คำพูดที่ไม่คิด

"หน้าตาจืดชืดแบบนั้น ต่อให้ทำตัวให้น่าค้นหาแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นได้แค่ที่คั่นหนังสือในมุมมืดของไอ้คีย์มันนั่นแหละ... จริงไหมวะ?" เสียงหัวเราะหึๆ ของ 'ต้น' เพื่อนสนิทในกลุ่มวิศวะของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโซนหนังสือหายาก มินนาที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มโปรดบนชั้นชะงักกึก ปลายนิ้วของเธอสั่นระริกจนแทบจะแตะสันหนังสือไม่ติด เธอซ่อนตัวอยู่หลังตู้ไม้โอ๊คเก่าแก่ กลิ่นกระดาษที่เคยทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจ บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอับที่ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "มึงพูดอะไรของมึงวะ ต้น" เสียงของคีย์ตอบกลับมา น้ำเสียงราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่ในความเงียบนั้น มินนารู้สึกได้ถึงความกดดันที่แผ่ออกมา "ก็แค่พูดความจริงน่า... มึงดูดิ วันๆ ยัยนั่นเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรก็ไม่รู้ในสมุดเล่มเก่าๆ ถ้ามึงไม่ได้สงสารเพราะเห็นเป็นรุ่นน้องที่รู้จักกันมาก่อน มึงจะเสียเวลามานั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อนยัยนั่นทุกเย็นเหรอ? คนอย่างมึงน่ะ เหมาะกับดาวคณะที่กล้าแสดงออกมากกว่า ไม่ใช่เด็กจืดจางที่วันๆ แทบไม่กล้าสบตาใครแบบมินนา" มินนาเม้มริมฝีปากแน่นจนรสฝาดของเลือดจางๆ ปรากฏในความรู้สึก หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก คำว่า 'จืดชืด' และ 'สงสาร' กรีดลึกลงไปในความรู้สึกราวกับมีดคมกริบ เธอไม่เคยคิดฝันว่าการที่คีย์ยอมแบ่งปันพื้นที่เงียบสงบในห้องสมุดให้เธอ จะถูกมองว่าเป็นเพียงความเมตตาของผู้ชายที่สมบูรณ์แบบต่อเด็กสาวไร้ตัวตน เธอค่อยๆ ถอยหลังออกมาอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามบังคับไม่ให้เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นไม้จนเกิดเสียง แต่ทว่า... จังหวะที่เธอหันหลังกลับ ปลายกระโปรงนักศึกษาของเธอก็เกี่ยวเข้ากับมุมโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดัง 'ครืด' เบาๆ ทั้งสามคนในมุมนั้นหันมามองเป็นตาเดียว ใบหน้าของต้นดูตกใจเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย ส่วนคีย์... เขาวางหนังสือในมือลงช้าๆ แววตาที่เคยอ่อนโยนและนิ่งสงบเมื่อยามที่อยู่กับเธอ เปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่มินนาไม่คุ้นเคย "มินนา..." เสียงของคีย์เรียกชื่อเธอแผ่วเบา "ขอโทษค่ะ... มินนาแค่มาหาหนังสือ ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง" เธอพูดรัวเร็ว เสียงของเธอสั่นเครือจนคุมไม่ได้ เธอพยายามจะเดินหนีจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด แต่ต้นกลับก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยท่าทีสบายๆ จนเกินไป "อ้าว น้องมินนา ได้ยินครบเลยสิเนี่ย? พี่แค่หยอกเล่นนะ อย่าถือสาเลย... จริงๆ มินนาก็ดูเป็นคนดีนะ แค่... อ่อนต่อโลกไปนิด" ต้นหัวเราะร่า มินนาเงยหน้าขึ้นสบตาคีย์เป็นครั้งสุดท้าย ความหวังที่เคยจุดประกายในใจว่าเขาอาจจะปฏิเสธคำพูดเหล่านั้น หรืออย่างน้อยก็ปกป้องความรู้สึกของเธอ... กลับมอดดับลงเมื่อเห็นเขายืนนิ่งเฉย ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไรเพื่อหยุดเพื่อนของเขา "ค่ะ... มินนาเข้าใจแล้ว" เธอตอบเสียงเบาหวิว มินนาหันหลังวิ่งออกมาจากโซนนั้นทันที น้ำตาที่กลั้นไว้เอ่อล้นออกมาจนพร่าเลือน เธอไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยว่าพายที่รอเธออยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือจะเรียกเธออย่างไร เธอต้องการเพียงแค่หนี... หนีออกจากที่แห่งนี้ สถานที่ที่เคยเป็นวิมานของความรักใสๆ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคุกที่ขังความไร้เดียงสาของเธอเอาไว้ เธอกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาถึงมุมบันไดหนีไฟที่เงียบเชียบที่สุดของห้องสมุด ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นกอดสมุดบันทึกเล่มโปรดแน่น ในเล่มนั้นมีทั้งความรู้สึกดีๆ ข้อความลับที่เธอเคยแอบเขียนถึงคีย์... ทุกตัวอักษรกลายเป็นหลักฐานความเขลาของเธอเอง "แค่นี้ใช่ไหม... ความสัมพันธ์ของเรา" เธอพึมพำกับตัวเองท่ามกลางความเงียบ ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาใกล้ เธอไม่ได้เงยหน้ามอง เพราะคิดว่าเป็นพายที่ตามมาปลอบ แต่เมื่อกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยของใครบางคนโชยมาแตะจมูก เธอก็ชะงักค้าง "จะเก็บไว้ในนี้ต่อไปจริงๆ เหรอ... ความรู้สึกที่เธอยังไม่ทันได้บอกคนอื่นน่ะ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบไม่ใช่เสียงของคีย์... แต่มันคือเสียงของ 'ธาม' ประธานชมรมวรรณกรรมที่คอยจับตามองเธอมาตลอดในมุมเงียบๆ ของห้องสมุด เขาย่อตัวลงนั่งข้างๆ มือหนายื่นมาแตะที่หน้าสมุดบันทึกในมือเธอ ก่อนจะมองสบตาเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ถ้าเธอปล่อยให้คนพวกนั้นดูถูกจนตัวเองต้องเจ็บปวดแบบนี้... ทำไมไม่ลองให้คนอื่นช่วยปิดสมุดเล่มนี้แล้วเริ่มต้นใหม่กับคนที่เห็นค่ามันจริงๆ ล่ะ มินนา?" เขายื่นมือมาข้างหน้า ราวกับกำลังยื่นข้อเสนอที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล มินนามองมือของธามสลับกับสมุดบันทึกในมืออย่างสับสน หัวใจของเธอกำลังสั่นไหวและแตกสลายในเวลาเดียวกัน เมื่อประตูห้องสมุดฝั่งตรงข้ามเปิดออก และร่างสูงของคีย์ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ หวังว่าหัวใจของนักอ่านที่รักของที่คั่นหนังสือสีชมพูจะยังไม่บอบช้ำไปมากกว่านี้นะคะ!