ตอนที่ 11: วันหยุดสุดสัปดาห์กับการสำรวจร้านสะดวกซื้อหน้าหอ

"ถ้าคุณต้องการจะเพิกถอนใบอนุญาต ผมแนะนำว่าควรเริ่มจากการจัดระเบียบตู้แช่เครื่องดื่มที่ร้านสะดวกซื้อหน้าหอพักก่อนนะครับ เพราะนั่นอาจจะช่วยให้คุณ 'ตาย' เร็วขึ้นกว่าเดิม" น้ำเสียงของผมราบเรียบจนเกือบจะเย็นชา ขณะที่สายตาจดจ้องไปยังชายในชุดสูทเนี้ยบกริบซึ่งเพิ่งก้าวเข้ามาข่มขู่เราที่โถงทางเดินชั้นห้า เขาเรียกตัวเองว่า 'ผู้ตรวจการชั้น 0' แต่สำหรับผมที่เพิ่งผ่านการรับมือกับผีตายโหงมาไม่กี่ชั่วโมง เรื่องราวของสถาบันตรวจสอบวิญญาณพวกนี้ดูจะเป็นเรื่องรองไปเสียแล้ว ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูราวกับรอยแยกบนหน้ากาก "หึ... เด็กดีที่ปากดีเกินตัวแบบคุณน่ะ ไม่รอดถึงเช้าวันจันทร์หรอกครับ กันตพัฒน์" เขาสลายตัวไปในเงามืดเหมือนควันธูปที่ถูกลมพัดแรง ผมไม่ได้ไล่ตาม เพราะกฎของหอพักข้อที่ 3 ระบุไว้ชัดเจนว่า *'ห้ามสนทนากับสิ่งที่ไม่ปรากฏเงาในเวลาทำการ'* ซึ่งตอนนี้... ไม่ใช่เวลาทำการ "ดูเหมือนว่าผู้ตรวจการคนนี้จะมีปมอะไรบางอย่างกับร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้ามนะครับ" อาจารย์รินเอ่ยขึ้นเบาๆ เธอขยับแว่นสายตา ขณะที่มือเรียวสวยดึงสมุดบันทึกเล่มหนาออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ "กันต์ เธอสังเกตเห็นไหมว่าทำไมป้ายไฟหน้าร้านนั้นถึงกะพริบเป็นจังหวะ Morse Code ตลอดเวลา" ผมมองไปยังร้านสะดวกซื้อที่เปิดสว่างไสวท่ามกลางความมืดมิดของซอยหอพัก "ผมเห็นครับอาจารย์ และผมคิดว่าเราควรไปหาซื้อกาแฟสักกระป๋องเพื่อพิสูจน์สมมติฐานนี้กันหน่อย" เราก้าวพ้นรั้วหอพักเข้าสู่ถนนด้านหน้า บรรยากาศเงียบเชียบจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของตัวเอง ประตูอัตโนมัติของร้านส่งเสียง ‘ตื๊ด-ตื๊ด’ ที่ฟังดูแหลมผิดปกติจนผมต้องขมวดคิ้ว ร้านที่ควรจะเต็มไปด้วยลูกค้า กลับว่างเปล่า มีเพียงพนักงานหนุ่มที่ยืนก้มหน้าก้มตาจัดเรียงสินค้าบนชั้นวางอย่างเป็นระเบียบ... มากเกินไป เขาเรียงขวดน้ำสีแดงสลับกับขวดสีน้ำเงินในแนวตั้งฉาก องศาเป๊ะจนน่าขนลุก "ยินดีต้อนรับครับ... ผู้ตรวจการท่านที่สอง" พนักงานคนนั้นพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา "วันนี้รับน้ำดื่มยี่ห้อ 'ความทรงจำ' หรือ 'ลืมเลือน' ดีครับ?" ผมหยิบกระป๋องกาแฟขึ้นมาแล้วเคาะลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ "ผมรับแค่น้ำเปล่าก็พอครับ แต่รบกวนช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่า ทำไมรหัสพนักงานของคุณถึงปักป้ายชื่อว่า 'เลขห้อง 000' ทั้งที่ร้านนี้ไม่มีเลขที่ตั้ง?" พนักงานคนนั้นหยุดมือที่กำลังหยิบขวดน้ำ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาที่กลวงโบ๋ไร้ลูกตาดำ มีเพียงสีขาวขุ่นมัวราวกับน้ำนมที่เน่าเสีย เขายิ้มจนเห็นเหงือกที่ซีดเผือด "เพราะร้านนี้ไม่ใช่ร้านสะดวกซื้อครับคุณกันต์... แต่มันคือจุดพักศพชั่วคราวของคนที่ถูกเพิกถอนสิทธิ์จากหอพักคุณ" อาจารย์รินก้าวมาข้างหน้าผม เธอหยิบยันต์สีทองออกมาจากกระเป๋าแล้วแปะลงบนเคาน์เตอร์ทันที แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้สินค้าบนชั้นวางสั่นไหวและร่วงหล่นลงมาเป็นจังหวะที่ซับซ้อน มันไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือกลไก—ร้านนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็น 'วาล์วนิรภัย' ของหอพัก เพื่อปล่อยพลังงานวิญญาณที่ล้นเกิน "กันต์... สังเกตที่พื้น" อาจารย์รินกระซิบ "เขากำลังวาดวงเวทอาคมผ่านการจัดวางสินค้า!" ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ โครงสร้างของร้านนี้ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นเครื่องบูชายันต์ขนาดยักษ์ ทุกชั้นวางคือแนวเส้น ทุกช่องแช่เย็นคือจุดรวมพลังงาน และชายที่อยู่ตรงหน้าผม... คือตัวเชื่อมต่อ "คุณคงไม่ใช่แค่พนักงานร้านสะดวกซื้อธรรมดาใช่ไหมครับ" ผมถามพลางขยับเข้าไปใกล้ กลั้นหายใจมองดูเข็มกลัดบนอกเสื้อของเขาที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากเลข 000 เป็นตัวเลข 001—ตัวเลขของผู้ช่วยผู้ตรวจการ เขากระตุกยิ้ม ก่อนที่ไฟทั้งร้านจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงกริ่งประตูที่ดังรัวไม่หยุด "ฉันรอคุณมานานแล้ว... คนที่ได้รับเลือกจากผู้ดูแลคนเก่า" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของผม มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบจนผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่บีบหัวใจ [ระบบตรวจพบภารกิจระดับ SSS: กู้คืนสิทธิ์ครอบครองร้านสะดวกซื้อแห่งวิญญาณ] [เงื่อนไข: หากล้มเหลว คุณจะถูกแทนที่ตำแหน่งใน 'ชั้นลบ' ตลอดกาล] [คำเตือน: ผู้ตรวจการที่แท้จริงกำลังมาถึงร้านในอีก 3... 2... 1...] ประตูร้านเปิดออกกว้างโดยไม่มีใครแตะต้อง ท่ามกลางความมืดมิดที่ปั่นป่วน ผมเห็นเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้าวเข้ามา เขาสวมชุดสูทแบบเดียวกับชายที่ข่มขู่ผมก่อนหน้านี้ ทว่าในมือของเขากลับถือแฟ้มสีเลือดที่เขียนด้วยตัวอักษรสีทองว่า 'รายชื่อผู้ถูกลบ' และที่น่าตกใจที่สุด คือใบหน้าของเขานั้น... เหมือนกับผมราวกับแกะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน "ยินดีที่ได้พบกันนะ... กันตพัฒน์ ตัวสำรองของฉัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกันต์และอาจารย์รินในบทนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าครับว่าเหตุใดผู้ตรวจการถึงมีใบหน้าเหมือนกับกันต์ แล้วตัวตนที่แท้จริงของ 'ชั้นลบ' จะเปิดเผยออกมาอย่างไร ติดตามได้ในตอนถัดไปนะครับ ลิฟต์แก้วชั้นลบ