ความลับที่ยังไม่ได้เปิดเผย

“นาย... รู้เรื่องนี้ตั้งแต่นานแค่ไหนแล้ว” น้ำเสียงของฉันสั่นเครือจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบงันในมุมอับของห้องสมุด กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมประจำตัวคีย์อบอวลอยู่รอบตัวเรา มันเป็นกลิ่นที่ฉันหลงใหลมาตลอดหลายปี ทว่าในวินาทีนี้ กลิ่นนั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ คีย์ไม่ตอบทันที ดวงตาคมเข้มที่เคยดูอบอุ่นยามมองหนังสือเล่มโปรด บัดนี้กลับสั่นไหวราวกับมีพายุพัดผ่านอยู่ภายใน เขายังคงกำสมุดบันทึกเล่มหนาของฉันไว้แน่น ข้อนิ้วของเขาขาวซีดจนน่ากลัว สมุดเล่มที่ฉันใช้ระบายความรู้สึกที่ไม่อาจเอ่ยปากบอกใคร บัดนี้มันถูกเปิดออกในหน้าที่มีลายมือยุ่งเหยิงของฉันเขียนถึง 'เขา' คนเดียวมาตลอดสามปี “มินนา...” เขาเรียกชื่อฉัน แผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบที่แทบจะแตกสลาย “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะอ่านมันตั้งแต่แรก ฉันแค่... ฉันแค่จะคืนหนังสือที่เธอวางลืมไว้ที่โต๊ะตัวนั้น” “แต่เธอก็อ่านมันไปแล้ว” ฉันขัดขึ้น ความกล้าหาญที่สั่งสมมาตลอดทั้งเทอมพังทลายลงในพริบตา ความลับที่เคยคิดว่าจะเก็บไว้เป็นความสุขเล็กๆ ในมุมห้องสมุด กลายเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงใจเราทั้งคู่ คีย์หลับตาลงแน่น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต เขาวางสมุดลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่าด้วยท่าทางทะนุถนอมราวกับมันเป็นสิ่งของที่เปราะบางที่สุดในโลก “ถ้าฉันบอกว่า... ฉันรู้มาตลอดว่ามีใครบางคนคอยทิ้งข้อความไว้ในหนังสือที่ฉันยืมบ่อยๆ ล่ะ?” หัวใจของฉันกระตุกวูบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวเหมือนกลองที่ใกล้จะแตก “หมายความว่ายังไงคะ” “ฉันเฝ้ารอหน้ากระดาษเหล่านั้นเสมอ” เขาเงยหน้าขึ้น สบตาฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ “ฉันรู้ว่าลายมือนั้นเป็นของใครตั้งแต่วันแรกที่เธอกล้าเขียนคำนิยามของความรักไว้ในหนังสือเล่มที่ฉันถือ... แต่ที่ฉันทำเป็นไม่รู้ เพราะฉันกลัว ถ้าฉันเฉลยว่าฉันรู้ มินนา... เธอจะยังคงเขียนมันต่อไปไหม หรือเธอจะหายไปจากมุมห้องสมุดของฉันตลอดกาล?” คำถามนั้นกรีดลึกลงไปในอก ความกลัวที่ฉันมีต่อความจริงมันช่างน่าตลกนัก ฉันเฝ้าแต่กังวลว่าหากเขารู้เขาจะรังเกียจ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเขาเองก็อาจจะกำลังหวาดกลัวการสูญเสียฉันไปเหมือนกัน ฉันพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง คำสารภาพที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นนับพันครั้งกำลังจะหลุดออกมา แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินเข้ามาในโซนเงียบก็ขัดจังหวะเรา พายเดินตรงมาทางเราด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาของเพื่อนสนิทกวาดมองไปที่สมุดบันทึกบนโต๊ะและใบหน้าที่แดงก่ำของฉันก่อนจะหยุดลงที่คีย์ “พวกเธอ... หยุดเถอะ” พายพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากปกติ “มีเรื่องด่วนเกิดขึ้นที่คณะวิศวะฯ คีย์ นายต้องไปเดี๋ยวนี้ พ่อของนาย... ท่านอยู่ที่นั่น” สีหน้าของคีย์เปลี่ยนไปทันที ราวกับมีน้ำแข็งเกาะกุมใบหน้าหล่อเหลานั้น เขามองหน้าฉันเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียดายและคำที่ยังพูดไม่จบ ก่อนจะรีบหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะคว้าสมุดเล่มนั้นคืน ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น มือสั่นเทาเอื้อมไปหยิบสมุดบันทึกของตัวเองขึ้นมากอดไว้แนบอก น้ำตาแห่งความสับสนร่วงหล่นลงบนปกสมุด ความลับที่ว่าฉันรักเขามากแค่ไหนยังคงติดอยู่ในใจ แต่ความลับเรื่องครอบครัวของคีย์ที่พายเพิ่งพูดถึง... มันดูเหมือนจะเป็นกำแพงที่สูงชันและอันตรายยิ่งกว่าความรักที่ไม่มีวันสมหวังของฉันเสียอีก พายขยับเข้ามาใกล้ มือของเธอบีบไหล่ฉันแน่น “มินนา ฟังฉันนะ สิ่งที่อยู่ในสมุดนั่นไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวที่สุดหรอก ความกลัวจริงๆ ของคีย์คือสิ่งที่เขากำลังจะต้องเผชิญหน้าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ต่างหาก... เพราะความลับที่เขาส่งต่อมาให้เธอน่ะ มันไม่ได้มีแค่ในหนังสือเล่มนั้น” พายหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่แทรกอยู่ในสมุดบันทึกออกมา มันเป็นกระดาษโน้ตที่ฉันไม่เคยเขียน แต่กลับมีลายมือที่คุ้นเคยของคีย์เขียนทับข้อความของฉันด้วยปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินเข้มเพียงประโยคเดียวสั้นๆ *‘ถ้าฉันเลือกที่จะเปิดเผยความลับของตัวเอง... มินนาจะยังเดินไปพร้อมกับฉันในวันที่โลกทั้งใบของฉันกำลังพังทลายลงไหม?’* เสียงฝีเท้าที่พายเดินจากไปทิ้งฉันไว้กับคำถามที่น่าสะพรึงกลัว ในขณะที่บรรยากาศในห้องสมุดเริ่มอึมครึมลง แสงไฟเหนือหัวเริ่มกะพริบถี่ๆ ราวกับสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง ฉันหันไปมองประตูห้องสมุดที่คีย์เพิ่งเดินออกไป ก่อนจะเห็นเงาของใครบางคนยืนดักรอเขาอยู่ตรงนั้น... เป็นผู้ชายในชุดสูทสีเข้มที่ดูทรงอำนาจและเย็นชา ซึ่งฉันจำได้แม่นว่าเขาคือคนเดียวกับที่ปรากฏในรูปถ่ายหน้าหนึ่งของนิตยสารธุรกิจเมื่อเช้านี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามเรื่องราวในมุมห้องสมุดแห่งนี้ไปพร้อมกับที่คั่นหนังสือสีชมพูนะคะ