ตอนที่ 22: รับมือยูทูบเบอร์จอมวุ่นวายด้วยจิตวิทยาเชิงลึก

"นี่คือโอกาสทองของเราแล้วพวก! คลิป 'ล่าท้าผีตึกร้างในตำนาน' ยอดวิวต้องทะลุล้านแน่นอน เตรียมกล้องให้พร้อม อย่าให้พลาดแม้แต่มุมเดียว!" เสียงตะโกนของหัวหน้าทีมยูทูบเบอร์สายล่าท้าผีดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินชั้นห้า กลิ่นธูปชื้นๆ ผสมกับกลิ่นอับของตึกเก่าไม่ได้ทำให้พวกเขาเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แสงไฟจากสปอตไลท์พกพาที่กราดไปมากลับยิ่งดูน่ารำคาญในสายตาของคนที่กำลังยืนหลบมุมอยู่ในเงามืด กันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาจัดเนคไทที่ดูเนี้ยบเกินกว่าจะเป็นนักศึกษาที่มาทำงานพาร์ทไทม์ มือข้างหนึ่งกดหน้าจอโฮโลแกรมของระบบผู้จัดการตึกเพื่อเช็กความปลอดภัยของโครงสร้างตึก ขณะที่อีกข้างหยิบเครื่องส่งสัญญาณเสียงความถี่ต่ำที่เขาดัดแปลงขึ้นมาเอง "เสียงนั้น... 'พวกเธอ... จะมาเป็นตัวแทนของฉัน... ใช่ไหม?'" กันต์ทวนคำพูดที่เขาเพิ่งได้ยินเมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาไม่ได้มีความกลัวแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความรำคาญใจที่พวก 'แขกไม่ได้รับเชิญ' กำลังจะเข้ามาทำลายกฎการจัดการพลังงานของตึกที่เขากำลังทำความสะอาดอยู่ "อาจารย์รินครับ" กันต์กระซิบผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กในหู "ว่าไงครับกันต์? พวกนั้นกำลังรุกล้ำพื้นที่หวงห้ามชั้นเจ็ดแล้วนะ ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ พลังงานลบจะไหลย้อนกลับมาที่ห้องควบคุมแน่นอน" เสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบของอาจารย์รินดังตอบกลับมา "จัดการด้วยวิธีของเธอเถอะ แต่อย่าให้ถึงตาย... กฎของตึกเราคือการรักษาสมดุล ไม่ใช่การเพิ่มจำนวนประชากรในนั้น" กันต์ยิ้มมุมปาก เขาไม่ใช่นักเลง แต่เขาเป็น 'ผู้จัดการ' ที่มีความรู้เรื่องจิตวิทยาการรับรู้ดีเยี่ยม การจะไล่คนกลุ่มนี้ออกไป ไม่จำเป็นต้องใช้แรง แค่ใช้สิ่งที่พวกเขา 'อยากเห็น' ให้มันบิดเบี้ยวจนกลายเป็นความสยองขวัญก็พอ เขาเดินเลี่ยงไปที่ห้องควบคุมระบบไฟหลัก กดปุ่มปรับตั้งค่าแสงสว่างในโถงทางเดินให้กะพริบเป็นจังหวะที่ผิดปกติ พร้อมกับเปิดระบบเสียงเซอร์ราวด์ที่เชื่อมต่อกับลำโพงตามทางเดินทั้งหมด *ตึก... ตึก...* เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลังกลุ่มยูทูบเบอร์ ทั้งสี่คนชะงักกึก กล้องในมือสั่นไหวเล็กน้อย "เฮ้ย... ใครวะ?" หัวหน้าทีมตะคอก แต่เสียงเขาสั่นเครือ กันต์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงเสาคอนกรีตเริ่มปฏิบัติการ เขาปรับคลื่นเสียงให้ต่ำลงจนถึงระดับที่ทำให้มนุษย์รู้สึกถึงความกดอากาศต่ำโดยไม่รู้ตัว มันคืออาการ 'ความกลัวลึกๆ' ที่ระบบสมองสั่งการเมื่อเจอกับสิ่งที่มองไม่เห็น เขากดปุ่มปล่อย 'ควันแห้ง' ผสมสารเรืองแสงพิเศษที่เขาเก็บไว้ใช้ตรวจสอบรอยรั่วของตึกออกมา ควันสีจางๆ ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างที่ดูบิดเบี้ยวในเงามืด "ช่วยด้วย..." กันต์เลียนเสียงที่เขาได้ยินเมื่อตอนต้นบทผ่านไมโครโฟนขยายเสียง มันเป็นเสียงที่ดูโหยหวนและเหมือนจะมาจากทุกทิศทาง "ผี! ผีจริงด้วย! เฮ้ย ถ่ายไว้! ถ่ายไว้!" หนึ่งในทีมงานตะโกน แต่ความตื่นเต้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดผวาเมื่อจู่ๆ อุณหภูมิในห้องก็ลดฮวบลงจนเห็นไอระเหยจากลมหายใจ กันต์ก้าวออกมาจากเงามืดเพียงเสี้ยววินาที เขาไม่ได้แต่งตัวเป็นผีหรอกนะ แต่เขาใช้เทคนิคการจัดแสงย้อนกลับ (Backlighting) ทำให้ร่างของเขาดูเป็นเงาดำมืดไร้ใบหน้าในสายตาคนกลุ่มนั้น ก่อนจะหายวับไปทันทีที่คนกลุ่มนั้นหันมามอง "พวกคุณ... เข้ามา... ทำไม..." เสียงของกันต์ถูกดัดให้ต่ำและก้องกังวานด้วยเอฟเฟกต์สะท้อนของตัวตึก มันฟังดูเหมือนเสียงจากนรกขุมลึกที่กำลังโกรธเกรี้ยว "วิ่ง! วิ่งโว้ย!" หัวหน้ากลุ่มโยนกล้องทิ้งแล้วออกตัววิ่งนำไปก่อนเพื่อน ความกลัวที่เป็นพื้นฐานของมนุษย์บวกกับการจัดวางสถานการณ์แบบ 'Uncanny Valley' (สิ่งที่ไม่สมจริงแต่ดูเหมือนคน) ทำให้สติสัมปชัญญะของพวกเขากระเจิง พวกเขาวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกจากตัวตึกไปโดยไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงอุปกรณ์ราคาแพงที่กองระเกะระกะอยู่บนพื้น กันต์เดินออกมาจากเงามืด ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดลงกระเป๋าอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะก้มลงหยิบกล้องตัวหนึ่งที่ตกอยู่ เขาเปิดดูคลิปที่บันทึกไว้ เห็นภาพเงาสีดำที่เขาสร้างขึ้นดูน่าสยองขวัญเกินจริงกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก "ดูเหมือนว่าจิตวิทยาของความกลัวจะทำงานได้ดีกว่าที่คิดนะครับอาจารย์" กันต์พูดกับตัวเอง "ดีมากครับกันต์ เธอจัดการได้สะอาดหมดจด" เสียงอาจารย์รินดังขึ้นใกล้ๆ กันต์หันไปมอง เห็นร่างโปร่งบางของเธอเดินออกมาจากเงามืดของทางเดินชั้นหก ใบหน้าเรียบเฉยของเธอมีรอยยิ้มจางๆ ที่มองแทบไม่ออก "แต่ว่า... เรื่องเสียงนั่น" กันต์ขมวดคิ้ว "เสียงที่ผมเลียนแบบ... ไม่ใช่เสียงของคนที่ตายในตึกนี้ใช่ไหมครับ?" อาจารย์รินหยุดเดิน สายตาของเธอมองลึกเข้าไปในความมืดที่ปลายทางเดิน ชั้นเจ็ดที่ควรจะไม่มีใครอยู่ กลับมีเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก้าวออกมา... มันไม่ใช่เสียงที่เกิดจากระบบของกันต์ และไม่ใช่เสียงที่เกิดจากจินตนาการ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบระดับพลังงานปริศนา - เกินขีดจำกัดการรับรู้ - ภารกิจระดับ SSS: 'ผู้พิทักษ์ที่ถูกลืม' เริ่มต้นขึ้น] [คำเตือน: สิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญหน้าอยู่ ไม่ใช่ 'ผี' ที่ถูกสร้างขึ้นจากระบบ... แต่คือ 'เจ้าของตึก' ตัวจริงที่ตื่นขึ้นจากการหลับใหล] ทั้งสองคนยืนนิ่งค้างเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งสวมชุดสูทสีเข้มแบบโบราณก้าวออกมาจากประตูเหล็กที่ปิดตาย... เงาร่างนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ว่างเปล่าไม่มีดวงตา ก่อนที่มือที่ยาวผิดปกติจะชี้มาที่กันต์และอาจารย์ริน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยในตึกระทึกขวัญนี้นะครับ ลิฟต์แก้วชั้นลบ