ความพยายามของคีย์

“มินนา... ถ้าเธอไม่กล้าบอกเขาตรงๆ ก็ควรทำอะไรที่มันชัดเจนกว่านี้หน่อยไหม” เสียงของพายไม่ได้ดังไปกว่าเสียงพลิกหน้ากระดาษ แต่สำหรับมินนาแล้ว มันเหมือนเสียงตะโกนที่แทรกผ่านความเงียบสงัดของห้องสมุดโซนลึก เธอสะดุ้งเล็กน้อยจนมือที่จับปากกาเมจิกสีฟ้าสั่นไหว ปลายนิ้วเรียวพยายามปกปิดบันทึกเล่มเล็กที่เธอเขียนทิ้งไว้ในหนังสือเล่มโปรด—*‘ความในใจที่ไม่มีวันส่งถึง’* “พาย... นี่มันห้องสมุดนะ” มินนาปรามเสียงเบา ดวงตากลมโตหลุบต่ำ พยายามซ่อนความวูบไหวในแววตา “อีกอย่าง... เขาเป็นถึงคีย์ วิศวะฯ ป๊อปขนาดนั้น เขาจะมาสนใจเด็กอักษรฯ ที่วันๆ เอาแต่หมกตัวอยู่หลังชั้นหนังสืออย่างฉันทำไม” “ความรักไม่ใช่เรื่องของคณะนะยะ แต่มันคือเรื่องของจังหวะ” พายถอนหายใจยาว ก่อนจะขยิบตาให้แล้วเดินหายไปหลังชั้นหนังสือทิ้งให้มินนาจมอยู่กับความรู้สึกตัวเองอีกครั้ง ท่ามกลางกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ มินนารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ หนังสือเล่มโปรดของเธอ—นิยายรักบทกวีที่เธอมักจะมานั่งอ่านทุกเย็น—ถูกขยับจากตำแหน่งเดิมเพียงไม่กี่มิลลิเมตร หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา ทันทีที่เปิดหน้ากระดาษที่คั่นไว้ด้วยที่คั่นหนังสือสีชมพูที่หายไปจากตอนนั้น... กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าก็โชยแตะจมูก ไม่ใช่ดอกไม้แห้งที่เธอเคยเห็นในหนังสือเรียน แต่มันคือดอกเดซี่สีขาวสดที่ถูกทับไว้อย่างประณีตจนแนบสนิทไปกับหน้ากระดาษ ด้านข้างมีลายมือเขียนด้วยหมึกสีดำสนิทที่เธอจำได้แม่นยำ ลายมือที่ดูหนักแน่นและมั่นคงของคนที่เธอเฝ้ามองมาตลอดหลายเดือน *‘ห้องสมุดวันนี้เงียบจัง... แต่ผมกลับได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดกว่าทุกวัน หวังว่าดอกไม้นี้จะบอกคุณได้ว่า คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในวันนั้น... ก็มองหาคุณในวันนี้เช่นกัน’* มินนาหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู เธอแทบหยุดหายใจ มือไม้สั่นเทาจนแทบประคองเล่มหนังสือไว้ไม่อยู่ คีย์... คีย์รู้ตัวแล้วงั้นหรือ? หรือเขาอาจจะเป็นคนที่หยิบหนังสือเล่มนี้ไปอ่านหลังจากเธอทิ้งบันทึกไว้ในนั้นมาตลอด ในขณะที่มินนากำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกตื้นตันและตื่นตระหนก เงาสูงโปร่งที่คุ้นตาก็ทอดตัวยาวลงบนโต๊ะไม้ที่เธอนั่งอยู่ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นไอแดดอุ่นๆ ของวิศวะฯ หนุ่มคนนั้นทำให้มินนาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง “ผมว่า... ดอกไม้นั่นมันคงเหมาะกับคุณมากกว่าวางอยู่ในหนังสือเล่มนั้นนะครับ” เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นเหนือศีรษะ มินนาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมของคีย์ที่บัดนี้ดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง เขายืนอยู่ตรงนั้น ในมือมีหนังสือเล่มใหม่เล่มหนึ่งที่เขากำลังจะหยิบไปวางที่ชั้น แต่สายตากลับตรึงไว้ที่ใบหน้าของเธอไม่ยอมห่าง “คีย์... นาย...” เสียงของเธอแหบพร่า “นายทำแบบนี้ทำไมคะ?” คีย์ไม่ได้ตอบในทันที เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามข้ามอย่างถือวิสาสะ สายตาของเขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของมินนา บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงพัดลมเพดานที่หมุนช้าๆ กลายเป็นเพียงฉากหลังที่ไร้ตัวตน “เพราะที่คั่นหนังสือสีชมพูอันนั้น... มันทำให้ผมรู้ว่าเราสองคนไม่ได้แค่แอบชอบที่เดียวกัน แต่เรากำลังเฝ้ามองคนเดียวกันอยู่” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด “มินนาครับ ผมไม่ใช่คนเก่งเรื่องโรแมนติก แต่ถ้าความพยายามของผมมันพอจะทำให้คุณมองเห็นผมได้... ผมก็ยินดีจะอ่านหนังสือเล่มเดียวกับคุณไปตลอดชีวิต” มินนารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความกลัวที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความกล้าหาญที่ก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะเอ่ยปากตอบรับความรู้สึกนั้น แต่แล้วความเงียบสงัดของห้องสมุดก็ถูกทำลายลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนรีบเร่งเดินตรงเข้ามาทางโต๊ะของพวกเขาก่อนจะหยุดกึก พายเดินหน้าตาตื่นมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ สีหน้าของเพื่อนสนิทดูไม่สู้ดีนัก เธอคว้าข้อมือของมินนาไว้แน่นจนมินนาต้องขมวดคิ้ว “มินนา... ออกไปกับฉันเดี๋ยวนี้ คีย์... นายต้องไปที่คณะเดี๋ยวนี้ อาจารย์หัวหน้าภาควิชาประกาศเรื่องโควตาโปรเจกต์ใหญ่แล้ว ทุกคนกำลังตามหานายให้วุ่นเลย!” คีย์ชะงัก สายตาที่เขามองมินนาเปลี่ยนเป็นความผิดหวังชั่ววูบ เขาจำต้องลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีลำบากใจ “มินนา... ผมขอโทษ ผมต้องไปแล้ว แต่พรุ่งนี้... ผมจะมาที่นี่อีกครั้ง สัญญาว่าผมจะบอกทุกอย่างที่ค้างคาใจ” เขารีบวิ่งออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้มินนานั่งงงอยู่กับความตื่นเต้นที่ยังค้างคาใจ แต่ในจังหวะที่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นขอบหนังสืออีกเล่มที่คีย์ทิ้งไว้บนโต๊ะ เธอพบกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่เสียบไว้ที่สันหนังสือ มินนาหยิบมันขึ้นมาคลี่ดู หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่อ่านข้อความในกระดาษนั้นจบ รอยยิ้มที่กำลังจะแย้มออกก็แข็งค้างทันที เพราะลายมือนั้นไม่ใช่ของคีย์ แต่มันคือลายมือของคนที่เธอรู้จักดีที่สุด... คนที่ยืนอยู่ข้างหลังพายและกำลังส่งยิ้มเย็นเยียบมาให้เธอผ่านหน้าต่างห้องสมุด! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกละมุนในห้องสมุดแห่งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจากที่คั่นหนังสือสีชมพูค่ะ