมพลังงาน 500 แต้ม] [สถานะปัจจุบัน: ปลอดภัยชั่วคราว] กันต์ถอนหายใจยาวเหยียด ใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะหันหลังกลับมาเตรียมตัวเคลียร์เอกสารบนโต๊ะทำงาน แต่ทว่า... สัญชาตญาณอันเฉียบคมของนักศึกษามานุษยวิทยาผู้ผ่านคดีผีสิงมานับไม่ถ้วนกลับร้องเตือนภัยขึ้นมาเสียก่อน เสียงฝีเท้าหนักๆ คู่หนึ่ง... กำลังเดินขึ้นมาจากบันไดหนีไฟฝั่งทิศตะวันตก ไม่ใช่เสียงเดินลากขาแบบภูตผีทั่วไป แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังราคาแพงที่กระทบกับขั้นบันไดปูนซีเมนต์อย่างมั่นคง ทว่าจังหวะนั้นกลับหนักหน่วงและเย็นชาจนน่าประหลาด กันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเดินกลับไปที่หน้าต่างห้องเพื่อมองออกไปยังระเบียงทางเดินของชั้นที่สี่ ซึ่งเพิ่งถูกปลดล็อกเมื่อครู่ ท่ามกลางแสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มกำลังก้าวเท้าเดินผ่านห้องพักหมายเลข 401 ไปอย่างเชื่องช้า เส้นผมสีดำสนิทลู่ปรกหน้าผาก และที่สำคัญที่สุด... รอบตัวของชายแปลกหน้าผู้นั้นกำลังแผ่ไอสีดำทึบออกมาหนาแน่นยิ่งกว่ากลุ่มควันธูปในพิธีศพ ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องพักหมายเลข 404 ซึ่งอยู่ถัดจากห้องของเขาไปเพียงสองห้อง ชายหนุ่มคนดังกล่าวไม่ได้หยิบกุญแจออกมาไข แต่ประตูห้องพักกลับเปิดอ้าออกเองราวกับได้รับคำเชิญจากเจ้าของห้องที่ไร้ตัวตน กันต์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรหาอาจารย์สาวผู้ดูแลหอพักทันทีเพื่อรายงานสถานการณ์ "อาจารย์รินครับ... ผมคิดว่าเรามีผู้เช่าใหม่ย้ายเข้ามาแล้วล่ะครับ" กันต์กรอกเสียงกระซิบลงไปเบาๆ สายตายังคงจับจ้องเงาร่างนั้นไม่วางตา "แต่ดูจากพลังงานด้านลบที่ลอยฟุ้งอยู่ทั่วชั้นสี่ตอนนี้... เขาคงไม่ใช่แค่นักศึกษาฝึกงานธรรมดา หรือแม้แต่พนักงานบริษัททั่วไปแน่ๆ ครับ" ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงหวานเยือกเย็นแต่เจือแววตึงเครียดของ ดร.รินรดา จะตอบกลับมา "กันต์... อย่าเพิ่งเข้าไปยุ่งกับห้องนั้นเด็ดขาด" เสียงของอาจารย์รินขาดหายไปครู่หนึ่งราวกับสัญญาณถูกรบกวนด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูง "ผู้ชายคนนั้น... ไม่ใช่คนที่จะมาเช่าห้องพักเพื่อทำงานพาร์ทไทม์เหมือนเธอ... เขาคือคนที่ถูกบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์สีดำของตึกนี้... คนที่ควรจะถูกจองจำอยู่ชั้นลบเก้าตลอดกาล!" ฉับพลันนั้น ไฟนีออนทั้งชั้นสี่ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เหลือเพียงแสงเรืองรองสีแดงฉานจากป้ายทางออกหนีไฟที่สาดส่องลงมาทาบทับโถงทางเดิน ในความมืดสนิทนั้น ประตูห้องพักหมายเลข 404 ที่ควรจะปิดสนิท กลับค่อยๆ แง้มเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังลอยมาตามสายลมเย็นเฉียบข้างหูของกันต์ *“ยินดีที่ได้รู้จักครับ... ท่านผู้จัดการคนใหม่... หวังว่าห้องพักชั้นนี้ จะกว้างพอให้พวกเราอยู่ร่วมกันนะ...”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตึกสำนักงานผีสิงแห่งนี้นะครับ