ความฝันของมินนา

“ถ้าเธอไม่ได้ตั้งใจจะเดินมาหาฉันแต่แรก ก็ไม่เห็นต้องทำเป็นว่าเรามีตัวตนอยู่ตรงนี้เลยนี่คะ” น้ำเสียงของมินนาสั่นพร่า เธอพยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาที่ลำคอ สายตาคู่คมของหญิงสาวคนนั้น—คนที่ยืนชิดใกล้คีย์จนน่าหงุดหงิด—ตวัดมองมาทางมินนาด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก ก่อนที่เจ้าตัวจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดใจภายในห้องนิทรรศการศิลปะอันกว้างขวาง คีย์ถอนหายใจยาว แววตาของเขาที่เคยดูสดใสกลับหมองหม่นลงชั่วขณะ เขายกมือขึ้นเสยผมอย่างลวกๆ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับมินนาที่กำลังยืนกอดสมุดบันทึกเล่มโปรดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “มินนา... ฟังก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด” “งั้นมันคืออะไรคะ?” มินนาโต้ตอบทันควัน “ความเงียบของคีย์เมื่อกี้ คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอคะ การที่คีย์เลือกจะยืนนิ่ง แทนที่จะผลักไสคนที่กำลังถือวิสาสะข้ามเส้นเขตแดนส่วนตัวของคีย์มา... สำหรับมินนา มันเจ็บกว่าคำปฏิเสธเสียอีก” เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินหนี ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบที่พยายามก่อร่างสร้างขึ้นมาในฐานะคนแอบรัก กำลังพังทลายลงเหมือนปราสาททรายที่โดนคลื่นซัด คีย์ก้าวฉับๆ เข้ามาขวางทางไว้ มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่อบอุ่นจนน่าใจหาย “เราไปจากที่นี่กันเถอะ ตรงนี้มันอึดอัดเกินไป” เขากึ่งจูงกึ่งพาเธอออกมายังสวนหย่อมหลังคณะที่เงียบสงัด แสงไฟสลัวจากเสาไฟในสวนทำให้เงาของพวกเขาทอดยาวทาบทับกันบนพื้นหญ้า กลิ่นดินชื้นๆ หลังฝนตกช่วยทำให้มินนาใจเย็นลงได้บ้าง ทว่าก้อนเนื้อในอกซ้ายยังคงเต้นรัวด้วยความน้อยใจ คีย์ปล่อยมือเธอแล้วเดินไปนั่งที่ม้านั่งหินอ่อน เขานิ่งไปครู่ใหญ่จนมินนาเริ่มกังวลว่าเขาอาจจะโกรธที่เธอพูดจาฉะฉานใส่เขาเมื่อครู่ แต่แล้วเขากลับหยิบสมุดบันทึกเล่มสีน้ำตาลซีดที่มินนาทำตกไว้ในงานเมื่อตอนกลางวันขึ้นมา “มินนา... เธอเขียนเรื่องนี้ไว้จริงเหรอ?” หัวใจของมินนาเหมือนหยุดเต้น สมุดเล่มนั้นคือบันทึกความฝันของเธอ เรื่องราวแฟนตาซีในห้องสมุดที่เธอไม่เคยกล้าเล่าให้ใครฟัง เพราะมันเต็มไปด้วยตัวละครที่ถูกถอดแบบมาจากคนรอบตัว โดยเฉพาะตัวเอกชายที่มีนิสัยเงียบขรึมแต่รักการอ่านอย่างสุดหัวใจ “คีย์อ่านมันเหรอคะ? นั่นมัน... เรื่องส่วนตัวของมินนานะ!” เธอรีบคว้าสมุดคืนมา ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงนะ แต่มันหล่นอยู่ตรงจุดที่ฉันยืนพอดี” คีย์สบตาเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไป จากความกระอักกระอ่วนเมื่อครู่กลายเป็นความอ่อนโยนที่มินนาไม่เคยเห็นมาก่อน “มินนา... ภาษาที่เธอใช้ เนื้อเรื่องที่เธอร้อยเรียง... มันสวยงามมากนะ เธอไม่ใช่แค่เด็กผู้หญิงขี้อายที่นั่งมุมห้องสมุด แต่มินนาคือคนที่มีโลกใบใหญ่ซ่อนอยู่ในตัว” คำพูดของเขาทำให้มินนาชะงัก เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ที่ฉันนิ่งไปเมื่อกี้ ไม่ใช่เพราะฉันยินดีที่เธอคนนั้นเข้ามาใกล้หรอกนะ แต่เพราะฉันตกใจ... ตกใจที่เห็นเธอหันหลังกลับไปโดยที่ไม่ได้รอฟังคำอธิบายจากฉันเลยสักนิด” คีย์เว้นจังหวะ “และที่สำคัญ ฉันไม่อยากให้ความฝันของเธอต้องสะดุดเพราะเรื่องไร้สาระแบบนี้ เรื่องนิยายที่เธอเขียนน่ะ... เขียนต่อให้จบนะ มินนา” “คีย์คิดว่า... นิยายของมินนาจะมีคนอ่านไหมคะ?” เธอถามเสียงแผ่ว “อย่างน้อยที่สุด ก็มีฉันคนหนึ่งล่ะที่รออ่านหน้าถัดไปอยู่” คีย์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาทำให้มินนาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “เธอมีความสามารถนะ อย่าให้ความกลัวหรือความเข้าใจผิดมาหยุดตรงนี้เลยนะ” คีย์เอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้ามินนาอย่างเบามือ สัมผัสนั้นเนิ่นนานจนมินนาแทบลืมหายใจ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามหาคำตอบว่าสิ่งที่เขาทำอยู่มันคือความสงสาร หรือความรู้สึกที่มากกว่านั้น ทว่าในจังหวะที่สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าของคีย์ก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความอ่อนโยนถูกแทนที่ด้วยความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาลุกขึ้นยืนทันที “มินนา... ฉันต้องไปแล้ว ขอโทษนะ” “เดี๋ยวค่ะคีย์! เกิดอะไรขึ้นคะ?” คีย์ไม่ตอบ เขาหันหลังกลับและก้าวเดินไปไกลขึ้นเรื่อยๆ มินนาทำท่าจะวิ่งตาม แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นเงาของใครบางคนก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ใหญ่—ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘พาย’ เพื่อนสนิทของเธอที่ทำสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด “มินนา... แกอย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย แต่แกต้องดูนี่!” พายยื่นหน้าจอแท็บเล็ตให้มินนาดู ในนั้นคือกระทู้เว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยที่มีคนโพสต์ภาพแอบถ่ายมินนากับคีย์ในสวนเมื่อครู่ พร้อมกับคำบรรยายใต้ภาพที่ทำเอาเลือดในกายมินนาเย็นเฉียบ ‘สาวปริศนาในห้องสมุด ปั่นหัวหนุ่มวิศวะคนดัง หรือจะเป็นแค่เกมเดิมพันของแก๊งค์คนอ่านนิยาย?’ ที่คั่นหนังสือสีชมพู ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของมินนาและคีย์ในบทนี้นะคะ!