ความหึงหวงที่ซ่อนไว้

“ฉันว่าเราไม่ต้องอ่านตรงส่วนนี้ต่อหรอกคีย์ มันดูเข้าใจยากเกินไปสำหรับคนนอกคณะอย่างเธอ งั้นฉันสอนวิธีลัดให้ดีกว่าไหมคะ?” เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความมั่นใจเกินร้อยของ ‘รินดา’ ดาวคณะบริหารฯ ดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศเงียบสงบของมุมหนังสือเก่าที่มินนาใช้เป็นที่พักพิงใจมาตลอดทั้งเทอม มินนาที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดโน้ตลงในสมุดบันทึกเล่มโปรดชะงักปลายปากกาจนหมึกซึมเป็นจุดดำบนหน้ากระดาษ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผ่านช่องว่างระหว่างสันหนังสือปกแข็ง สายตาของเธอปะทะเข้ากับภาพที่ไม่อยากเห็นที่สุด... คีย์กำลังนั่งอยู่ตรงข้ามกับรินดา มือหนาของเขาวางอยู่บนตำราเล่มหนาที่กางอยู่กลางโต๊ะ และรินดาก็กำลังเอื้อมมือไปแตะแขนเขาอย่างเป็นกันเอง แววตาของหญิงสาวคนนั้นเป็นประกายวับวาว ไม่ใช่แววตาของผู้ที่กำลังสนทนาเรื่องวิชาการ แต่มันคือสายตาของคนที่กำลัง ‘รุก’ “ผมว่าผมเข้าใจตรงนี้ได้นะ รินดาไม่ต้องกังวลหรอก” คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์ของเขา แต่เขาก็ไม่ได้ชักแขนหนีจากสัมผัสของหญิงสาวแต่อย่างใด มินนารู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งหล่นลงมาทับที่กลางอก ความอึดอัดที่สั่งสมมาตั้งแต่ต้นสัปดาห์เริ่มพุ่งพล่านจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ ความหึงหวงที่เธอพยายามขีดเส้นกั้นไว้ในใจเริ่มสั่นคลอนจนแทบพังทลาย เธอไม่ได้มีสิทธิ์อะไรในตัวเขา และเขาก็ไม่เคยสัญญาอะไรกับเธอ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความเจ็บปวด “เฮ้ย มินนา! แกจะจดอะไรนักหนาเนี่ย หน้ากระดาษจะทะลุอยู่แล้วนะ” เสียงกระซิบของพายที่โผล่มาตอนไหนไม่รู้ทำเอาไหล่ของมินนาสะดุ้งสุดตัว พายมองตามสายตาเพื่อนสนิทไป ก่อนจะเบะปากทำหน้าหมั่นไส้อย่างชัดเจน “อ๋อ... ยัยดาวคณะนั่นอีกแล้วเหรอ เห็นแล้วคันไม้คันมือชะมัด เข้าไปขัดจังหวะเลยดีไหม?” “ไม่นะพาย... อย่าเลย” มินนารีบดึงแขนเพื่อนไว้ เสียงของเธอสั่นเครือจนเจ้าตัวยังตกใจ “แกจะยอมให้เขาทำแบบนี้ต่อไปเหรอ?” พายเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ “คีย์เขาก็ยอมให้ผู้หญิงคนอื่นถึงเนื้อถึงตัวนะนั่น หรือแกจะบอกว่าแกไม่รู้สึกอะไรเลย?” “ฉัน... ฉันแค่ไม่มีสิทธิ์” มินนาตอบเสียงแผ่ว เธอวางปากกาลงแล้วปิดสมุดบันทึกที่เปรียบเสมือนสุสานความในใจของเธอไว้แน่น สายตาเหลือบไปเห็นคีย์หัวเราะเบาๆ ให้กับมุกตลกของรินดา รอยยิ้มที่เขาไม่ค่อยมอบให้ใครพร่ำเพรื่อกำลังส่งผ่านไปให้คนอื่น มินนาทนมองต่อไม่ไหว เธอตัดสินใจคว้ากระเป๋าผ้าใบโปรดแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจเสียงเรียกของพาย เธอเดินกึ่งวิ่งออกมาจากโซนห้องสมุดเงียบๆ ลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ที่ทอดตัวสู่ระเบียงหลังตึก ซึ่งเป็นที่ที่เธอชอบมาสูดอากาศเวลาที่หัวใจวุ่นวาย หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ กลิ่นกระดาษเก่าๆ ในห้องสมุดยังติดอยู่ที่ปลายนิ้ว แต่ความทรงจำที่อบอุ่นกลับถูกแทนที่ด้วยภาพความสนิทสนมของคีย์และรินดา เธอไม่เคยรู้เลยว่าความหึงหวงมันจะรุนแรงและกัดกินความรู้สึกได้มากขนาดนี้ มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกไร้ค่าที่ตีรวนขึ้นมาในลำคอ เธอหยิบสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋า เปิดไปยังหน้าว่างหน้าใหม่แล้วตวัดปากกาเขียนลงไปอย่างรวดเร็ว... *‘ความเงียบของห้องสมุดในวันนี้ ทำไมมันถึงได้หนาวเหน็บกว่าทุกวัน’* “เขียนอะไรอยู่เหรอครับ?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้มินนาสะดุ้งโหยงจนทำสมุดหลุดมือ ร่วงลงบนพื้นระเบียง คีย์ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมเข้มของเขามองมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านยาก เขาเดินเข้ามาใกล้จนมินนาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ปนกับกลิ่นหนังสือเล่มโปรดของเขา มินนารีบก้มลงเก็บสมุด แต่คีย์ไวกว่า เขาเอื้อมมือไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เปิดอ่าน มินนาก็ตัดสินใจทำสิ่งที่กล้าหาญที่สุดในชีวิต เธอคว้าสมุดคืนมาแนบอกแล้วจ้องตากับเขา “คีย์... ทำไมคุณถึงปล่อยให้เขาทำแบบนั้นคะ?” มินนาโพล่งออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด ความอดทนที่เก็บไว้พังทลายลงในวินาทีนั้น คีย์นิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยเป็นความสงสัยที่ฉายชัด “เธอหมายถึงเรื่องอะไรครับ มินนา?” “เรื่องที่คุณยอมให้เขาสอนหนังสือ... เรื่องที่คุณดูมีความสุขตอนอยู่กับเขา” มินนาพูดออกไปแล้วก็อยากจะกัดลิ้นตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนคนโง่ที่ยอมเปิดเผยความลับที่ซ่อนไว้ในมุมห้องสมุดออกมาให้เจ้าของความลับได้รับรู้ คีย์มองเธอเนิ่นนานราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่างในดวงตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยหยดน้ำตาใส เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือเพียงช่องว่างเพียงน้อยนิดที่ถูกเติมเต็มด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของทั้งคู่ “ถ้าผมบอกว่าที่ผมนั่งตรงนั้น เพราะผมรอให้ใครบางคนเดินเข้ามาขัดจังหวะ... เธอจะเชื่อไหมครับ?” คีย์พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่สันสมุดบันทึกในมือมินนา นิ้วของเขาไล้ไปตามปกสมุดอย่างแผ่วเบา ขณะที่สายตาของเขายังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอไม่วางตา ท่ามกลางความเงียบที่กดทับราวกับโลกหยุดหมุน เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาจากมุมตึก เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงที่หยุดชะงักอย่างกะทันหัน “คีย์คะ... หายไปไหนมาคะ พอดีรินดาลืมสมุดไว้ที่โต๊ะ...” รินดาปรากฏตัวขึ้นที่มุมระเบียง ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นคีย์และมินนากำลังยืนเผชิญหน้ากันในท่าทางที่ชวนให้เข้าใจผิด มินนารู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอขาดห้วง เมื่อเห็นว่ารินดาไม่ได้มาคนเดียว แต่ยังมีกลุ่มเพื่อนสาวสุดป๊อปอีกสามคนเดินตามหลังมาด้วย สายตาที่พวกเธอมองมาที่มินนามันเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและสงสัยใคร่รู้ คีย์ยังคงไม่ยอมปล่อยมือจากสมุดของมินนา ขณะที่รินดาเริ่มก้าวเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าไม่พอใจ มินนารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกบีบให้จนมุมในเกมที่เธอไม่เคยคิดจะเล่น... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ยี่สิบเอ็ดไปพร้อมกับความสั่นคลอนของหัวใจมินนานะคะ... ที่คั่นหนังสือสีชมพู