ตอนที่ 5: อัปเกรดห้องพักและปลดล็อกสกิล 'เนตรวิญญาณ'

เสียงเคาะกุญแจทองเหลืองกระทบกับเคาน์เตอร์ไม้สักดัง *ก๊อก ๆ* เป็นจังหวะที่กันต์จำได้ขึ้นใจ ระหว่างปลายนิ้วเรียวยาวของอาจารย์รินกับสมุดบัญชีรายรับ-รายจ่ายที่หมוףึกหัดอย่างเขาต้องเซ็นชื่อกำกับทุกสิ้นสัปดาห์ "อย่าเพิ่งถอนหายใจใส่สมุดเล่มนั้นสิครับคุณกันตพัฒน์ การบริหารจัดการทรัพยากรในตึก 'อนันตศิริ' แห่งนี้ ถือเป็นวิชาชีพแขนงหนึ่งที่แม้แต่หลักสูตรมานุษยวิทยาก็ยังไม่มีสอนคุณหรอกนะครับ" ดร.รินรดา หรือที่นักศึกษาในคณะมักเรียกขานลับหลังว่า 'ท่านอาจารย์น้ำแข็งแห้ง' เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เธอกำลังสวมแว่นตากรอบเงินบางเฉียบ ปลายนิ้วเรียวอีกข้างเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตแสดงผลตารางเวรทำความสะอาดโซนบันไดหนีไฟชั้น 4 ถึง 7 ซึ่งเพิ่งผ่านค่ำคืนอันดุเดือดมาหมาด ๆ กันต์วางปากกาหมึกซึมลงอย่างเบามือที่สุด เขายืดตัวตรง สบดวงตากลมโตภายใต้เลนส์แว่นนั้นด้วยแววตาที่สงบนิ่งแต่แฝงประกายวิเคราะห์ "ผมไม่ได้ถอนหายใจเพราะเหนื่อยล้าครับอาจารย์ ร่างกายของผมยังรับมือกับกะดึกไหว... แต่ผมกำลังคำนวณ 'แต้มกรรมสิทธิ์' ที่เพิ่งได้รับจากการเคลียร์เงื่อนไขพิเศษเมื่อคืนต่างหาก ว่ามันคุ้มค่ากับความเสี่ยงที่ต้องวิ่งหนีวิญญาณไร้หัวสามรอบตึกไหม" ริมฝีปากบางของอาจารย์สาวแย้มยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็น แต่มันมักจะมาพร้อมกับภารกิจชวนปวดหัวเสมอ "ถ้าเช่นนั้น คุณก็คงเห็น 'ราคา' ของสิทธิพิเศษเหล่านั้นแล้วสินะครับ เชิญเลือกได้ตามสบาย... ระบบผู้จัดการตึกไม่ได้ใจร้ายกับเด็กฝึกงานที่ทำงานคุ้มค่าจ้างหรอกครับ" ณ เบื้องหน้าของกันต์ หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสโปร่งแสงที่ปรากฏเฉพาะสายตาของเขา ดีดตัวเด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยเสียงเตือนเบา ๆ *ติ๊ง* **[ระบบบริหารจัดการหอพักวิญญาณ: ตึกอนันตศิริ]** **[ยอดแต้มสะสมปัจจุบัน: 1,450 แต้ม]** * *สิทธิ์ที่ 1: อัปเกรดห้องพักส่วนตัว (ระดับ: สแตนดาร์ด -> ดีลักซ์ ปลอดภัยสูง)* - 500 แต้ม * *สิทธิ์ที่ 2: ปลดล็อกสกิลติดตัว 'เนตรวิญญาณ' (ระดับ 1)* - 800 แต้ม * *สิทธิ์ที่ 3: ซื้อไอเทِمเกลือชำระอาคม (1 แพ็ก)* - 150 แต้ม กันต์พิจารณาตัวเลขในใจอย่างรอบคอบ เขารู้ดีว่าการอาศัยอยู่ในหอพักราคาประหยัดที่แถมบริการผีหลอกฟรีทุกเที่ยงคืนนั้น หากไม่มีเกราะป้องกันที่มั่นคง ชีวิตนักศึกษาปี 3 ของเขาคงสั้นลงกว่าอายุขัยเฉลี่ยครึ่งต่อครึ่งแน่ ๆ แต่การมีแค่ห้องนอนที่ปลอดภัยโดยที่ข้างนอกยังคงมืดบอดต่ออันตราย ก็ไม่ต่างอะไรกับการรอความตายในกรงทอง *ห้องพักสำคัญต่อการฟื้นฟูพลังงาน แต่เนตรวิญญาณคือเครื่องมือสร้างความได้เปรียบ... ในโลกที่กฎเกณฑ์ไม่ได้มีแค่มองเห็นด้วยตาเปล่า การรู้ว่าอะไรซ่อนอยู่หลังกำแพงปูนเปียกชื้นย่อมปลอดภัยกว่าการเดินสุ่มสี่สุ่มห้า* "ผมขอเลือกสิทธิ์ที่ 1 และสิทธิ์ที่ 2 ครับ" กันต์เอ่ยเสียงเรียบ แต่เด็ดเดี่ยว อาจารย์รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกทึ่งในความโลภที่คำนวณมาอย่างดีแล้วของเด็กหนุ่ม "โอ้? เลือกแพ็กคู่เลยหรือครับ มั่นใจหรือว่าจิตใจของคุณจะรับไหวกับการมองเห็น 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ทั่วตึกนี้แบบ 100 เปอร์เซ็นต์เต็ม" "ถ้าความไม่รู้ทำให้ผมเกือบหัวหลุดจากบ่าเมื่อคืน... การรู้ล่วงหน้า น่าจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่าครับอาจารย์" *ติ๊ง! ติ๊ง!* เสียงระบบยืนยันดังติดต่อกันสองครั้ง หน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นละอองแสงสีฟ้าครามพุ่งเข้าสู่ร่างของกันต์อย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าลามขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ หัวสมองของเขารู้สึกปลอดโปร่งขึ้นอย่างฉับพลัน ราวกับม่านหมอกหนาทึบที่เคยบังตามาตลอดชีวิตถูกกระชากออกในพริบตา กันต์กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัส โลกใบเดิม... แต่อย่างสิ้นเชิง เมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสของห้องพักเดิม (ที่ตอนนี้ระบบกำลังทำการรีโนเวตโครงสร้างภายในแบบเรียลไทม์ ผนังห้องถูกเคลือบด้วยอาคมป้องกันเสียงและแรงสั่นสะเทือนระดับสูง) เขากลับไม่ได้เห็นแค่ลานจอดรถและต้นหมากรุกเก่า ๆ อีกต่อไป ทว่า... บนยอดกิ่งไม้แห้ง ๆ นั้น มีเงาร่างสีเทาทึบแสงกำลังห้อยหัวลงมาจ้องมองตรงมาที่เขา ดวงตากลวงโบ๋สีแดงก่ำส่งกระแสจิตอาฆาตมาดร้ายมาเบา ๆ แต่ทันทีที่เงาร่างนั้นสบเข้ากับดวงตาของกันต์ที่สะท้อนประกายแสงสีฟ้าจาง ๆ มันกลับสะดุ้งสุดตัวและรีบเลื้อยหายเข้าไปในความมืดของเปลือกไม้อย่างรวดเร็วราวกับหวาดกลัวอะไรบางอย่าง *นี่สินะ... ผลลัพธ์ของ 'เนตรวิญญาณ'* กันต์สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อตั้งสติ กลิ่นอับชื้นของตึกเก่าผสมผสานกับกลิ่นไอเย็นยะเยือกของพลังงานบางเบา ลอยเข้าจมูกอย่างชัดเจนจนแยกแยะได้ว่าจุดไหนคือจุดปลอดภัย จุดไหนคือเขตอาคมเสื่อมสภาพ "ยินดีด้วยนะครับ คุณกันตพัฒน์ ตอนนี้คุณก้าวเข้าสู่โลกอีกใบอย่างเต็มตัวแล้ว" อาจารย์รินปิดแท็บเล็ตในมือ เสียงของเธอดึงสติของเขากลับมา "และเนื่องในโอกาสที่คุณอัปเกรดห้องพักสำเร็จ ระบบจึงมี 'ของแถมพิเศษ' มอบให้สำหรับผู้ที่กล้าหาญพอจะปลดล็อกเนตรวิญญาณในสัปดาห์แรก" กันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ของแถม? ระบบไม่ได้ระบุไว้ในเงื่อนไขตอนแรกนี่ครับ" "กฎระเบียบของตึกอนันตศิริมีข้อยกเว้นเสมอสำหรับคนฉลาดครับ..." อาจารย์รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของกันต์ กลิ่นหอมจาง ๆ ของชาสมุนไพรลอยแตะจมูก "ลองใช้เนตรวิญญาณระดับ 1 ของคุณมองไปที่ 'ประตูห้องใต้ดิน ชั้น B2' ที่คุณเพิ่งเดินผ่านเมื่อสิบนาทีก่อนสิครับ... แล้วคุณจะรู้ว่า ทำไมผมถึงต้องรีบอัปเกรดคุณให้เร็วที่สุด" กันต์นิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมเพ่งสมาธิไปยังทิศทางของบันไดวนที่ทอดตัวลงสู่ชั้นใต้ดิน ซึ่งในยามปกติจะถูกล็อกตายด้วยกุญแจเหล็กขึ้นสนิม เมื่อเปิดใช้งานเนตรวิญญาณเต็มกำลัง ภาพที่ปรากฏเบื้องหลังประตูบานนั้นไม่ใช่ความมืดมิดธรรมดาอีกต่อไป... เส้นสายพลังงานสีดำทมิฬนับร้อยเส้นกำลังพุ่งพล่านราวกับกลุ่มควันพิษ มันกำลังกัดกินโซ่อาคมสีทองที่อาจารย์รินเป็นคนลงไว้ด้วยมือตัวเองอย่างช้า ๆ แต่มั่นคง และตรงใจกลางกลุ่มควันสีดำสนิทนั้น มีดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมานับสิบคู่กำลังเบิกกว้างขึ้นพร้อม ๆ กัน ราวกับพวกมันเพิ่ง 'รู้ตัว' ว่ามีคนกำลังแอบมองลงไปจากเบื้องบน *ตึง!* เสียงกระแทกจากใต้พื้นห้องดังสนั่นหวั่นไหว แรงสั่นสะเทือนทำให้แก้วกาแฟบนโต๊ะสั่นระริกจนน้ำกระฉอก หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้ากันต์ดีดเด้งขึ้นมาอีกครั้งด้วยสีแดงฉ่านกระพริบถี่รัว พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก **[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการตื่น 0.1% ของ 'ผู้กลืนกินแห่งอนันตศิริ']** **[เงื่อนไขบังคับ: ท่านมีเวลา 10 นาทีในการอพยพ หรือจับคู่กับวิญญาณระดับสูงเพื่อต้านทานคลื่นพลังงาน มิฉะนั้นวิญญาณของท่านจะถูกดึงลงไปเป็นส่วนหนึ่งของรัง]** กันต์หน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่แววตาภายใต้กรอบแว่นกลับคมกริบขึ้นอย่างหาได้ยาก เขาสบตากับอาจารย์รินที่นิ่งเงียบ ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย ทว่ามือเรียวกลับเอื้อมไปหยิบกริชโบราณออกจากชั้นวางอย่างเงียบเชียบ "ดูท่าทาง..." กันต์เอ่ยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นบาง ๆ อย่างฝืน ๆ "เราคงไม่ได้นอนยาวในห้องดีลักซ์ใหม่แกะกล่องนี้แล้วสินะครับ อาจารย์" ======================================= ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตึกผีสิงแห่งนี้ หวังว่าจะสนุกกับความระทึกขวัญนี้นะครับ - ลิฟต์แก้วชั้นลบ -