ตอนที่ 12: การประเมินพลังประจำเดือนจากระบบ

กลิ่นอายความชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นกระดาษเก่าคร่ำครึลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานใต้ดินชั้น B3 จนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกับอากาศ ทว่าเสียงเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดของระบบผู้จัดการตึกกลับดังรัวเร็วราวกับนาฬิกาจับเวลาถอยหลัง "แปลกมาก... ค่าความหนาแน่นของพลังงานวิญญาณในตัวคุณกันต์ไม่ได้เพิ่มขึ้นแบบเส้นตรงเหมือนสัปดาห์ก่อนนะครับ" เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความฉงนของอาจารย์รินดังขึ้น เธอวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนโต๊ะไม้สักเก่าๆ แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มตุ่นจนมองไม่เห็นประกตาคู่นั้น แต่กันต์รู้ดีว่าดร.รินรดา กำลังจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด กันต์ในชุดเสื้อกาวน์ปฏิบัติการสีขาวเปื้อนคราบน้ำยาเคมีเล็กน้อย ถอนหายใจเบาๆ พลางวางแก้วกาแฟดำที่ยังอุ่นอยู่ลงบนโต๊ะ เขาไม่ได้ตื่นตระหนกกับตัวเลขบนหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ลอยอยู่กลางอากาศแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองกราฟสถิติที่พุ่งทะยานขึ้นราวกับกราฟหุ้นของบริษัทเทคโนโลยีเกิดใหม่ **[ชื่อผู้ใช้: กันตพัฒน์ (กันต์)]** **[สถานะปัจจุบัน: ผู้จัดการฝึกหัด ชั้น B3 (ระดับความกดดัน: ปานกลาง)]** **[ค่าพลังงานวิญญาณสุทธิ (Soul Energy Value - SEV): 8,420 หน่วย (+310% จากการประเมินรอบก่อน)]** **[ระดับการปลดล็อกระบบ: ขั้นที่ 3 - การเข้าถึงโครงสร้างอาคารและเขตอาคมย่อย]** "สามร้อยสิบเปอร์เซ็นต์..." อาจารย์รินพึมพำกับตัวเอง เธอเลื่อนนิ้วเรียวยาวดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มรุ่นน้อง "ในประวัติศาสตร์ของหอพักแห่งนี้ กันต์ครับ... ไม่เคยมีผู้จัดการฝึกหัดคนไหนกระโดดข้ามขีดจำกัดจากระดับรากฐานสู่ระดับกลางภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนเต็มแบบนี้มาก่อน คุณไปทำอะไรมาตอนที่ติดอยู่ในลิฟต์แก้วชั้นลบเมื่อคืนนี้กันแน่ครับ?" กันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาติดจะเหนื่อยล้ามีรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกปรากฏขึ้น เขาจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้ดี ความมืดมิดที่กดทับลงมาจนหายใจไม่ออก แรงอาฆาตของวิญญาณเร่ร่อนนับสิบที่พยายามแทรกซึมเข้ามาผ่านรอยต่อของประตูลิฟต์ และที่สำคัญที่สุด... เสียงกระซิบของระบบที่บังคับให้เขาต้องเลือก "กฎ" ข้อที่สามสิบเจ็ดเพื่อความอยู่รอด "ผมไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษครับอาจารย์... แค่ทำความเข้าใจว่า 'กฎ' ของตึกนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อให้เราหวาดกลัว แต่มันมีไว้เพื่อให้เราใช้งานต่างหากครับ" กันต์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขายกมือขึ้นแตะที่หน้าอกด้านซ้ายเบื้องล่าง ความรู้สึกอุ่นวาบที่คุ้นเคยกำลังแผ่ซ่านออกมาราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำวิ่งพล่านไปตามเส้นประสาท มันไม่ใช่พลังที่ได้มาจากการฝึกฝนไสยเวททั่วไป แต่มันคือการ "กลืนกินและจัดระเบียบ" พลังงานรอบตัวผ่านระบบผู้จัดการตึกที่ถูกอัปเกรดขึ้นเงียบๆ อาจารย์รินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนมุมปากของอาจารย์สาว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นดอกไม้ยามค่ำคืนผสมกับกลิ่นอายความเก่าแก่ของตำราโบราณโชยเข้าจมูกของกันต์ "คุณเริ่มน่ากลัวขึ้นทุกทีแล้วนะครับกันต์..." เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะนิดๆ "การเปลี่ยนความหวาดกลัวให้กลายเป็นตรรกะและโครงสร้างเวิลด์บิลディングภายในจิตใจไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ทั่วไปจะทำได้ง่ายๆ ระวังตัวด้วยนะครับ... ยิ่งพลังของคุณสูงขึ้นเท่าไหร่ 'พวกมัน' ที่อยู่ชั้นลึกกว่าชั้น B3 ลงไปก็จะยิ่งเริ่มสังเกตเห็นคุณได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นตัดบทสนทนา หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความตัวอักษรวิ่งรัวเร็วที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกกลายสภาพเป็นห้องแช่แข็งในพริบตา **[คำเตือนระบบระดับฉุกเฉิน!]** **[ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างทางเดินหายใจในระบบปรับอากาศ ชั้น B4]** **[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: มีผู้บุกรุกภายนอกพยายามฝ่าฝืนกฎการเข้าพักยามวิกาล]** **[ภารกิจเร่งด่วน: จงลงไปตรวจสอบและ "จัดการ" ก่อนที่ความลับของหอพักจะรั่วไหลออกสู่โลกภายนอก]** กันต์หุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจัง เขารู้ดีว่าความสุขจากการประเมินพลังที่พุ่งสูงขึ้นได้สิ้นสุดลงแล้ว ในขณะที่อาจารย์รินหันไปหยิบไม้เท้าหัวกะโหลกไม้แกะสลักโบราณออกจากมุมห้อง ดวงตาสีเข้มของเธอมองตรงไปยังประตูเหล็กกล้าที่นำไปสู่บันไดหนีไฟมืดมิด "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คาดไว้นะครับ" อาจารย์รินเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางหมุนแหวนเงินที่นิ้วนางข้างซ้ายสามครั้ง เสียงโลหะกระทบกันก้องกังวานในความเงียบ กันต์สูดหายใจเข้าลึก and ก้าวเท้าออกไปยืนเคียงข้างอาจารย์สาว ร่างกายของเขารู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานวิญญาณกว่าแปดพันหน่วยที่หมุนเวียนอยู่ในเส้นเลือดอย่างเป็นระบบ พร้อมที่จะทดสอบขีดจำกัดใหม่ของตัวเองในเสี้ยววินาทีข้างหน้า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นจากความมืดเบื้องล่าง... มันไม่ใช่เสียงของคนเป็นอย่างแน่นอน และมันกำลังเดินตรงมาที่ชั้นนี้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนผนังปูนสั่นสะเทือน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของกันต์และอาจารย์รินมาจนถึงตอนนี้นะครับ