ความสุขที่เหมือนภาพฝัน

“ความจริงมันสำคัญกว่าสิ่งที่เธอคิดไปเองหรือเปล่า มินนา?” เสียงทุ้มต่ำของคีย์ที่กระซิบอยู่ข้างหูทำเอาฉันตัวชาวาบ กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำหอมกลิ่นไม้จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาไม่ได้ทำให้ฉันใจเย็นลงอย่างที่ควรจะเป็น ภาพเมื่อครู่ที่เห็นเขายืนสนิทสนมกับดาวคณะอักษรฯ ท่ามกลางเสียงนินทาที่ดังระงมไปทั่วห้องสมุดยังคงฉายซ้ำเหมือนหนังแผ่นเก่าที่กรอไปมาไม่หยุด ฉันถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว พยายามบังคับมือไม่ให้สั่นขณะรวบหนังสือเล่มหนาในมือเข้าหาตัว สายตาของคนรอบข้างที่มองมาเหมือนกำลังรอคอยคำตอบจากละครฉากใหญ่ที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเองในหัว “มินนาไม่รู้ค่ะ... มินนาแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นตอนนี้ ทำไมต้องเป็นตรงนี้” ฉันตอบเสียงแผ่ว พยายามก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของคนที่ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันเกินความจำเป็น คีย์ไม่ตอบ แต่เขากลับคว้าสมุดบันทึกเล่มเล็กที่ฉันเผลอทำตกไว้บนโต๊ะขึ้นมา นิ้วเรียวยาวของเขาไล้ไปตามปกผ้าดิบที่ฉันเย็บเองกับมือ ดวงตาคู่คมจ้องมองฉันด้วยแววตาที่อ่านยาก—มันมีทั้งความเหนื่อยล้า ความวอนขอ และความดื้อรั้นที่ฉันมักจะแพ้ทางอยู่เสมอ “ถ้าอ่านสิ่งที่เขียนในนี้จบ... แล้วเธอยังอยากจะเดินหนีไปอีก ฉันสัญญาว่าจะไม่รั้งไว้” ห้องสมุดช่วงสอบปลายภาคเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม กลิ่นความเครียดและไอระเหยของกาแฟเย็นชืดในอากาศทำให้บรรยากาศดูอึดอัดขึ้นไปอีก พายที่ยืนหลบอยู่หลังชั้นหนังสือส่งสายตากดดันมาให้ฉันราวกับกำลังบอกว่า *‘เอาเลยมินนา อย่าให้เขาได้ใจ!’* แต่หัวใจของฉันกลับทรยศ... มันเรียกร้องหาเพียงคำอธิบายจากเขาเท่านั้น คีย์ค่อยๆ เปิดหน้ากระดาษที่คั่นไว้ด้วย ‘ที่คั่นหนังสือสีชมพู’ ซึ่งฉันเป็นคนทิ้งไว้เมื่อวานนี้ ลายมือของฉันที่เขียนบรรยายความรู้สึกสับสนในฐานะคนแอบรักถูกเปิดเผยออกมาท่ามกลางแสงไฟสลัวของโคมไฟตั้งโต๊ะ “เธอเขียนว่า... ‘การแอบมองคนคนหนึ่งจากมุมมืด คือความปลอดภัยที่เปราะบางที่สุด’ งั้นเหรอ?” เขาอ่านออกเสียงเบาๆ น้ำเสียงสั่นพร่านิดๆ “มินนา เธอคิดว่าฉันเป็นโลกที่อันตรายขนาดนั้นเลยเหรอถึงต้องแอบมอง?” “สำหรับคีย์... คีย์เป็นเหมือนหนังสือหายากค่ะ” ฉันรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “เป็นหนังสือที่มินนาอยากอ่าน แต่ก็กลัวเหลือเกินว่าถ้าอ่านจนจบแล้ว... เรื่องราวในนั้นจะไม่ได้มีมินนาอยู่ด้วย” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คีย์วางสมุดลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้าที่ผิวแก้ม เขาไม่ได้ตอบคำถามฉันด้วยคำพูด แต่กลับเลื่อนมือมาแตะที่ขอบหนังสือในมือฉัน นิ้วของเขาเกี่ยวกระหวัดกับนิ้วของฉันเบาๆ เป็นสัมผัสที่ไฟฟ้าสถิตไม่ได้ก่อขึ้น แต่เกิดจากความหวั่นไหวที่พุ่งพล่านจนไม่อาจต้านทาน “ฉันไม่ได้เป็นหนังสือที่ใครจะหยิบมาอ่านก็ได้นะ” เขาเว้นจังหวะ “เพราะคนเขียนบทเรื่องนี้จริงๆ คือเธอ... มินนา เธอกำลังจะปิดเล่มใส่หน้าฉัน ทั้งที่ฉันเพิ่งจะเริ่มอ่านบทนำด้วยซ้ำ” “แต่มินนาเห็น...” “เห็นแค่ภาพ แต่ไม่ได้ยินเสียง” คีย์แทรกขึ้นพลางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหลังของฉันชนเข้ากับชั้นหนังสือ “ที่เห็นน่ะ... เธอคนนั้นมาขอให้ฉันช่วยติววิชาที่ฉันไม่ถนัดแลกกับการที่เธอจะช่วยหาข้อมูลงานวิจัยให้ฉัน เราคุยกันเรื่องคลังข้อมูล ไม่ใช่เรื่องหัวใจ” ความรู้สึกโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอกถาโถมเข้ามาจนฉันเกือบจะร้องไห้ออกมาจริงๆ แต่ในขณะที่ความหวานละมุนกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางกองหนังสือ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปเมื่อพายวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาเรา พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่หนักแน่นและคุ้นเคยดีเดินตรงมาทางนี้ “มินนา! แย่แล้ว... อาจารย์ภาควิชาอักษรฯ กำลังเดินมาทางนี้!” พายกระซิบเสียงรัว “และเขาไม่ได้มาคนเดียว... เขาพาคนที่เธอ ‘ไม่อยากเจอที่สุด’ ในเวลานี้มาด้วย!” ฉันหันขวับไปมองที่ทางเดินเข้าห้องสมุด ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปีสี่ที่เป็นอดีตคนคุยเก่าของคีย์กำลังเดินเคียงคู่มากับอาจารย์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับจับจ้องมาที่ฉันและคีย์ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง คีย์ขมวดคิ้วแน่น เขารีบก้าวมาบังตัวฉันไว้มิดเหมือนต้องการปกป้องจากสายตาคู่นั้น แต่ทว่า รุ่นพี่คนนั้นกลับหยุดยืนตรงหน้าเรา แล้วเอ่ยคำพูดที่ทำเอาโลกทั้งใบของฉันหยุดหมุนลงตรงนั้น “ไม่นึกเลยนะว่าจะมาเจอคีย์ที่นี่... แล้วก็หนูมินนาด้วย” เธอเว้นวรรค แววตาคมกริบมองที่สมุดบันทึกในมือคีย์ก่อนจะยิ้มมุมปาก “ของสำคัญที่ทำหายไปเมื่อวานนี้... ฉันว่าฉันรู้อยู่ที่ใครแล้วล่ะ คีย์... ถ้าไม่อยากให้เรื่องที่เธอ ‘แอบทำ’ หลุดออกไปถึงหูคณะกรรมการ ก็ส่งสมุดเล่มนั้นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้” มือของคีย์ชะงักค้าง สมุดบันทึกในมือเขาสั่นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหันมามองฉันด้วยสายตาที่แตกสลายและเต็มไปด้วยความลับที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน... ความลับที่อาจจะทำลายทุกอย่างที่เราเพิ่งก่อตัวขึ้นมาในวินาทีนี้ หวังว่าตอนต่อไปรี้ดเดอร์ทุกคนจะยังอยู่ข้างๆ มินนาและคีย์นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับที่คั่นหนังสือสีชมพูค่ะ