อุบัติเหตุที่ทำให้ใกล้กัน

“อย่าขยับนะคะมินนา ถ้าไม่อยากให้ข้อเท้าของเธอพังไปมากกว่านี้” เสียงทุ้มต่ำของคีย์ที่ดังขึ้นเหนือศีรษะไม่ได้มีเพียงความราบเรียบ แต่แฝงด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด มินนากัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านจากข้อเท้าขวาขึ้นมาถึงหัวใจมันรุนแรงเสียจนน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำหนังสือเล่มสำคัญหล่นลงมาจนต้องก้าวพลาดตกบันไดในมุมลับของห้องสมุดมหาวิทยาลัยหรอกนะ แต่มันเกิดขึ้นไปแล้ว และที่แย่ไปกว่านั้นคือคนที่พุ่งตัวมารับเธอไว้ได้ทันท่วงทีกลับเป็นเขา... คนที่เธอพยายามหลบหน้ามาตลอดสัปดาห์ “ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ” มินนาพยายามฝืนยิ้มแม้เหงื่อจะซึมตามไรผม เธอพยายามจะพยุงตัวขึ้นแต่ก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “ไม่เป็นไรตรงไหนคะ ดูสิ... บวมเป่งขนาดนี้แล้ว” คีย์ถอนหายใจยาว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าเธอ ท่ามกลางความเงียบสงัดของมุมหนังสือชั้นในสุดที่พายเพิ่งจะปลีกตัวออกไปหาของว่างให้เมื่อครู่นี้ เขาวางมือลงบนข้อเท้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของหนุ่มวิศวะคนป๊อปทำให้หัวใจของมินนาเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดในระยะประชิดแบบนี้ไม่เคยอยู่ในจินตนาการที่เธอเคยเขียนลงในบันทึกเลยสักครั้ง “ฉันจะพาไปห้องพยาบาลค่ะ หรือถ้าไม่ไหว... เดี๋ยวฉันอุ้มไปเอง” “ไม่นะคะ!” มินนารีบปฏิเสธเสียงหลง ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที “แค่ช่วยพยุงไปก็น่าจะพอค่ะ... คนอื่นเห็นคงไม่ดี” คีย์เงยหน้าขึ้นมองสบตาเธอ แววตาคมกริบของเขาวูบไหวราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่เธอซ่อนไว้ “ทำไมต้องแคร์สายตาคนอื่นมากกว่าความเจ็บของตัวเองล่ะคะมินนา? หรือว่า... การที่ฉันอยู่ใกล้เธอเกินไป มันทำให้อะไรบางอย่างที่เธอพยายามเก็บไว้มันจะหลุดออกมา?” คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่พุ่งเข้าปักกลางใจมินนา เธอเบือนหน้าหนีไปทางชั้นหนังสือเพื่อหลบสายตาที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ เขาฉลาดเกินไป... และนั่นคือสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุด คีย์ไม่รอคำตอบ เขาช้อนตัวเธอขึ้นอย่างทะนุถนอมราวกับเธอเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่เปราะบาง มินนาเผลอคว้าไหล่เขาไว้แน่น สัมผัสจากเสื้อเชิ้ตนักศึกษาเนื้อดีและกลิ่นจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ปนกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ ของห้องสมุดทำให้เธอเผลอหลับตาลงด้วยความสับสน ระหว่างทางไปห้องพยาบาลที่เงียบเชียบ ไม่มีเสียงบทสนทนาใดๆ นอกจากการหายใจที่เริ่มติดขัดของเธอ คีย์เดินช้าๆ อย่างระมัดระวัง ทุกก้าวย่างของเขาดูมั่นคงจนมินนารู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด นี่คือโอกาสที่เธอไม่เคยกล้าฝันถึง... โอกาสที่จะได้อยู่ใกล้เขาโดยไม่ต้องมีกำแพงหนังสือมากั้นกลาง เมื่อถึงห้องพยาบาลที่ไร้เงาอาจารย์ประจำ คีย์วางเธอนั่งลงบนเตียงสีขาวสะอาดอย่างเบามือ เขากุลีกุจอไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาวางข้างๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอดถุงเท้าของเธอออกอย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวของเขาบรรจงนวดวนรอบข้อเท้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวช้ำ มินนาเผลอกลั้นหายใจในทุกสัมผัส “ทำไมถึงชอบมานั่งมุมอับนั้นคนเดียวคะ?” คีย์ถามขึ้นทำลายความเงียบ โดยที่สายตายังไม่ละจากข้อเท้าของเธอ “ที่นั่นไม่มีแสงสว่างพอจะอ่านหนังสือหรอกนะ” “มัน... เงียบดีค่ะ” มินนาตอบเสียงแผ่ว “ฉันชอบอยู่กับตัวหนังสือมากกว่าอยู่กับคนค่ะ การมีคนอยู่รอบข้างมันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังแสดงละครตลอดเวลา... แต่ที่นั่น เหมือนฉันได้เป็นตัวเองจริงๆ” คีย์หยุดมือชั่วครู่ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพหญิงสาวที่ดูบอบบางและห่อหุ้มตัวเองด้วยความโดดเดี่ยว “เธอรู้ไหมคะว่าเวลาที่เธออ่านหนังสือ... แววตาของเธอเป็นประกายขนาดไหน? ฉันเฝ้ามองเธอมาตลอด... ไม่ใช่ในฐานะหนุ่มวิศวะที่ใครๆ ก็รู้จัก แต่ในฐานะคนที่อยากจะรู้ว่าในหน้ากระดาษพวกนั้นมีอะไรที่ทำให้เธอยิ้มออกมาได้” มินนาหยุดหายใจไปชั่วขณะ โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนช้าลง... คำสารภาพที่ไม่ได้คาดคิดทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เธอควรจะตอบอะไรออกไปดี? ในตอนที่ความรู้สึกที่เก็บงำไว้กำลังจะเอ่อล้นออกมาผ่านแววตา “คีย์... ฉัน...” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าห้องพยาบาล พร้อมกับเสียงประตูที่เปิดผางออกโดยไม่ทันได้เคาะ พายที่ดูตื่นตระหนกวิ่งเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเหยื่อหิวและแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ “มินนา! คีย์! พวกเธอสองคนมาทำอะไรกันตรงนี้!?” พายชะงักไปเมื่อเห็นท่าทางของทั้งคู่ที่ดูใกล้ชิดเกินเพื่อนสนิท “แล้วนั่น... บันทึกเล่มสีชมพูของแกน่ะ มันไม่ได้อยู่กับแกหรอกเหรอ? ฉันเห็นมันตกอยู่ตรงบันได... แต่ตอนที่ฉันเก็บขึ้นมา ฉันดันเผลอทำมันหลุดมือ... แล้วมีคนเก็บไปได้แล้ว!” มินนาหน้าถอดสีทันที เลือดในกายเย็นวาบเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขียนไว้ในบันทึกเล่มนั้น ความลับของหัวใจที่เธออุตส่าห์ปิดบังมาตลอด... บัดนี้มันอาจจะกลายเป็นสมบัติของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องพยาบาลในเงามืดนั่นเอง เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากมุมมืดเข้ามาภายใต้แสงไฟของห้องพยาบาล เป็นเขา... คนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ พร้อมกับบันทึกเล่มสีชมพูที่อยู่ในมือ... ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับมินนาและคีย์นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ที่คั่นหนังสือสีชมพู