ระยะห่างที่เกิดขึ้น

"ถ้านายยังไม่หยุดตามฉัน เราคงไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้วนะคีย์" มินนาหยุดฝีเท้ากะทันหันก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับคนตัวสูงที่เดินตามเธอมาตลอดทางจากโรงอาหาร เสียงของเธอสั่นพร่า แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความเด็ดเดี่ยวที่แม้แต่ตัวเธอเองยังประหลาดใจ คีย์ชะงักฝีเท้า มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปคว้าแขนเสื้อของหญิงสาวค้างอยู่กลางอากาศ เขามองมินนาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความสับสนปนเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยตามฉบับหนุ่มฮอตคณะวิศวะ "มินนา... เธอเป็นอะไรไป" เขาถาม เสียงทุ้มต่ำนั้นแผ่วเบาเหมือนคนกำลังพยายามประคองเศษเสี้ยวความรู้สึกที่แตกสลาย "เมื่อวานเรายังคุยกันดีๆ อยู่เลย ไม่ใช่เหรอ?" มินนาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยจนคีย์รู้สึกเหมือนโดนเข็มเล็กๆ แทงเข้าที่ใจ "ดีเหรอคะ? นายอาจจะคิดว่ามันดี แต่สำหรับฉัน... มันคือการหลอกตัวเองซ้ำๆ ว่าเราเป็นแค่เพื่อนกัน ทั้งที่หัวใจฉันมันไม่ใช่แบบนั้นมานานแล้ว" เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วระหว่างคนทั้งคู่ในตอนนี้ กลับดูไกลเหมือนข้ามทวีป ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทางเดินข้างอาคารห้องสมุด เสียงฝีเท้าของนักศึกษาคนอื่นที่เดินผ่านไปมากลายเป็นเพียงเสียงรบกวนที่ห่างไกล มินนากระชับสายกระเป๋าเป้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ฉันต้องการพื้นที่... พื้นที่ที่ไม่ต้องมีนายอยู่ในสายตา เพื่อที่ฉันจะได้เลิกตั้งคำถามกับตัวเองสักทีว่าทำไมคนธรรมดาอย่างฉัน ถึงไปหวังอะไรที่มันสูงเกินเอื้อม" มินนาพูดจบก็เบือนหน้าหนี เธอไม่อยากให้เขาเห็นหยาดน้ำตาที่กำลังเอ่อล้นคลอหน่วย คีย์สูดลมหายใจลึก เขาขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงคำขู่ กลิ่นหอมจางๆ ของหนังสือเก่าจากตัวมินนาผสมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ ของเขามันช่างเย้ายวนและบีบคั้นหัวใจไปพร้อมกัน "มินนา ฟังนะ... เธอไม่ได้คิดไปเอง และที่ผ่านมามันไม่ใช่การหลอกตัวเอง" เขายื่นมือไปแตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้มินนาสะดุ้งสุดตัว เธอผละออกมาอย่างแรงจนคีย์เซไปเล็กน้อย "อย่าทำแบบนี้เลยค่ะคีย์" มินนาพึมพำ น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ความหวังดีของนาย มันกำลังฆ่าฉันให้ตายช้าๆ" มินนาหันหลังวิ่งหนีไปทางประตูห้องสมุด เธอไม่หันกลับไปมองเลยว่าคีย์ยังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยท่าทางอย่างไร เธอเพียงต้องการที่ซ่อนตัว... ที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับหัวใจที่บอบช้ำ มุมโปรดหลังชั้นหนังสือหมวดวรรณกรรมคลาสสิกที่เธอเคยเขียนบันทึกความรู้สึกทิ้งไว้ เมื่อถึงที่หมาย มินนาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเย็นเฉียบของห้องสมุด เธอกอดเข่าตัวเองไว้แน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่กำลังจุกอยู่ที่ลำคอ ในใจของเธอได้แต่ก่นด่าตัวเองที่ใจอ่อนไหวเกินไป เพื่อนสนิทอย่างพายเคยเตือนเธอแล้วว่าการแอบรักคนแบบคีย์มันคือการเอาหัวใจไปวางไว้บนขอบเหว แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าวันหนึ่งเหวนั้นจะพังทลายลงมาจริงๆ ขณะที่มินนากำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความเศร้า สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มหนาที่เธอมักใช้จดจ่อความรู้สึกวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิม... แต่มันไม่ใช่เล่มที่เธอทิ้งไว้ ไม่ใช่เล่มของเธอ... มินนาหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าปกหนังสีน้ำตาลเข้มดูคุ้นตาอย่างประหลาด เธอค่อยๆ เปิดหน้าแรกออก ลายมือหวัดๆ ที่เธอมักเห็นบนกระดาษทดเลขในห้องเรียนวิชาฟิสิกส์ปรากฏอยู่ตรงหน้า *‘บันทึกของคีย์: 12 ตุลาคม - วันนี้มินนาไม่ได้มาที่มุมห้องสมุด ผมรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ เธอรู้ตัวบ้างไหมว่าการที่เธออยู่ตรงนั้น... คือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมยังยิ้มได้ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต’* ลมหายใจของมินนาสะดุดกึก หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอรีบเปิดไปหน้าถัดไป... หน้าถัดไป... และอีกหลายหน้า ทุกข้อความเต็มไปด้วยความรู้สึกที่คีย์ไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยออกมาสักคำ ในจังหวะที่หัวใจเธอกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาบนหน้ากระดาษที่เธอถืออยู่ "ผมตั้งใจจะให้เธออ่านมันในวันที่เราพร้อมมากกว่านี้" เสียงของคีย์ดังขึ้นชิดใบหู "แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้... เธอจะบังคับให้ผมต้องสารภาพความจริงเร็วกว่าที่คิด" มินนาแข็งทื่อไปทั้งร่าง เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันไปเผชิญหน้ากับเขา แต่กระดาษใบหนึ่งที่เสียบไว้ในเล่มบันทึกกลับร่วงลงมาบนพื้นข้างๆ ตัวเธอ มันเป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่มินนาไม่เคยเห็นมาก่อน... รูปของเธอเองในวันที่แอบงีบหลับในห้องสมุด โดยมีคีย์นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักอย่างที่สุด ความเงียบในห้องสมุดในยามนี้ช่างน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าความสับสนเมื่อครู่ และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ตรงหน้า เธอถึงได้เห็นว่าคีย์ไม่ได้มาคนเดียว... เพราะด้านหลังของเขา พายเพื่อนสนิทของเธอกำลังยืนกอดอกพร้อมรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยเกินกว่าจะเป็นเหตุบังเอิญ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมถักทอเรื่องราวและเดินเคียงข้างมินนามาจนถึงตอนนี้นะคะ ที่คั่นหนังสือสีชมพู