สัมผัสที่ไม่ได้ตั้งใจ

“ถ้ามินนาจะนั่งจ้องสันหนังสือเล่มนั้นอีกสักห้านาที มันคงจะระเหยกลายเป็นไอไปแล้วล่ะค่ะ” เสียงกระซิบกึ่งหยอกเย้าของพายทำเอามินนาสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบดึงสติกลับมาจากภวังค์ที่กำลังจดจ้องสันปกหนังสือวรรณกรรมแปลเล่มหนาบนชั้นวางระดับสายตา มินนาไม่ได้อยากจะอ่านหนังสือเล่มนี้หรอกค่ะ แต่เพราะตำแหน่งที่หนังสือวางอยู่นั้น... มันคือจุดเดียวกับที่ ‘คีย์’ มักจะมายืนเลือกหนังสือในช่วงบ่ายของวันอังคารเสมอ “เปล่าสักหน่อย พายพูดมากจังเลยนะ” มินนาโต้กลับเบาๆ พลางหลบสายตารู้ทันของเพื่อนสาว “อ๋อเหรอคะ? แต่สายตาของเธอไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนะ มินนา” พายหัวเราะคิกคัก ก่อนจะขยิบตาให้แล้วเดินเลี่ยงไปที่โซนวารสาร ทิ้งให้มินนายืนอยู่หน้าชั้นหนังสือเพียงลำพัง บรรยากาศในห้องสมุดคณะอักษรฯ ยามบ่ายคล้อยเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นไอแดดที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาสร้างความรู้สึกอบอุ่นจนใจสั่น มินนาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าที่จะหยิบหนังสือเล่มที่ว่า เพื่อจะได้ไม่ต้องทำตัวมีพิรุธไปมากกว่านี้ ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วของเธอแตะเข้าที่สันปกหนังสือสีหม่น มือของใครอีกคนก็เอื้อมมาถึงในเวลาเดียวกัน “อุ๊ย!” มินนาอุทานออกมาเบาๆ เมื่อผิวสัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของคนข้างๆ แตะลงบนหลังมือของเธออย่างไม่ตั้งใจ กระแสไฟฟ้าบางอย่างแล่นปราดไปทั่วร่างราวกับถูกมนต์สะกด ความเย็นของห้องสมุดดูเหมือนจะไร้ความหมายไปทันทีเมื่อความร้อนจากสัมผัสนั้นแผ่ซ่านเข้ามา มินนารีบชักมือกลับราวกับถูกของร้อน ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ “ขอโทษครับ... เอ้ย ขอโทษทีนะ” เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น คีย์ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่ดูเนี้ยบกริบ แต่ดวงตาคู่คมกลับฉายแววประหม่าเล็กน้อยอย่างที่มินนาไม่เคยเห็นมาก่อน “ไม่เป็นไรค่ะ... มินนาต่างหากที่เกือบจะหยิบเล่มที่คีย์อยากอ่านพอดี” เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่หัวใจในอกเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมา คีย์ไม่ได้หยิบหนังสือเล่มนั้นออกไป เขากลับลดมือลงแล้วยืนนิ่งอยู่ข้างๆ มินนา สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องที่สันหนังสือเหมือนเคย แต่กลับมองไปที่กรอบรูปภาพเก่าแก่บนผนังแทน “ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นมินนาที่มุมเดิมเลยนะ” ประโยคนั้นทำเอามินนาหยุดหายใจไปชั่วขณะ เขาจำได้เหรอคะ? เขาจำได้ด้วยเหรอว่าเธอนั่งอยู่ตรงไหน “พอดี... พอดีมินนาเปลี่ยนที่นั่งน่ะค่ะ กลัวจะไปรบกวนสมาธิคนแถวนี้เข้า” เธอตอบพร้อมกับจิกปลายนิ้วเข้าหากันแน่น เพื่อระงับอาการตื่นเต้น คีย์หันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาอ่อนแสงลงจนมินนารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านออกมา “ไม่รบกวนหรอกครับ... จริงๆ แล้ว การที่มีคนนั่งอยู่ข้างๆ ในมุมเงียบๆ แบบนี้ มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอกนะ” คำพูดกำกวมนั่นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางใจมินนาจนเกิดคลื่นกระทบชิ่งไปมา เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือระแวงดี เพราะในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะลึกซึ้งขึ้นนั่นเอง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง “คีย์! อยู่นี่เอง อาจารย์ฝากบอกว่าโปรเจกต์กลุ่มน่ะต้องแก้พาร์ทวิศวกรรมใหม่หมดเลยนะ เธอต้องรีบไป...” มินนาหันไปมองต้นเสียง เป็นผู้หญิงท่าทางมั่นใจในชุดนักศึกษาที่ดูจัดเต็มกว่าคนทั่วไป เธอเดินตรงเข้ามาหาคีย์โดยไม่สนใจสายตาของคนในห้องสมุดเลยสักนิด ก่อนจะวางมือลงบนต้นแขนของเขาอย่างถือวิสาสะ คีย์ชะงักไปเล็กน้อย เขาหันกลับมามองมินนาด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก “ผมคงต้องไปแล้วล่ะ ไว้เจอกันนะ... มินนา” เขาทิ้งไว้เพียงประโยคสั้นๆ ก่อนจะเดินจากไปกับผู้หญิงคนนั้น มินนายืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม มือที่ยังคงสั่นน้อยๆ ของเธอยังคงมีความรู้สึกอุ่นจากปลายนิ้วของเขาติดค้างอยู่ ความรู้สึกดีใจที่ได้คุยกันยังไม่ทันจางหายไป ความหวาดหวั่นจากหญิงสาวเมื่อครู่ก็พุ่งเข้าใส่เสียก่อน ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินกลับไปที่โต๊ะ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกลงมาพื้นใต้ชั้นหนังสือเล่มที่คีย์เพิ่งจะหยิบไปเมื่อครู่ มันคือกระดาษแผ่นเล็กที่พับเป็นรูปหัวใจ... ซึ่งมันไม่ใช่ฝีมือของเธออย่างแน่นอน! เมื่อมินนาหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน หัวใจของเธอก็ร่วงหล่นลงไปถึงตาตุ่ม เพราะข้อความข้างในนั้นเขียนด้วยลายมือที่เธอจำได้ดีว่าคือลายมือของใครบางคนที่คีย์สนิทด้วยที่สุด และเนื้อหาในนั้น... มันกำลังบอกว่า ‘แผนการ’ ของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามเรื่องราวความรักท่ามกลางกองหนังสือของมินนาและคีย์นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ค่ะ ด้วยรักจากใจ... ที่คั่นหนังสือสีชมพูค่ะ