ตอนที่ 14: สูตรลับเครื่องดื่มบำรุงกำลังของอาจารย์ริน

กลิ่นหอมของเปลือกไม้แห้งและรากโสมป่าลอยอวลตัดผ่านความอับชื้นของโถงทางเดินชั้นใต้ดินระดับลบเจ็ดได้อย่างน่าประหลาด เสียงเดือดปุดๆ ของน้ำในกาต้มน้ำทองเหลืองโบราณดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงัน กันต์นั่งอยู่บนลังไม้เก่าที่ถูกดัดแปลงเป็นเก้าอี้ชั่วคราว ฝ่ามือทั้งสองข้างยังคงสั่นเทาเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณ พลังจิตที่ใช้ไปในการตรึงอาคมเขต 4 เมื่อครู่สูบเอาพละกำลังในร่างกายของเขาไปจนแทบหมดเกลี้ยง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องทำงานชั่วคราวของอาจารย์รินอย่างพินิจพิจารณา ตามกฎเกณฑ์ของตึกสำนักงานผีสิงแห่งนี้ พลังจิตที่ถูกใช้เกินขีดจำกัดร้อยละแปดสิบจะทิ้ง "คราบอัปmosphere" ไว้ในกระแสประสาท ทำให้ผู้ใช้มองเห็นภาพหลอนทางหูและสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากมิติที่ต่ำกว่า แต่วินาทีนี้ ความปวดร้าวเหล่านั้นกลับค่อยๆ เจือจางลงอย่างเป็นระบบ ราวกับมีตัวกรองทางเคมีบางอย่างกำลังชำระล้างคลื่นสมองของเขา "ดื่มเสียสิครับ... ถ้าไม่อยากให้เส้นประสาทส่วนกลางของคุณถูกความอาฆาตของวิญญาณระดับอาฆาตกัดกินจนเป็นอัมพาตไปเสียก่อน" เสียงนุ่มนวลแต่ราบเรียบดังขึ้นจากมุมห้อง อาจารย์ริน (ดร.รินรดา) ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวทับด้วยเสื้อกั๊กไหมพรมสีเข้มกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวคีบก้านสมุนไพรสีทองลงไปในถ้วยเซรามิกเคลือบน้ำยาเคลือบแตก เธอยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยตำราโบราณและแผนผังโครงสร้างตึก เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้หลวมๆ เปิดให้เห็นลำคอระหงและรอยแผลเป็นจางๆ รูปอักขระโบราณที่มักจะเรืองแสงวาบยามที่เธอต้องใช้สมาธิขั้นสูง กันต์รับถ้วยเซรามิกอุ่นๆ มาถือไว้ ความร้อนจากผิวถ้วยถ่ายเทเข้าสู่ฝ่ามือที่เย็นเฉียบ ช่วยกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตได้อย่างรวดเร็ว "นี่คือสูตรปรับปรุงใหม่จากตำรับโบราณของหอพักรุ่นพี่ใช่ไหมครับอาจารย์... ผมรู้สึกได้เลยว่าโครงสร้างพลังจิตของผมมันกำลังจัดเรียงตัวใหม่ ไม่เหมือนตอนที่ผมลองผสมยาเองเมื่อสัปดาห์ก่อนที่รสชาติเหมือนน้ำต้มตะปูขึ้นสนิม" กันต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามสไตล์ของเขา แม้ในใจจะรู้สึกซาบซึ้งอยู่ไม่น้อย อาจารย์รินปรายตามองลูกศิษย์หนุ่มแวบหนึ่ง มุมปากของเธอหยักขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังอมยิ้ม แต่ดวงตากลับยังคงความจริงจังและระแวดระวัง "คุณฉลาดเกินไปที่จะทำอะไรตามอำเภอใจนะกันต์ การผสมสมุนไพรวิญญาณไม่ใช่เรื่องของการทดลองเคมีในห้องแลปทั่วไป แต่เป็นกระบวนการเจรจากับ 'ธาตุ' ที่หลงเหลืออยู่ในวัตถุดิบ น้ำที่คุณดื่มเข้าไปเมื่อครู่ไม่ได้แค่ฟื้นฟูพลังจิต แต่มันกำลังสร้าง 'แนวป้องกันชั้นที่ศูนย์' ในจิตใต้สำนึกของคุณ เพื่อป้องกันไม่ให้วิญญาณชั้นลบแทรกซึมเข้ามาผ่านความอ่อนล้า" อาจารย์รินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีเข้มจ้องมองถ้วยชาในมือของกันต์อย่างพินิจพิเคราะห์ เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาทาบข้างแก้ม ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลง "คุณสังเกตไหมว่าทำไมวันนี้วิญญาณในเขต 4 ถึงพยายามพุ่งเป้ามาที่คุณเป็นพิเศษ ทั้งๆ ที่ตามกฎการเดินตรวจตราของตึกนี้ พวกมันควรจะถูกดึงดูดด้วยค่าพลังงานของผมมากกว่า" กันต์ยกถ้วยขึ้นจิบรสชาติขมปร่าที่ปลายลิ้น แต่ตามมาด้วยความหวานลึกและเย็นวาบในลำคอ สมุนไพรสูตรนี้ทำงานได้รวดเร็วจนเขารู้สึกถึงความตื่นตัวของสมองซีกซ้ายได้อย่างชัดเจน เขาวางถ้วยลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวังก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงวิเคราะห์ "เพราะค่าสัมประสิทธิ์การเติบโตของผมในระบบผู้จัดการตึก... มันก้าวข้ามขีดจำกัดขั้นที่ 3 เร็วกว่ากำหนดใช่ไหมครับ? หรือพูดอีกอย่างหนึ่งคือ ตัวตนของผมในฐานะ 'ผู้ดูแลฝึกหัด' เริ่มส่งสัญญาณรบกวนคลื่นความถี่ที่ชั้นใต้ดินเหล่านี้ใช้ซ่อนตัว" อาจารย์รินพยักหน้ารับช้าๆ แววตาฉายแววชื่นชมในความหัวไวของเด็กหนุ่ม "ถูกต้องครับ... ตึกนี้มีระบบระเบียบที่เข้มงวดกว่าที่คุณคิด ชั้นลบไม่ได้มีไว้แค่ขังวิญญาณเร่ร่อน แต่มันคือ 'ตัวกรอง' ที่คัดเลือกคนที่จะมาสืบทอดตำแหน่งผู้จัดการตัวจริง ชาที่คุณดื่มเมื่อครู่ไม่ได้มีหน้าที่แค่รักษาอาการบาดเจ็บ แต่มันคือการทดสอบว่าคุณจะทนรับ 'ภาระ' ของตึกนี้ไหวหรือเปล่า" ทันทีที่สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในห้องทำงานลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว หลอดไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่รัวด้วยความถี่ที่แปลกประหลาด เสียงโลหิตหยดดัง *ติ๊ด... ติ๊ด...* สะท้อนมาจากท่อระบายน้ำเหนือศีรษะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันแห้งสนิท กันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารับรู้ได้ทันทีว่ากระแสพลังงานรอบตัวกำลังเกิดความปั่นป่วนอย่างรุนแรง นิ้วมือของเขาขยับสัมผัสกับหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยอัตโนมัติ—ระบบผู้จัดการตึกกำลังทำงาน [แจ้งเตือนจากระบบผู้จัดการตึก: ตรวจพบความผิดปกติทางพลังงานระดับ SSS ในรัศมี 10 เมตร] [คำเตือน: เขตแดนป้องกันชั้นที่ศูนย์ถูกกระตุ้นจากภายนอก มีผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่ายกำลังเข้าใกล้ห้องทำงานของอาจารย์ริน] กันต์เงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์รินทันที ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—*ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...*—จังหวะการเคาะที่ไม่ได้มาจากมนุษย์ แต่เป็นเสียงเล็บขูดกับแผ่นเหล็กหนาที่คุ้นเคยอย่างน่าสะพรึงกลัว ก่อนที่อาจารย์รินจะทันได้เอ่ยปากห้าม ร่างของใครบางคนก็ก้าวทะลุผ่านประตูเหล็กที่ปิดสนิทเข้ามาในห้อง โดยไม่สนใจกฎเกณฑ์ทางกายภาพใดๆ ทั้งสิ้น... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของกันต์และอาจารย์รินในตึกสำนักงานผีสิงแห่งนี้นะครับ