ตอนที่ 20: อัปเกรดทักษะ 'อาคมป้องกันขอบเขต'

รอยชอล์กสีชาดที่ลากผ่านพื้นปูนซีเมนต์ขัดมันไม่ได้เป็นเพียงเส้นตรงธรรมดา หากแต่มันคืออาคมโครงข่ายพลังงานที่ถักทอขึ้นจากหลักการทางมานุษยวิทยาเวทมนตร์ ซึ่งอาจารย์รินเคยอธิบายไว้ว่ามันคือ "เรขาคณิตศักดิ์สิทธิ์" ที่ช่วยลดทอนความปั่นป่วนของคลื่นวิญญาณภายนอก "ถ้าคุณยังตวัดข้อมือด้วยความลังเลแบบนั้น พลังงานสะสมที่จุดศูนย์กลางของยันต์จะรั่วไหลออกทางมุมอับสายตา และเมื่อไหร่ก็ตามที่แรงดันวิญญาณภายนอกสูงเกินห้าสิบพาสคาล ห้องพักหมายเลข 404 ของคุณก็จะกลายเป็นทางสัญจรสาธารณะของพวกสัมภเวสีโดยสมบูรณ์ครับ... กันตพัฒน์" เสียงเรียบเรื่อยทว่าจริงจังของอาจารย์รินดังขึ้นจากมุมห้อง เธอในชุดเสื้อคลุมแล็บสีขาวทับด้วยเสื้อเชิร์ตสีเข้มยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของนิ้วมือผมที่กำลังถือแท่งชอล์กอาคม ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางปัดเศษผงสีแดงที่ติดอยู่ตามปลายนิ้วออก "อาจารย์ครับ ผมว่าผมทำตามองศาที่อาจารย์ขีดไว้ทุกประการแล้วนะทำไมพอเชื่อมเส้นสุดท้ายทีไร แรงดันในวงจรมันถึงตีกลับจนมือผมชาทุกทีล่ะครับ" ผมถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาฉายแววครุ่นคิดตามแบบฉบับของคนที่พยายามทำความเข้าใจระบบที่ซับซ้อนกว่าตรรกะทางฟิสิกส์ทั่วไป อาจารย์รินก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ พื้นปูนใต้รองเท้าผ้าใบของเธอส่งเสียงเอี๊ยดเบาๆ เธอย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างรอยชอล์กที่ผมเพิ่งวาดเสร็จ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงที่จุดบรรจบของเส้นเรขาคณิต แล้วส่งกระแสพลังงานสีครามจางๆ เข้าไปตรวจสอบโครงสร้าง "เพราะคุณมองว่ามันเป็นแค่ 'เส้น' ยังไงล่ะครับ กันต์" อาจารย์รินเงยหน้าขึ้นสบตาผม แววตาของเธอลึกล้ำจนอ่านไม่ออก "อาคมป้องกันขอบเขตระดับสามไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยการกั้นอาณาเขต แต่มันคือการ 'เจรจาต่อรอง' กับพื้นที่ คุณต้องส่งสัญญาณบอกมิติรอบตัวว่าพื้นที่ตรงนี้มีเจ้าของ และเจ้าของคนนั้นไม่อนุญาตให้สิ่งแปลกปลอมใดๆ ล่วงล้ำเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต... ลองใหม่อีกครั้ง คราวนี้ใช้สมาธิกำหนดลมหายใจให้ตรงกับจังหวะการหมุนเวียนของระบบจัดการตึกสิครับ" ทันทีที่อาจารย์รินเอ่ยถึง "ระบบจัดการตึก" หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าโปร่งแสงก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมโดยอัตโนมัติราวกับตอบสนองต่อคำพูดของเธอ [ระบบตรวจพบความพยายามในการยกระดับทักษะ: 'อาคมป้องกันขอบเขต' (Boundary Defense Spell)] [เงื่อนไขปัจจุบัน: ความเข้าใจในโครงสร้างเรขาคณิตวิญญาณ 82%] [คำแนะนำจากผู้ดูแลระบบ: ผู้ใช้สามารถซิงโครไนซ์พลังงานจากระบบเพื่อเสถียรภาพของอาคมได้ 100% แต่จะแลกมาด้วยการใช้พลังงานสมาธิระดับสูง] ผมกะพริบตาปริบๆ มองหน้าจอที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศก่อนจะหันไปมองอาจารย์รินที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มแบบที่มักจะทำให้ผมรู้ตัวว่า "ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำให้สำเร็จ" ผมสูดหายใจเข้าลึก and ปิดเปลือกตาลงครึ่งหนึ่ง ปล่อยให้ความเย็นเยียบของอากาศยามวิกาลภายในตึกสำนักงานแห่งนี้ไหลเวียนเข้าสู่ปอด สมองของผมประมวลผลโครงสร้างอาคมทั้งหมดในหัวอีกครั้ง เส้นสายของชอล์กสีชาดไม่ได้เป็นเพียงวัตถุทางกายภาพอีกต่อไป แต่มันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นความถี่ที่เชื่อมต่อกับโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กของตึก *ตึ้ง!* เสียงทุ้มต่ำดังสะท้อนขึ้นในโสตประสาท คลื่นพลังงานสีทองแดงอ่อนๆ แผ่ขยายออกจากจุดศูนย์กลางที่ผมนั่งอยู่ มันพุ่งชนกำแพงทั้งสี่ด้านก่อนจะสะท้อนกลับมาบรรจบกันตรงกลางอย่างสมบูรณ์แบบ เกิดเป็นม่านพลังงานโปร่งใสที่สั่นไหวระริกคล้ายผิวน้ำยามต้องลม อาจารย์รินพยักหน้าช้าๆ แววตาฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "ใช้ได้ครับ... การเชื่อมต่อคลื่นความถี่กับระบบจัดการตึกทำได้เนียนกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก ดูเหมือนว่าคุณจะเริ่มเข้าใจแก่นแท้ของการเอาตัวรอดในตึกนี้แล้วล่ะนะ กันตพัฒน์" [ยินดีด้วย! ทักษะ 'อาคมป้องกันขอบเขต' ของท่านได้รับการอัปเกรดเป็น [ระดับกลาง] สำเร็จ] [คุณสมบัติใหม่: สามารถสร้างเขตอาคมที่ต้านทานแรงดันวิญญาณระดับ B ได้เป็นเวลา 6 ชั่วโมงเต็ม และแจ้งเตือนทันทีเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมพยายามเจาะทะลุ] [แต้มประสบการณ์สะสม +500 แต้ม] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นติดต่อกันรัวๆ พร้อมกับตัวเลขสเตตัสที่ขยับเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการวาดอักขระเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความสำเร็จนี้ทำให้ผมรู้สึกโล่งใจไปได้เปราะหนึ่ง อย่างน้อยที่สุด คืนนี้ผมน่าจะได้นอนหลับโดยไม่ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมามองเงาดำที่มักจะมาเคาะกระจกหน้าต่างห้องตอนตีสาม "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับอาจารย์ ถ้าไม่ได้อาจารย์ช่วยปรับมุมองศาและแนะนำเรื่องการซิงโครไนซ์พลังงาน ผมคงต้องนั่งแก้รอยชอล์กนี้ไปจนถึงเช้าแน่ๆ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพตามมารยาท พร้อมกับปัดเศษฝุ่นที่เปื้อนเสื้อผ้าออก อาจารย์รินปรายตามองนาฬิกาข้อมือเรือนเล็กของเธอ ก่อนจะหันมามองผมด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นอีกระดับ บรรยากาศรอบตัวเธอดูลึกล้ำและเยือกเย็นลงถนัดตา "อย่าเพิ่งวางใจไปครับกันต์ การอัปเกรดอาคมป้องกันเป็นเพียงแค่การสร้าง 'กำแพงบ้าน' ให้มั่นคงขึ้นเท่านั้น แต่ตึกสำนักงานแห่งนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องของสัมภเวสีเร่ร่อน... และสิ่งที่คุณเพิ่งทำลงไปเมื่อครู่ มันดันไป 'ปลุก' บางอย่างที่หลับใหลอยู่ใต้ชั้นลบสี่ให้ตื่นขึ้นมาตอบสนองด้วยสсиส" ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย "ชั้นลบสี่เหรอครับ? แต่ลิฟต์แก้วถูกล็อกการเข้าถึงไว้นี่ครับอาจารย์" อาจารย์รินไม่ได้ตอบคำถามทันที เธอยื่นสมุดบันทึกปกหนังเก่าคร่ำครึเล่มหนึ่งมาให้ผม หน้ากระดาษเปิดค้างไว้ที่ผังโครงสร้างตึกส่วนที่ถูกฉีกขาดออกไป ด้านล่างสุดมีลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกสีดำสนิทว่า *'ระวังเงาที่ไม่มีเจ้าของ'* ก่อนที่ผมจะได้ทันพลิกดูหน้าต่อไป เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... *แอ๊ด... โครม!* เสียงประตูเหล็กหนาหนักของบันไดหนีไฟที่ควรจะถูกล็อกตายสนิท ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับกลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมที่โชยคละคลุ้งเข้ามาในห้องพักหมายเลข 404 อย่างรุนแรง ทั้งที่ห้องของผมเพิ่งจะกางอาคมป้องกันระดับกลางไปเมื่อสักครู่นี้เอง แต่ม่านพลังงานสีทองแดงกลับสั่นสะท้อนอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว! และสิ่งที่ก้าวพ้นขอบประตูเหล็กนั้นออกมา... ไม่ใช่ทั้งคนและวิญญาณเร่ร่อน แต่เป็นรอยเท้าเปียกชุ่มที่ลากยาวมาจากทางเดินมืดมิด พร้อมกับเงาสูงโปร่งของใครบางคนกำลังยืนจ้องมองตรงมาที่เราผ่านกระจกหน้าต่างห้องโดยปราศจากใบหน้า... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ลิฟต์แก้วชั้นลบ" เสมอมานะครับ