ของขวัญชิ้นพิเศษ

“เธอกำลังเขียนเรื่องใครอยู่หรือเปล่า... คนที่ถูกกล่าวถึงในบันทึกนั่นน่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของมุมอับหลังชั้นหนังสือวรรณกรรมแปล มินนาสะดุ้งสุดตัวจนปากกาในมือแทบจะหลุดร่วง เธอรีบปิดสมุดบันทึกเล่มหนาสีครีมลงทันที หัวใจเต้นรัวราวกับกลองชุดที่กำลังรัวจังหวะผิดที่ผิดทาง สายตาคู่คมของชายหนุ่มตรงหน้ากำลังจ้องมองเธอผ่านช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือ แววตาของเขามีร่องรอยของความสงสัยที่ปนเปไปกับความอ่อนโยนบางอย่าง “คะ... คีย์! มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” มินนาพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แต่มือที่ยังกุมสมุดแน่นกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด คีย์ก้าวออกมาจากเงามืด เขาอยู่ในเสื้อช็อปวิศวะสีเลือดหมูที่พับแขนขึ้นจนถึงศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดที่แขนและท่าทางที่ดูผ่อนคลายต่างจากเวลาที่เขาอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนคณะ เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับเลือกที่จะหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ไม้ตัวที่ติดกับเธอ กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นสบู่สะอาดๆ จากตัวเขากระจายไปทั่วบริเวณ “นานพอที่จะรู้ว่า คนที่นั่งจดจ่ออยู่กับสมุดเล่มนี้ตั้งแต่บ่ายสาม... ไม่ได้กำลังอ่านหนังสือสอบเลยสักนิด” เขาอมยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะวางกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มใบเล็กๆ ลงบนโต๊ะไม้ “มินนา ผมมีอะไรจะให้” มินนามองกล่องใบนั้นด้วยความประหม่า เสียงซุบซิบจากทางเดินห้องสมุดที่เธอเคยได้ยิน—ข่าวลือที่ว่าคีย์กำลังเดิมพันกับเพื่อนว่าเขาจะจีบใครติดภายในหนึ่งเดือน—แวบเข้ามาในหัวเหมือนหนามแหลม เธอควรจะดีใจไหม หรือเธอควรจะวิ่งหนีออกไปจากตรงนี้? “คือ... อะไรหรือคะ?” “เปิดดูสิ” มินนาค่อยๆ เอื้อมมือไปเปิดฝากล่อง ข้างในนั้นคือปากกาลูกลื่นด้ามโลหะสีโรสโกลด์ดีไซน์เรียบหรู ปลายด้ามสลักชื่อย่อ M.N. ตัวเล็กๆ ไว้อย่างประณีต มันดูบอบบางและสวยงามจนเธอไม่กล้าแตะต้อง “ผมเห็นเธอชอบเขียนบันทึก... แต่เห็นปากกาด้ามเก่าหมึกจะหมดทุกครั้งที่ผมแอบมอง” คีย์พูดเรียบๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่ประโยคของเขากำลังทำให้มินนารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน “ถือว่าเป็นกำลังใจในการเขียนบันทึกเรื่องราวต่อๆ ไปนะครับ... ผมหวังว่าในหน้ากระดาษถัดไป มันจะมีเรื่องของผมบ้าง” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ ในห้องสมุด มินนาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของชายหนุ่มไม่ได้ล้อเล่น และไม่มีแววของความโอหังที่แก๊งค์วิศวะคนดังมักจะมีกัน มันคือสายตาของคนที่กำลังรอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ “คีย์... ทำไมต้องเป็นฉันคะ?” เธอถามออกมาด้วยความกล้าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด “มีคนสวยๆ ที่พร้อมจะอยู่ข้างๆ คุณตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นเด็กอักษรฯ ที่เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องสมุดอย่างฉัน” คีย์เอื้อมมือมาแตะขอบสมุดบันทึกของเธอเบาๆ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับผ่านปกสมุด “เพราะที่นี่คือที่ที่ผมเป็นตัวของตัวเองที่สุด... และเพราะเธอคือคนเดียวที่มองเห็นผม โดยไม่ต้องผ่านฟิลเตอร์ของคำว่า ‘หนุ่มป๊อปวิศวะ’ มินนา ผมไม่ได้กำลังเล่นเกมอยู่” มินนาเม้มปากแน่น เธออยากจะเชื่อเขา อยากจะทิ้งเหตุผลทุกอย่างแล้วคว้ามือคู่นั้นไว้ แต่แล้วเสียงรองเท้าส้นสูงที่เดินกระทบพื้นกระเบื้องอย่างมั่นคงก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เสียงนั้นหยุดลงที่หน้าชั้นหนังสือของพวกเขา “โอ้โห... อวดของขวัญกันหวานเชียวนะคีย์” เสียงของผู้หญิงที่มินนาคุ้นเคยดีดังขึ้น ‘ริน’ ดาวคณะวิศวะตัวท็อปยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น ใบหน้าสวยจัดนั้นกำลังเหยียดรอยยิ้มที่ทำให้มินนารู้สึกเย็นสันหลัง เธอถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูอยู่ในมือ หน้าจอที่สว่างวูบวาบนั้นเผยให้เห็นแอปพลิเคชันแชทกลุ่มหนึ่งที่กำลังรันข้อความอย่างบ้าคลั่ง “นึกว่ามุก ‘ของขวัญชิ้นพิเศษ’ จะเลิกใช้ไปตั้งแต่เทอมที่แล้วเสียอีก นี่สรุปว่านอกจากจะอ่านหนังสือเก่งแล้ว ยังมีพรสวรรค์เรื่องการปั่นหัวคนเล่นด้วยสินะ?” รินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้แล้ววางหลักฐานบางอย่างลงบนโต๊ะข้างปากกาด้ามนั้น มันคือภาพถ่ายหน้าจอแชทในกลุ่มลับ ที่มีชื่อหัวข้อว่า ‘ภารกิจล่าแต้ม: ยัยเฉิ่มห้องสมุด’ โดยมีรูปของมินนาที่ถูกแอบถ่ายในห้องสมุดรวมอยู่ด้วยนับสิบรูป “คีย์... นี่มันอะไรกันคะ?” มินนาถาม เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่มีตัวตน เธอหันไปมองคีย์ที่ดูเหมือนจะนิ่งไปชั่วขณะ แต่ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากอธิบาย รินกลับหยิบสมุดบันทึกของมินนาไปถือไว้ในมือเสียเอง “อยากรู้ไหมล่ะว่าในสมุดเล่มนี้เขียนว่าอะไร? ฉันว่ารหัสนักศึกษาของมินนาที่บันทึกไว้ในหน้าสุดท้าย... น่าจะทำให้พวกเราในกลุ่มแชทสนุกกันได้อีกเยอะเลยนะ” คีย์ลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาที่มินนาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เขาไม่ได้หันมาทางมินนา เขากลับเดินตรงไปหารินด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนให้จนมุม “วางสมุดเล่มนั้นลง ริน... ก่อนที่ผมจะทำอะไรที่ทำให้เธอเสียใจภายหลัง” มินนารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวในมุมห้องสมุดกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ท่ามกลางเสียงซุบซิบของผู้คนที่เริ่มหันมามอง... เธอจะเชื่อใครกันแน่? ความจริงที่เธอเห็นกับตา หรือหัวใจที่ยังคงแอบเต้นแรงให้ชายหนุ่มผู้กุมความลับของเธอไว้คนนี้? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกที่สั่นไหวของมินนาในมุมห้องสมุดนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ที่คั่นหนังสือสีชมพู