ตอนที่ 21: ข่าวลือเรื่องหอพักผีสิงในโลกภายนอก

"พี่ครับ! ผมบอกเป็นรอบที่สิบแปดแล้วนะว่าตึกนี้โครงสร้างมันไม่ผ่านมาตรฐานความปลอดภัยทางวิศวกรรม! ถ้าพวกพี่กล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ผมนี่แหละจะไปฟ้องการไฟฟ้านครหลวงข้อหาบุกรุกพื้นที่เขตอาคมส่วนบุคคล!" เสียงตะโกนแหบแห้งด้วยความหัวเสียของผมดังลั่นโถงทางเข้าชั้นล่างของหอพักร้าง... หรือที่พวกชาวเน็ตปัญญาอ่อนกลุ่มหนึ่งขนานนามให้มันว่า 'หออาถรรพ์ร้อยศพ' บนหน้าฟีดโซเชียลมีเดีย แสงไฟจากแฟลชโทรศัพท์มือถือราคาแพงนับสิบดวงสาดส่องเข้ามาอย่างไร้ความเกรงใจ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับปะปนกับกลิ่นเหงื่อไคลของวัยรุ่นกลุ่มใหญ่ที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าแฟชั่นจัดจ้านกำลังทำให้ผมรู้สึกปวดขมับตุบๆ ในฐานะนักศึกษาหนุ่มผู้มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลความเรียบร้อยของหอพักแห่งนี้แลกกับส่วนลดค่าเทอมและค่าห้องพัก ผมไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมานั่งทะเลาะกับพวกยูทูบเบอร์หิวยอดวิวหน้าตาเฉย "โหน้อง! อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ พวกพี่ไม่ได้มาทำร้ายอะไรหรอกน่า แค่จะมาไลฟ์สดพิสูจน์ความจริงว่าตึกนี้มีผีจริงไหม ช่อง 'ล่าท้าผีขยี้วิญญาณ' ของพวกพี่มียอดผู้ติดตามตั้งสามแสนซับนะเว้ย ถ้าน้องให้พวกพี่เดินสำรวจชั้นสามกับชั้นสี่ รับรองว่าชื่อเสียงหอพักน้องดังระเบิด คนแห่มาเช่าเต็มชัวร์!" ไอ้หัวทองหน้าตาละม้ายคล้ายลิงอุรังอุตังที่ถือไมโครโฟนไร้สายหัวเราะรơiร่า มันสวมเสื้อฮู้ดสีดำปักลายกะโหลกไขว้ และที่คอห้อยกล้องโกโปรตัวจิ๋วสำหรับสตรีมมิ่งสด ด้านหลังของมันคือทีมงานตากล้องและเด็กสาววัยรุ่นอีกสามคนที่ถือไม้เซลפי์กันอย่างตื่นเต้นเร้าใจ ดวงตาของพวกเขากวาดมองไปรอบโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าดำและรอยร้าวของปูนซีเมนต์ด้วยความสนุกสนาน โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าพวกเขากำลังเหยียบอยู่บนเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างความเป็นกับความตาย ผมกัดฟันกรอด ซ่อนมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตเพื่อระงับอาการสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัวพวกมัน แต่เป็นเพราะเงาสูงโปร่งไร้ใบหน้าที่เพิ่งเดินผ่านกระจกหน้าต่างห้องโถงไปเมื่อห้านาทีก่อนยังคงติดตา และที่สำคัญที่สุด... *กฎข้อที่สี่ของหอพัก* ระบุไว้ชัดเจนในคู่มือผู้จัดการว่า: *‘ห้ามมิให้บุคคลภายนอกเข้ามาภายในเขตตัวอาคารหลังเวลาพระอาทิตย์ตกดินเป็นอันขาด มิฉะนั้น สิ่งที่ถูกกักขังอยู่ชั้นใต้ดินจะถือว่าผู้นั้นคือผู้เสียสละรายใหม่’* "ผมพูดจริงจังนะครับพี่" ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดแม้ในใจอยากจะซัดหน้าไอ้หัวทองนี่สักหมัด "ถ้าพวกพี่ไม่ถอยออกไปจากธรณีประตูตอนนี้ เกรงว่า... อาจจะมีบางอย่างออกมาต้อนรับพวกพี่แทนผม และผมรับรองว่ามันไม่ใช่ทีมงานสวัสดิการแน่ๆ" "โหย น้องคนนี้หน้าตาดีซะเปล่า แต่ขู่เก่งเป็นบ้าเลยว่ะ!" เสียงหัวเราะดังขึ้นจากกลุ่มยูทูบเบอร์ พวกเขาคิดว่าผมกำลังเล่นตลกเพื่อสร้างคอนเทนต์ร่วมกัน "เฮ้ย แฟนคลับครับ ดูหน้าเด็กนี่ดิ มันกลัวจนตัวสั่นหมดแล้ว ฮ่าๆๆๆ!" ฉับพลันนั้น อุณหภูมิภายในโถงทางเดินก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลันราวกับเปิดแอร์ติดลบยี่สิบองศาเซลเซียส ลมพัดโชยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาปสรางราวกับซากศพจมน้ำมานับแรมปีตีเข้าใส่หน้าพวกเขากลุ่มนั้นอย่างจัง แสงไฟจากแฟลชโทรศัพท์มือถือที่เคยสว่างจ้าเริ่มกะพริบไหวและหรี่แสงลงทีละดวงๆ จนแทบมองไม่เห็นทาง "เฮ้ย... ทำไมไฟมือถือค้างวะเนี่ย เน็ตก็หลุด?" ตากล้องหนุ่มคนหนึ่งพึมพำอย่างหัวเสีย พยายามเคาะโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ผมหรี่ตาลง กวาดสายตามองไปยังความมืดมิดเบื้องหลังกลุ่มยูทูบเบอร์ รอยเท้าเปียกชุ่มที่ลากยาวมาจากทางเดินชั้นล่างเมื่อครู่บัดนี้ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว แต่มันกำลังเคลื่อนที่... เคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยฝีเกือกที่เงียบเชียบและรวดเร็วจนน่าสะพรึงกลัว "ถอยออกไป..." ผมเอ่ยเสียงต่ำ กระชับกุญแจเหล็กในมือแน่น "อะไรนะน้อง พี่ไม่ได้ยิน..." *ตึง!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังพวกเขากระแทกปิดลงอย่างแรงด้วยแรงลมที่มองไม่เห็น ตามมาด้วยเสียงล็อกกลกลไกเหล็กขึ้นสนิมที่ดังขึ้นพร้อมกันราวกับมีใครบางคนเอาแม่กุญแจยักษ์มาคล้องไว้จากด้านนอก รอยยิ้มบนใบหน้าของไอ้หัวทองแข็งค้างในทันที ความตื่นเต้นสนุกสนานเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกเมื่อหน้าจอโทรศัพท์ทุกเครื่องปรากฏสัญญาณเตือนสีแดงฉานพร้อมกัน **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยคุกคาม B เข้าสู่พื้นที่หอพัก]** **[จำนวนเป้าหมาย: 5 ชีวิต]** **[สถานะภารกิจ: ปกป้องผู้บุกรุกจากการล่าของ "เงาไร้หน้า" เป็นเวลา 15 นาที หรือปล่อยให้พวกเขากลายเป็นเหยื่อเพื่อแลกกับแต้มพลังงาน]** เสียงระบบผู้จัดการตึกดังขึ้นในโสตประสาทของผมอย่างเฉียบคม อาจารย์รินที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่มุมมืดของบันไดชั้นสองส่งสายตานิ่งเรียบลงมามอง เธอยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นเช่นเคย ปล่อยให้ผมต้องเป็นผู้ตัดสินใจในสถานการณ์วิกฤตนี้ตามลำพัง ไอ้หัวทองหน้าซีดเผือด มันหันกลับมามองผมด้วยดวงเบิกกว้าง ร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำเมื่อเงาสูงโปร่งไร้ใบหน้าเริ่มก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังมัน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังระფายอยู่ข้างหูของทุกคน... "ช่วยด้วย..." เสียงนั้นกระซิบเบาหวิว "พวกเธอ... จะมาเป็นตัวแทนของฉัน... ใช่ไหม?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมผจญภัยไปกับความระทึกขวัญนี้นะครับ