ความใจดีที่อันตราย

"บันทึกเล่มนี้... มันมาอยู่ในมือคุณได้ยังไงคะ?" มินนาเผลอกลั้นหายใจ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องพยาบาลดูจะจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ที่คุ้นเคยจากตัวคีย์ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเมื่อเห็นเขายืนถือสมุดบันทึกเล่มสีชมพูคู่ใจของเธอไว้ในมือเรียวยาวคู่นั้น คีย์ไม่ได้ตอบในทันที เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบที่เคยดูดุดันเวลาอยู่ในคณะวิศวะ บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนเกือบจะเป็นความอบอุ่น เขาค่อยๆ วางบันทึกลงบนเตียงผู้ป่วยข้างกายเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกตัวเดิมที่พายเพิ่งลุกออกไป "ผมเจอมันตกอยู่ที่มุมโต๊ะอ่านหนังสือตัวประจำของเรา... เมื่อเย็นวาน" คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม แววตาของเขาจ้องมองใบหน้ามินนาที่กำลังแดงก่ำ "ผมตั้งใจจะเก็บไว้ให้ แต่พอเปิดเข้าไปดูนิดหน่อย... ผมก็เลยรู้ว่า จริงๆ แล้วมีบางอย่างที่ผมพลาดไป" มินนาแทบจะหยุดหายใจ การที่คีย์พูดว่า 'เปิดเข้าไปดู' หมายความว่าเขารู้แล้วหรือเปล่าว่าทุกตัวอักษรในนั้นเขียนถึงเขา? ความเงียบภายในห้องพยาบาลชวนให้อึดอัดแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มือของเธอสั่นระริกจนต้องกำผ้าปูเตียงไว้แน่น "คุณ... คุณอ่านมันไปมากแค่ไหนคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทบไม่เป็นคำ คีย์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ นั้นยิ่งชัดเจนขึ้น "ทุกตัวอักษรครับ... และนั่นทำให้ผมรู้ว่า ความเงียบในห้องสมุดที่เราต่างคนต่างอยู่ จริงๆ แล้วมันมีความหมายซ่อนอยู่มากมายขนาดไหน" เขาเอื้อมมือมาแตะหลังมือของเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบา ทว่ากลับร้อนผ่าวราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน มินนาไม่ได้ชักมือหนี หัวใจของเธอกำลังสั่นคลอนด้วยความหวั่นไหวที่ทวีคูณ เธอไม่เคยคิดว่าความใจดีของเขาจะกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวต่อความรู้สึกของเธอได้มากเพียงนี้ มันอันตราย... เพราะมันกำลังทำให้กำแพงที่เธอสร้างไว้พังทลายลงอย่างช้าๆ "มินนา..." เขาเรียกชื่อเธอ เสียงที่ทุ้มต่ำและจริงจังทำให้เธอต้องสบตาเขา "ผมไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่คุณเขียนถึงในบันทึกหรอกนะ แต่ถ้าความใส่ใจของผมมันทำให้คุณรู้สึกไม่ปลอดภัย... ผมสัญญาว่าจะพยายามเก็บซ่อนมันให้ดีกว่านี้" "ทำไมต้องเก็บซ่อนล่ะคะ?" มินนาถามสวนออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว ความกล้าที่มาจากไหนไม่ทราบทำให้เธอจ้องกลับไปในดวงตาคู่สวยนั้น คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาเป็นครั้งแรกในรอบวัน "เพราะถ้าผมไม่เก็บซ่อน... ผมกลัวว่าผมจะห้ามใจตัวเองไม่ให้แสดงความเป็นเจ้าของคนเขียนบันทึกเล่มนี้ไม่ได้ยังไงล่ะ" บรรยากาศในห้องพยาบาลเหมือนถูกแช่แข็ง มินนารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนช้าลง เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดกึ่งเล่นกึ่งจริงนั้น คีย์ไม่ใช่แค่หนุ่มป๊อปที่เข้ามาเล่นสนุก แต่เขากำลังก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างใจเย็นและมั่นคง "คีย์คะ..." มินนาเรียกชื่อเขาอีกครั้ง น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "คุณรู้ตัวไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่" "ผมรู้ดีครับ" เขาตอบ พลางขยับนิ้วโป้งเกลี่ยหลังมือเธอเบาๆ อย่างแผ่วเบา "ผมกำลังพยายามทำในสิ่งที่ควรทำมาตั้งนานแล้ว... คือการบอกให้คุณรู้ว่า สายตาของผมไม่เคยไปอยู่ที่หนังสือเล่มไหนเกินกว่าคนข้างๆ ผมเลย" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องพยาบาล ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวและเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น พายวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนตัวซีดเผือด เธอหอบหายใจแรงราวกับเพิ่งวิ่งหนีอะไรมา "มินนา! ออกไปเดี๋ยวนี้! ฉันไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แต่เขา... เขาถือบันทึกอีกเล่มหนึ่งมาด้วย!" มินนาและคีย์หันไปมองพร้อมกัน สิ่งที่อยู่ในมือพายไม่ใช่แค่บันทึก แต่มันคือสมุดเล่มสีชมพูอีกเล่มหนึ่งที่มีรอยฉีกขาดรุ่งริ่ง และคนที่เดินตามหลังพายเข้ามาคือร่างสูงในชุดนักศึกษาที่มินนาไม่ได้พบหน้ามานาน... เขาคือคนเดียวกับที่เคยขโมยบันทึกเล่มแรกไปเมื่อปีที่แล้ว พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้มินนาต้องเย็นวาบไปทั้งสันหลัง "สวัสดีมินนา... ไม่เจอกันนานเลยนะ" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น ก่อนจะวางสิ่งที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะข้างเตียง ซึ่งก็คือบันทึกเล่มเก่าที่มินนาคิดว่าสูญหายไปตลอดกาล "ฉันคิดว่าเธอคงอยากได้ของชิ้นสำคัญ... พร้อมกับความจริงที่เธอพยายามลืมไปคืนนะ" คีย์ลุกขึ้นยืนบังมินนาไว้ทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ยากจะควบคุม บรรยากาศละมุนละไมในตอนแรกมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความขัดแย้งที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของมินนาและคีย์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ หวังว่ารี้ดเดอร์จะยังไม่ทิ้งที่คั่นหนังสือสีชมพูไปไหนนะคะ!