ตอนที่ 6: ลิฟต์แก้วตัวนั้นพาลงไปชั้นใต้ดินที่ไม่มีในผังตึก

"ตัวเลขดิจิทัลบนหน้าปัดนั่น... กำลังกระพริบถอยหลังลงไปเรื่อยๆ นะครับอาจารย์" เสียงของกันต์ (กันตพัฒน์) เรียบสนทนาด้วยความนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์ แม้แววตาภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมจะฉายแววระแวดระวังอย่างถึงที่สุด นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะรัวลงบนแผงควบคุมโลหะสีเงินขัดเงาของลิฟต์แก้วอย่างเป็นจังหวะ เพื่อพยายามรื้อฟื้นระบบการทำงานด้วยมือ (Manual Override) แต่ผลลัพธ์ที่ได้มีเพียงเสียงสัญญาณเตือนความถี่สูงที่ดัง 'ปี๊บ... ปี๊บ...' เป็นระยะ บ่งบอกสถานะวิกฤตที่อยู่นอกเหนือคู่มือความปลอดภัยของอาคารพาณิชย์ทั่วไป ดร.รินรดา หรืออาจารย์ริน ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบเลนส์ใสกำลังกวาดมองผ่านผนังกระจกใสของลิฟต์ที่เคลื่อนตัวดิ่งลงสู่เบื้องล่างด้วยความเร็วสูงผิดปกติ แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางทำให้เส้นผมสีดำสนิทของเธอไหวตามแรงลมเย็นเยียบที่เล็ดลอดเข้ามาตามรอยต่อ บรรยากาศรอบตัวของอาจารย์สาวผู้กุมความลับของหอพักแห่งนี้ไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับยกมือขึ้นกอดอก พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเยือกเย็น "อย่าพยายามเลยครับคุณกันต์ ระบบควบคุมส่วนกลางของตึกนี้ถูกล็อกด้วยชุดรหัสอาคมโบราณที่ซ้อนทับกับระบบดิจิทัล ชั้นที่เรากำลังมุ่งหน้าไป... ไม่ได้ปรากฏอยู่ในผังโครงสร้างสถาปัตยกรรมที่ยื่นขออนุญาตกับทางราชการตั้งแต่แรก" ลิฟต์แก้วสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนจะชะลอความเร็วลงอย่างกะทันหัน แรงกระชากนั้นทำให้กันต์ต้องก้าวเท้าถอยหลังเพื่อรักษาการทรงตัว มือซ้ายคว้าขอบราวสเตนเลสแน่น สัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านผ่านฝ่ามือขึ้นมาถึงต้นแขน *กริ๊ก...* เสียงกลไกเหล็กหนาหนักขยับตัวปลดล็อกดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบ แสงไฟนีออนสีขาวนวลภายในห้องโดยสารกะพริบติดๆ ดับๆ อยู่สามครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสลัว ราวกับเตือนภัยระดับสูงสุดจากระบบอัตโนมัติ ประตูลิฟต์แก้วค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นภาพเบื้องหน้าที่ทำให้ลมหายใจของนักศึกษาหนุ่มผู้เกลียดผีขึ้นไส้ถึงกับสะดุด กลิ่นอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นดินปืนเก่าๆ พัดปะทะเข้าจมูกทันที ทัศนียภาพเบื้องหน้าไม่ใช่ชั้นจอดรถใต้ดินทั่วไปอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือโถงทางเดินคอนกรีตเสริมเหล็กขนาดยักษ์ที่ทอดยาวหายไปในความมืดมิด เสาเข็มคอนกรีตขนาดมหึมาจำนวนมากตั้งตระหง่านค้ำยันเพดานต่ำเรี่ยศีรษะ ทุกอณูพื้นที่เต็มไปด้วยคราบสนิมและรอยคราบสีดำคล้ำที่ดูคล้ายร่องรอยการเผาไหม้จากอดีตอันยาวนาน "ยินดีต้อนรับสู่ 'ชั้น -1' นะครับคุณกันต์ เขตหวงห้ามที่แท้จริงของตึกสำนักงานแห่งนี้" อาจารย์รินก้าวเท้าออกไปยืนบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบเป็นคนแรก รองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นผิวขรุขระเกิดเสียงก้องกังวานชวนขนลุก กันต์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เขากดเปิดหน้าต่างโฮโลแกรมระบบผู้จัดการตึกที่ปรากฏขึ้นเฉพาะในสายตา ข้อมูลตัวเลขและค่าพลังงานรอบตัวกระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน บ่งบอกถึงระดับความอันตรายที่พุ่งสูงเกินขีดจำกัดปลอดภัยถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสนามพลังงานวิญญาณความเข้มข้นสูงระดับ A] [คำแนะนำจากระบบ: แนะนำให้หาเส้นทางหลบหนีกลับสู่ลิฟต์ภายใน 180 วินาที มิฉะนั้นอัตราการรอดชีวิตจะลดลงเหลือ 0%] "ดูเหมือนว่าระบบของเราจะไม่ค่อยต้อนรับแขกสักเท่าไหร่เลยนะครับอาจารย์ริน" กันต์เอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบกระบอกยันต์ปราบผีที่พกติดตัวไว้ออกมาถือกระชับไว้ในมืออย่างมั่น อาจารย์รินไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาส่อแววครุ่นคิดขณะที่เธอยกมือขึ้นสัมผัสกับผนังคอนกรีตที่มีรอยขูดขีดเป็นสัญลักษณ์ประหลาด คลื่นพลังงานอุ่นสายหนึ่งแผ่ออกมาจากปลายนิ้วของเธอเพื่อตรวจสอบร่องรอยอาคมรอบบริเวณ "ที่นี่ไม่ใช่แค่ชั้นใต้ดินธรรมดาครับคุณกันต์ แต่มันคือ 'จุดอับสายตา' ของโครงสร้างมิติที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักเก็บพลังงานบางอย่าง... บางสิ่งที่ทรงพลังเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้" ทันใดนั้นเอง แสงไฟฉุกเฉินสีแดงทั่วทั้งโถงทางเดินยาวเหยียดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดสนิทกลืนกินทัศนียภาพทั้งหมดในเสี้ยววินาที มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาจากปลายอุโมงค์มืดมิด เสียงลากวัตถุโลหะขูดไปกับพื้นคอนกรีตดัง 'แกร... แกร...' แว่วมาแต่ไกล พร้อมกับอุณหภูมิรอบกายที่ดิ่งฮวบลดลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กันต์หรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์ด้วยความรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดเริ่มคำนวณความเป็นไปได้และหาช่องโหว่ของสภาพแวดล้อมตรงหน้า เขายกมือขึ้นแตะหูเพื่อเรียกใช้งานฟังก์ชันเสริมของระบบผู้จัดการตึกทันที [ระบบผู้จัดการตึก: เปิดใช้งานโหมดวิเคราะห์จุดอ่อน - ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ด้วยความเร็วสูง ระยะห่าง 15 เมตร] "อาจารย์ครับ..." กันต์เอ่ยเสียงกระซิบเบาแต่หนักแน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังความมืดเบื้องหน้า "เราคงไม่ได้มาเดินเล่นสำรวจตึกกันเฉยๆ แล้วล่ะครับ ดูเหมือนว่า 'เจ้าของบ้าน' ตัวจริงกำลังจะออกมาต้อนรับเราแล้ว" ในความมืดมิดที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง ปลายทางเดินอันยาวไกล ปรากฏคู่ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งคู่ ราวกับเสียงนั้นดังออกมาจากก้นบึ้งของจิตใต้สำนึก... -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับใต้ตึกนี้ด้วยกันนะครับ - ลิฟต์แก้วชั้นลบ -