รอยยิ้มที่ไม่ได้ตั้งใจ

“พาย! ถ้าเธอยังไม่หยุดส่งเสียงดัง ฉันจะย้ายไปนั่งโซนวิทยานิพนธ์ชั้นสี่แล้วนะ” ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟัน พลางกดปลายปากกาลงบนสมุดบันทึกจนกระดาษแทบทะลุ ในขณะที่แม่เพื่อนตัวดีอย่าง ‘พาย’ กำลังทำหน้ามุ่ยใส่บรรยากาศเงียบกริบของห้องสมุดกลางที่แสนคุ้นเคย ราวกับว่ากฎเหล็กเรื่องการห้ามใช้เสียงในที่แห่งนี้เป็นเพียงเรื่องตลกสำหรับเจ้าหล่อน “โอ๊ย มินนา! เธอจะกลัวอะไรนักหนา นี่มันมุมลับหลังชั้นหนังสือโซนวรรณกรรมแปลนะ ใครจะมาได้ยิน” พายยักไหล่พลางจิ้มหน้าจอโทรศัพท์ยิกๆ “อีกอย่างนะ... วันนี้ ‘เขา’ อาจจะมาก็ได้ ใครจะไปรู้” ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้าลงมองตัวอักษรที่เขียนค้างไว้ในบันทึกเล่มน้อยปกสีครีม หัวใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งเมื่อได้ยินคำว่า ‘เขา’... คีย์ หนุ่มวิศวะคนนั้น คนที่ฉันเห็นผ่านสายตาในระยะห่างที่ปลอดภัยมาตลอดหนึ่งเดือน กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นไออุ่นของเครื่องปรับอากาศในห้องสมุดคือเซฟโซนของฉัน แต่วันนี้ดูเหมือนความสงบสุขจะเริ่มสั่นคลอน เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยในจินตนาการดังขึ้นไม่ไกลจากจุดที่ฉันนั่งอยู่ กึก! เสียงของแข็งกระทบพื้นไม้ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ตามด้วยเสียงสบถพึมพำแผ่วเบาที่ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ “ให้ตายเถอะ...” ฉันเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ และภาพที่เห็นก็คือร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังก้มลงเก็บหนังสือเล่มหนาหลายเล่มที่ร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น หนึ่งในนั้นคือแฟ้มงานเอกสารสีฟ้าสดใสที่ไถลมาหยุดอยู่ตรงปลายเท้าของฉันพอดี เขาคือคีย์... ผู้ชายที่ดูโดดเด่นแม้ในมุมที่มืดสลัวที่สุดของห้องสมุด ผมสีเข้มที่ผ่านการเซ็ตมาอย่างดีตอนนี้ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะความเร่งรีบ เขาดูสมบูรณ์แบบจนฉันรู้สึกหายใจลำบาก “เอ่อ... ช่วยหน่อยได้ไหมครับ?” คีย์เงยหน้าขึ้นสบตาฉัน เสียงทุ้มของเขานุ่มนวลแต่แฝงด้วยความประหม่าที่ดูผิดกับบุคลิกหนุ่มป๊อปที่ใครๆ ต่างพูดถึง ฉันแทบหยุดหายใจ มือไม้สั่นเทาจนแทบทำปากกาลูกลื่นร่วง ฉันขยับตัวก้มลงหยิบแฟ้มเล่มนั้นขึ้นมา ทว่าจังหวะที่ยื่นส่งคืน ปลายนิ้วของฉันกลับไปสัมผัสโดนนิ้วมือของเขาเข้าอย่างจัง ความร้อนวูบวาบแล่นผ่านผิวหนังราวกับกระแสไฟฟ้า สายตาของเราประสานกัน... นานกว่าที่ควรจะเป็น คีย์ไม่ได้ดึงแฟ้มคืนในทันที เขานิ่งค้างราวกับกำลังสำรวจใบหน้าของฉัน ดวงตาคมคู่นั้นดูอ่อนล้าแต่ก็แฝงด้วยความอบอุ่นบางอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นในภาพถ่ายของเขาตามโซเชียลมีเดีย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา... มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ตั้งใจ มันดูจริงใจและเป็นธรรมชาติจนฉันรู้สึกว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ “ขอบคุณนะ... เธอคือคนที่นั่งอ่านหนังสือเล่มนี้อยู่ตรงนี้ทุกวันหรือเปล่า?” เขาถามพลางเลื่อนสายตาไปมองบันทึกเล่มสีครีมในมือฉัน “ลายมือน่ารักดีนะ... ฉันแอบเห็นตอนเธอกำลังเขียนเมื่อกี้” ใบหน้าฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นี่เขาเห็นที่ฉันเขียน? เขาอ่านมันหรือเปล่า? หรือเขาเห็นแค่ลายมือ? “อื้อ... เปล่าค่ะ... ฉันแค่...” ฉันพูดตะกุกตะกัก พยายามดึงบันทึกกลับมาซ่อนไว้ในอก แต่กลับกลายเป็นว่าทำที่คั่นหนังสือสีชมพูที่คั่นอยู่ระหว่างหน้ากระดาษร่วงหล่นลงพื้น คีย์รีบคว้าที่คั่นหนังสือนั้นไว้ก่อนที่มันจะปลิวหายไปกับสายลมเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศ เขาพลิกดูมันด้วยสีหน้าประหลาดใจ ที่คั่นหนังสือใบนั้นไม่ได้มีอะไรพิเศษ เป็นเพียงการ์ดกระดาษธรรมดาๆ ที่ฉันวาดรูปดอกไม้เล็กๆ ไว้มุมหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้คีย์นิ่งไปคือข้อความที่ฉันเขียนทิ้งไว้ในหน้ากระดาษที่เปิดค้างอยู่ ซึ่งตอนนี้มันเลื่อนหลุดออกมาพร้อมกับที่คั่นหนังสือ เขาก้มลงหยิบแผ่นกระดาษโน้ตใบเล็กที่สอดไว้ในบันทึกขึ้นมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความที่ฉันเขียนถึง ‘ใครบางคน’ ในห้องสมุด ฉันยืนแข็งทื่อ ความเงียบรอบตัวกลายเป็นดาบสองคมที่เชือดเฉือนความรู้สึก เมื่อคีย์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฉันอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของเขาไม่ใช่แค่ความอบอุ่น แต่มันคือคำถามที่ลึกซึ้ง “นี่... คือความลับของเธอเหรอ มินนา?” เขาเรียกชื่อฉันได้อย่างไร? ฉันไม่เคยบอกเขาเสียหน่อย! หัวใจของฉันเต้นรัวเหมือนกลองรบขณะที่เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว ในมือของเขายังคงถือแผ่นกระดาษโน้ตที่เปิดเผยความรู้สึกแอบรักของฉันไว้อย่างชัดเจน ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันพังทลายและสร้างขึ้นใหม่ในวินาทีเดียวกัน “น่าบังเอิญนะ... เพราะฉันเองก็มาที่นี่เพื่อแอบมองใครบางคนเหมือนกัน และดูเหมือนว่าคนคนนั้น... จะคือเธอนะ” ที่คั่นหนังสือสีชมพูหวังว่าคุณจะร่วมเดินทางไปค้นหาคำตอบในบันทึกเล่มนี้พร้อมกับมินนาในตอนต่อไปนะคะ