ฤดูร้อนที่อบอุ่น

“วิ่งให้เร็วกว่านี้หน่อยสิมินนา ถ้าอาจารย์จับได้ว่าเรามานั่งแอบกินแซนด์วิชทูน่ากันในมุมอับของห้องสมุด มีหวังโดนสั่งทำความสะอาดหอสมุดยันปิดเทอมแน่!” เสียงหอบหายใจของคีย์แทรกมาพร้อมกับแรงดึงที่กระชับแน่น มินนาแทบจะลอยละลิ่วตามแรงจูงใจของคนร่างสูง เราทั้งคู่พุ่งผ่านประตูหลังห้องสมุดออกไปสู่โถงทางเดินมืดสลัว กลิ่นอายของฝุ่นผงจางๆ และกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเสื้อเชิ้ตของคีย์ที่เธอยังคงกำชายเสื้อไว้อย่างลืมตัว เมื่อถึงมุมลับตาคนข้างบันไดหนีไฟ คีย์จึงยอมปล่อยมือ แรงบีบที่ค้างอยู่บนฝ่ามือมินนายังคงเต้นตุบๆ ราวกับจังหวะหัวใจของเธอที่พยายามจะกระโดดออกมาเต้นระบำนอกอก “เกือบไปแล้ว…” มินนาพิงหลังกับกำแพงเย็นเฉียบ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ “ถ้าเราโดนจับได้ นายคงดูแย่กว่าฉันแน่ๆ คีย์ คนดังคณะวิศวะมาแอบกินขนมในห้องสมุด ข่าวลือคงกระจายไปทั่วมหาลัยภายในสิบนาที” คีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่คมที่มักจะดูนิ่งเฉยเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน เขาขยับเข้ามาใกล้จนมินนาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ช่างหัวข่าวลือสิ มินนา... ฉันแค่ไม่อยากให้ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเธอต้องจบลงเพราะอาจารย์สมชายเดินมาตรวจเวรแค่นั้นเอง” คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังทำเอาใบหน้าของมินนาร้อนผ่าว เธอเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นพลางแก้เก้อ “ไหนบอกว่าปิดเทอมนี้จะอ่านหนังสือสอบเตรียมโปรเจกต์ไงคะ ไม่เห็นต้องมาเสี่ยงอะไรแบบนี้เลย” คีย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบสมุดจดเล่มเล็กที่เขาชอบพกติดตัวออกมา เขาเปิดหน้าที่มีรอยยับมุมกระดาษ ซึ่งเป็นหน้าที่เขากับมินนาเคยเขียนข้อความโต้ตอบกันไว้ “วิศวกรอย่างฉันไม่ได้มีแค่เรื่องเครื่องยนต์หรอกนะ... มินนา เธอเคยไป ‘ทะเลสีคราม’ ตอนช่วงปิดเทอมไหม?” มินนาหันขวับกลับมามอง “ที่ที่เขาว่ากันว่าน้ำใสจนมองเห็นเงาตัวเองน่ะเหรอคะ? เคยอ่านแต่ในนิยายค่ะ ไม่เคยไปจริงๆ สักที” “งั้นปิดเทอมนี้... ไปด้วยกันไหม” เขาถามประโยคนี้ออกมาโดยไม่มีท่าทีอ้อมค้อม สายตาของคีย์จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของมินนา ราวกับจะค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ในนั้น “ฉันจองที่พักเล็กๆ ริมทะเลไว้ที่หนึ่ง มันเงียบ สงบ และมีห้องสมุดจิ๋วอยู่ข้างในนั้นด้วย ฉันคิดว่าเธอต้องชอบมันแน่ๆ” บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ มินนาเม้มริมฝีปากแน่น ความประหม่าเริ่มตีตื้นขึ้นมาในใจ แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นที่บอกไม่ถูก นี่มันไม่ใช่แค่การไปเที่ยว แต่มันคือการข้ามเส้นแบ่งระหว่าง ‘เพื่อนที่ชอบอ่านหนังสือด้วยกัน’ ไปสู่โลกที่มีเพียงแค่เราสองคน “ทำไมถึงชวนฉันล่ะคะ พาย... หรือเพื่อนคนอื่นในกลุ่มไม่ไปเหรอ?” เธอถามเสียงแผ่ว คีย์โน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายของเขาทำให้มินนาแทบหยุดหายใจ “พายไปทริปกับที่บ้าน ส่วนคนอื่นก็มีแพลนของเขา... แต่เอาเข้าจริง ต่อให้ทุกคนว่าง ฉันก็อยากไปแค่กับเธออยู่ดี” คำสารภาพตรงไปตรงมาทำเอามินนาหน้าร้อนฉ่า เธอพยักหน้าเบาๆ แทนคำตอบ ก่อนจะแสร้งทำเป็นหยิบหนังสือในกระเป๋าขึ้นมาถือไว้เพื่อซ่อนอาการเขิน “ก็ได้ค่ะ... ถ้ามันมีห้องสมุดจิ๋วอย่างที่นายบอกนะ” คีย์ยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของมินนาเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ เขาเอื้อมมือมายีผมเธอเบาๆ อย่างลืมตัว “ตกลงตามนี้นะ อีกสามวันเจอกันที่สถานีรถไฟ อย่าลืมเอาสมุดบันทึกเล่มโปรดของเธอไปด้วยล่ะ ฉันมีเรื่องจะเล่าให้เธอฟังเยอะเลย” เขาเดินแยกตัวออกไปทิ้งให้มินนายืนเคว้งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนไอแดดช่วงหน้าร้อนแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ มินนาเปิดสมุดบันทึกของตัวเองที่คั่นด้วยที่คั่นหนังสือสีชมพูแผ่นโปรด เธอหยิบปากกาขึ้นมาเขียนข้อความทิ้งไว้หน้าสุดท้ายของบันทึกเล่มนั้น... *‘ฤดูร้อนปีนี้ จะเป็นฤดูร้อนที่ฉันจำไม่มีวันลืม’* ทว่าในขณะที่เธอกำลังก้าวเท้าเดินออกจากมุมมืดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง มินนาชะงักกึก เมื่อหันไปเห็นเงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษาที่คุ้นตา กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่มินนาจำได้แม่นโชยมาปะทะจมูก “มินนา... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคีย์จะชวนเธอไปเพราะแค่ ‘อยากอ่านหนังสือ’ น่ะ?” เสียงของ ‘รินดา’ ดาวคณะอักษรฯ คนที่เคยเป็นคู่ปรับของเธอในชมรมวรรณศิลป์ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน เธอเดินเข้ามาใกล้จนมินนารู้สึกถึงรังสีที่ไม่เป็นมิตร “ลืมไปแล้วเหรอว่าก่อนที่เธอจะเข้ามา คีย์น่ะมี ‘สัญญา’ กับใครเอาไว้ที่ทะเลแห่งนั้น” มินนาตัวแข็งทื่อ สมุดในมือเกือบร่วงลงพื้น เธอพยายามจะเอ่ยถามแต่รินดากลับหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือเธอ ก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้มินนาจ้องมองภาพถ่ายเบลอๆ ของคีย์ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างหญิงสาวปริศนาในสถานที่ที่เขาเพิ่งชวนเธอไป... ทว่าในมือของหญิงสาวคนนั้น กลับถือที่คั่นหนังสือสีชมพูที่เหมือนกับของเธอไม่มีผิดเพี้ยน! ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ