ตอนที่ 3: พบกับอาจารย์สาวผู้มาพร้อมกับกลิ่นอายธูปหอม

"คุณกันต์... คุณกำลังเหยียบอยู่บนรอยต่อของโครงสร้างตึกที่ถูกลืมนะครับ" เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นแต่เจือไว้ด้วยความหวังดีดังขึ้นจากความมืดสลัวของโถงทางเดินชั้นสาม กลิ่นอายจางๆ ของธูปหอมโบราณลอยวนอยู่ในอากาศ ทั้งที่ในผังอาคารสมัยใหม่เช่นนี้ไม่ควรมีพื้นที่จุดธูปด้วยซ้ำ กันต์สะดุ้งเล็กน้อย เขาชักเท้าที่เกือบจะก้าวข้ามรอยต่อรอยร้าวบนพื้นกระเบื้องยางกลับมาทันที ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของอุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ กันต์หันกลับไปมองต้นเสียง ร่างเพรียวระหงในชุดสูทลำลองสีเทาเข้มของอาจารย์รินปรากฏขึ้นจากมุมอับสายตา เธอกระชับถุงมือหนังสีดำในมือขวาแน่น เสียงกระทบกันเบาๆ ของส้นรองเท้าคัทชูว์กับพื้นปูนเปลือยสะท้อนก้องกังวานในความเงียบสงบ "อาจารย์ริน... ระบบของตึกไม่ได้เตือนผมเรื่องรอยต่อนี้เลยนะครับ" กันต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความสงสัย เขาเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้าที่ลอยอยู่เบื้องหน้า ซึ่งยังคงแสดงสถานะปกติของอาคารอย่างไร้พิษภัย อาจารย์รินเดินเข้ามาใกล้ รัศมีอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอทำให้บรรยากาศรอบตัวดูปลอดภัยขึ้นมาบ้างเล็กน้อย เธอย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วที่สวมถุงมือหนังแตะเบาๆ ลงบนรอยร้าวของพื้นกระเบื้อง ทันใดนั้น รอยราวนั้นก็ส่งเสียงกรอบแกรบราวกับกระดูกที่กำลังลั่น และมีไอสีดำพวยพุ่งขึ้นมาเป็นสายบางๆ "ระบบบริหารจัดการอาคารที่คุณกันต์ใช้อยู่ ถูกเขียนขึ้นโดยนิติบุคคลรุ่นแรกเมื่อสิบปีก่อนครับ มันถูกออกแบบมาเพื่อควบคุม 'กฎทางกายภาพ' และ 'การคิดค่าเช่า' เท่านั้น แต่มันไม่เคยถูกออกแบบมาให้รับมือกับ 'กฎอาคม' ที่ซ่อนอยู่ใต้รากฐานของตึกหลังนี้" อาจารย์รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอนิ่งสนิทจนยากจะคาดเดาความรู้สึก "และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม คุณถึงต้องเรียนรู้กฎข้อห้ามที่ระบบจงใจปกปิดเอาไว้" กันต์ขยับแว่นตาเล็กน้อย สมองอันปราดเปรื่องของเขาเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ได้รับอย่างรวดเร็ว ในฐานะนักศึกษาผู้เกลียดผีขึ้นไส้แต่จำใจต้องมารับจ้างกวาดล้างวิญญาณแลกกับส่วนลดค่าห้องพัก การเข้าใจโครงสร้างและกฎเกณฑ์คือสิ่งเดียวที่จะทำให้เขารอดชีวิต "ถ้าเช่นนั้น... อาจารย์ช่วยกรุณาอธิบาย 'กฎข้อห้าม' ที่นอกเหนือจากหน้าจอระบบให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ" กันต์ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แววตากลับฉายแววความมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้ อาจารย์รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอผายมือเชิญให้กันต์เดินตามไปยังระเบียงทางเดินที่ทอดยาวไปยังปีกตึกฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นเขตพื้นที่หวงห้ามตามผังการใช้งานปกติ "ข้อแรก... เมื่อคุณได้ยินเสียงเคาะกระจกจากภายนอกหน้าต่างในยามวิกาล ห้ามหันไปมองในทันทีเด็ดขาด ไม่ว่าเสียงนั้นจะคุ้นเคยแค่ไหนก็ตาม เพราะนั่นไม่ใช่เงาของคน แต่เป็นตัวตนที่พยายามดึงสายตาของคุณให้หลุดออกจากเขตปลอดภัย" อาจารย์รินก้าวเดินอย่างมั่นคง ขณะที่กลิ่นธูปหอมเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนกลกลบกลิ่นอับชื้นของตึกเก่า "ข้อที่สอง... หากคุณพบลิฟต์ที่เปิดค้างไว้โดยไม่มีเลขชั้นปรากฏบนหน้าปัด ห้ามกดปุ่มปิดประตูด้วยตัวเองเด็ดขาด ให้ปล่อยให้มันปิดเองตามกลไกเวลา มิฉะนั้นคุณจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของกลไกถ่วงน้ำหนักในเพลาลิฟต์" กันต์พยักหน้ารับช้าๆ บันทึกข้อมูลทุกถ้อยคำลงในความทรงจำอย่างเป็นระบบ โครงสร้างความน่ากลัวของตึกหลังนี้ไม่ได้เกิดจากความไร้เหตุผล แต่มันถูกขับเคลื่อนด้วยเงื่อนไขและข้อตกลงที่ซับซ้อนราวกับกลไกนาฬิกาโบราณ หากรู้กลไก ก็ย่อมมีช่องโหว่ให้เอาตัวรอด "แล้วข้อที่สามล่ะครับอาจารย์?" กันต์ถามต่ออย่างไม่รอช้า อาจารย์รินหยุดเดิน เธอหันกลับมามองเขา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับดูมีความหมายลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก กลิ่นธูปหอมในตอนนี้เข้มข้นจนเกือบจะกลายเป็นกลิ่นควันไฟจากการเผาเครื่องกระดาษ "ข้อที่สาม... คือข้อที่สำคัญที่สุดครับคุณกันต์" อาจารย์รินลดเสียงลงกระซิบ "ถ้ามีใครสักคนเดินตามหลังคุณโดยที่คุณไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า... ห้ามหยุดเดิน และห้ามทักเด็ดขาดว่า 'ใครน่ะ' จนกว่าคุณจะพ้นเขตประตูสีแดงที่ชั้นใต้ดิน" สิ้นคำพูดของอาจารย์ริน อุณหภูมิรอบตัวก็ดิ่งฮวบลงจนติดลบในพริบตา แสงไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบถี่รัวก่อนจะดับสนิท เหลือเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าจากหน้าจอระบบของกันต์เท่านั้นที่ยังคงสว่างไสว ทว่า ในความมืดมิดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและเชื่องช้า... ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของกันต์ ระยะห่างระหว่างเขากับฝีเท้านั้น... มีเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่กันต์ไม่ได้เป็นคนตั้งค่าดังขึ้นแทรกความเงียบ หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมข้อความขนาดใหญ่ที่สั่นไหว [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติกำลังเชื่อมต่อกับรหัสประจำตัวของคุณ... เงื่อนไขการลงทัณฑ์ถูกกระตุ้นแล้ว] กันต์เบิกตากว้างเมื่อเงาสูงใหญ่ทาบทับลงบนไหล่ของเขา พร้อมกับลมหายใจเย็นเยียบที่เป่ารดต้นคอ และเสียงกระسิบแหบพร่าข้างหูที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง *"เจอตัว... สักทีนะครับ เจ้าของห้องคนใหม่..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับความระทึกขวัญนี้นะครับ