คำถามที่ยังไม่มีคำตอบ

“นายกำลังทำอะไรน่ะ คีย์?” เสียงของมินนาสั่นพร่าขณะเอ่ยถาม มือบางกำสมุดบันทึกเล่มเล็กสีชมพูหม่นไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเพิ่งก้าวเข้ามาในมุมอับของชั้นวางหนังสือหมวดวรรณกรรมคลาสสิก และภาพที่เห็นตรงหน้าคือคีย์กำลังยืนถือหนังสือเล่มโปรดของเธอไว้ในมือ—เล่มที่เธอแอบสอดบันทึกความในใจทิ้งไว้เสมอ ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเสื้อช็อปวิศวะที่เปื้อนคราบจาระบีจางๆ หันมามองเธอ แววตาคมกริบที่มักจะดูผ่อนคลายเสมอในห้องสมุดแห่งนี้ กลับดูหม่นแสงลงอย่างประหลาด เขาวางหนังสือลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่าเบาๆ ก่อนจะจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “ฉันแค่... อยากรู้ว่าทำไมหนังสือเล่มนี้ถึงมีกลิ่นดอกลาเวนเดอร์จางๆ ตลอดเวลา” คีย์ตอบเสียงเรียบ แต่จังหวะการเว้นวรรคของเขากลับทำให้หัวใจของมินนาเต้นผิดจังหวะ “และฉันก็สงสัยมาตลอดว่าทำไมคนเราถึงชอบทิ้งร่องรอยของตัวเองไว้ในกระดาษ แทนที่จะพูดออกมาตรงๆ มินนา” ความเงียบงันในห้องสมุดราวกับถูกดูดกลืนไปด้วยมวลอากาศที่หนักอึ้ง มินนารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว สะโพกกระทบกับสันหนังสือเล่มหนาจนเกิดเสียง ‘ตึง’ เบาๆ พาย เพื่อนสนิทตัวแสบของเธอหายไปไหนนะ? ทำไมวันนี้ถึงทิ้งให้เธอต้องเผชิญหน้ากับ ‘ปริศนา’ ที่เธอเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ “มันก็แค่... งานอดิเรกค่ะ” เธอหลบสายตา ก้มมองรองเท้าผ้าใบสีขาวที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อย “คีย์เองก็มาที่นี่เพื่อหนีความวุ่นวายไม่ใช่เหรอคะ? เราต่างก็มีพื้นที่ปลอดภัยของตัวเอง... และฉันคิดว่าบันทึกนั่นมันก็เป็นพื้นที่ของฉัน” “พื้นที่ของเธอ หรือพื้นที่ที่เธอสร้างไว้เพื่อขังตัวเองกันแน่?” คีย์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ จากตัวเขาทำให้มินนาใจสั่น เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในช่วงหลายเดือนมานี้—ความอบอุ่นยามที่เขาหยิบหนังสือมาให้ ความเกรงใจยามที่เขานั่งอ่านหนังสือข้างๆ อย่างเงียบเชียบ—มันกำลังตีรวนอยู่ในอก นี่คือความรักที่นิยายเล่มไหนๆ ต่างก็บรรยายไว้... หรือมันเป็นเพียงความผูกพันที่เกิดขึ้นเพราะ ‘ความเหงา’ ในฐานะคนแปลกหน้าที่มาเจอกันในพื้นที่เงียบเชียบแห่งนี้กันแน่? “ฉันไม่รู้ค่ะ” มินนาตอบเสียงแผ่ว ความสับสนตีรวนจนน้ำตาคลอเบ้า “คีย์... ฉันชอบที่ได้นั่งข้างคุณนะ แต่มันเป็นเพราะฉันชอบคุณจริงๆ หรือเพราะคุณเป็นคนเดียวที่ยอมนั่งเงียบๆ เป็นเพื่อนฉันในโลกที่ฉันไม่กล้าก้าวออกไปกันแน่? ฉันสับสนไปหมดแล้ว” คีย์ชะงักไป คำพูดของมินนาเหมือนดาบสองคมที่ปักลงกลางความรู้สึกของเขาเอง เขาหลงรักความใสซื่อของหญิงสาวตรงหน้า หรือเขาก็แค่กำลังเสพติด ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ที่เธอสร้างขึ้นมาร่วมกับเขากันแน่? คำถามที่ไร้คำตอบแขวนลอยอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ ราวกับเข็มนาฬิกาที่หยุดเดิน พายที่แอบซุ่มดูอยู่หลังชั้นหนังสืออีกฝั่งกำมือแน่น เธอตั้งใจจะดันให้เพื่อนรักได้สมหวัง แต่ดูเหมือนสิ่งที่พายทำไปทั้งหมด กลับกลายเป็นการสร้างกำแพงที่หนาและสูงกว่าเดิมให้ทั้งคู่ตกลงไปในวังวนของความไม่มั่นใจ “ถ้าอย่างนั้น” คีย์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อย “เรามาลองพิสูจน์ดูไหม? เลิกเขียนบันทึกในหนังสือสักพัก แล้วลองบอกสิ่งที่เธอรู้สึกออกมา... ด้วยปากของเธอเอง” มินนาเม้มปากแน่น เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นลาเวนเดอร์บนปกหนังสือที่คีย์ถืออยู่หอมอบอวลขึ้นมาในจังหวะที่เขายื่นมือมาแตะที่ปลายผมของเธอ แต่ทว่า... ก่อนที่คำตอบจะถูกเอ่ยออกมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องสมุด ตามมาด้วยเสียงคุ้นหูที่ทำให้หัวใจของมินนาแทบหยุดเต้น “พี่คีย์ครับ! อาจารย์หัวหน้าภาควิชาตามหาตัวพี่ที่ห้องแล็บด่วนเลย บอกว่าโปรเจกต์ที่ทำไว้มีปัญหาใหญ่...” ร่างของรุ่นน้องในคณะวิศวะวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาขัดจังหวะ คีย์หันไปมองคนมาใหม่ด้วยสีหน้าหงุดหงิด ก่อนจะหันกลับมามองมินนาที่ตอนนี้ถอยห่างออกไปจนชิดชั้นหนังสืออีกครั้ง เขาจำต้องก้าวถอยหลัง ปล่อยโอกาสในการค้นหาคำตอบหลุดลอยไปอย่างน่าเสียดาย ทว่าในวินาทีที่คีย์กำลังจะหันหลังเดินจากไป มินนากลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อช็อปของเขาไว้แน่น ก้มหน้าลงต่ำจนชายผมปรกตา ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ทำให้โลกของทั้งคู่เปลี่ยนไปตลอดกาล “ถ้าฉันบอกไปแล้ว... แล้วเราต้องเสียพื้นที่ตรงนี้ไปล่ะคีย์?” คีย์นิ่งงัน เขาหันกลับมา มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปทาบลงบนมือที่กำเสื้อเขาไว้แน่น พร้อมกับขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เข้มและจริงจังกว่าครั้งไหนๆ จนคนฟังแทบหยุดหายใจ “ถ้าฉันบอกว่าพื้นที่ตรงนี้มันไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว... ถ้าไม่มีเธออยู่ในนั้นล่ะ?” ด้วยรักจากใจ... ที่คั่นหนังสือสีชมพูค่ะ