ปมเข้าใจผิดในอดีต

"เจ้าค่ะ... ข้าว่าท่านกำลังคิดฟุ้งซ่านไปกันใหญ่แล้วล่ะค่ะ ท่านพี่จางหยาง" เสียงหัวנסเราะเบาๆ ที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นเคล้าไปกับเสียงซอยตะไคร้และข่าสดบนเขียงไม้ไผ่ หลินฟางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองสามีรูปงามที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตูห้องครัวด้วยซ้ำ นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการนวดแป้งและจับตะหลิวมานับครั้งไม่ถ้วนยังคงขยับมีดได้อย่างคล่องแคล่ว แววตาสีดำสนิทฉายประกายความขบขันระคนรู้ทันอย่างปิดไม่มิด จางหยาง นายทหารหนุ่มผู้เคยถือคติเด็ดเดี่ยวในค่ายทหารและไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด ยามนี้กลับยืนขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม สายตาคมกริบมองสำรวจภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีฟ้าอ่อน ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอันน่าเหลือเชื่อในตัวหลินฟาง ผู้หญิงที่เคยห่อเหี่ยว หวาดกลัว และยอมก้มหัวให้แม่สามีจอมเคี่ยวคนนั้น บัดนี้กลับกลายเป็นแม่ค้ามือทองผู้สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำ อาหารการกินในบ้านอุดมสมบูรณ์จนครอบครัวอื่นต้องกลืนน้ำลายตามๆ กัน แถมยังมีมันสมองที่ฉียบคมราศีนายหญิงผู้มั่งคั่งเปล่งประกายออกมาทุกฝีก้าว ยิ่งไปกว่านั้น... เสน่ห์ที่ล้นเหลือของนางยังดึงดูดสายตาจากผู้ชายหลายคนในหมู่บ้าน ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าเรณูที่แวะเวียนมาซื้อผักปลอดสารพิษ หรือแม้แต่สหายทหารใต้บังคับบัญชาของเขาเองที่มักจะหาเรื่องมาเดินผ่านหน้าบ้านบ่อยๆ เสียเหลือเกิน "ฟางฟาง... เจ้าเปลี่ยนไปมากจริงๆ นะ" จางหยางเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความกังวลลึกๆ ที่เขาเองก็พยายามกลบเกลื่อน "ข้าหมายถึง... แต่ก่อนเจ้าไม่ใช่คนแบบนี้ เจ้าไม่เคยสนใจเรื่องการค้าขาย ไม่เคยแต่งตัวขับผิวผุดผ่องเช่นนี้ และที่สำคัญ... เจ้าดูเหมือนคนที่มีความลับยิ่งใหญ่อะไรบางอย่างซ่อนอยู่" หลินฟางหยุดมือที่กำลังตำพริกแกงในครกหินหันมามองสามี รอยยิ้มบางๆ จุดขึ้นที่มุมปาก นางวางสากลงบนขอบครก ก่อนจะใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือเบาๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ที่ยืนขวางทางอยู่ "ท่านพี่สงสัยในตัวข้าหรือคะ?" นางเอียงคอมองด้วยท่าทางน่าเอ็นดู แต่แววตากลับคมกริบสะท้อนภาพใบหน้าเคร่งเครียดของเขา "หรือว่า... ท่านกลัวว่าเมียคนนี้จะเก่งเกินไป จนท่านตามไม่ทัน และกลัวว่าวันหนึ่งข้าจะสะบัดก้นหนีไปพร้อมกับลูกๆ กันแน่คะ?" คำพูดที่ตรงไปตรงมาจนจางหยางสะอึก เขาขยับตัวเล็กน้อย หลบสายตานิ่งงันคู่นั้น ความรู้สึกผิดในอดีตที่เคยละเลยนาง ปล่อยให้นางต้องทนทุกข์ทรมานกับแม่สามีใจร้ายโดยไม่เคยปกป้องอย่างเต็มที่ ผุดขึ้นมาทิ่มแทงหัวใจอีกครั้ง ความกลัวที่จะสูญเสียครอบครัวนี้ไปเริ่มกัดกินจิตใจของนายทหารผู้ไม่เคยหวั่นเกรงต่อศัตรูในสนามรบ "ข้าไม่ได้กลัวว่าเจ้าจะไปไหน... ข้าแค่กลัวว่าวันหนึ่ง ข้าจะไม่คู่ควรกับเจ้าต่างหาก" จางหยางพึมพำเสียงแผ่ว ยอมรับความจริงจากก้นบึ้งของหัวใจ มือหนายื่นออกไปหมายจะจับมือเรียว แต่นางกลับเบี่ยงตัวหลบด้วยรอยยิ้มซุกซน "ถ้ากลัวนัก ก็มาช่วยงานสค่ะ มัวแต่มายืนออเป็นเสาเรือนอยู่ตรงนี้ หม้อแกงป่าปลาช่อนของข้าจะไหม้เสียก่อน" หลินฟางหันกลับไปสนใจเตาไฟที่กำลังส่งเสียงปุดๆ กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องแกงสมุนไพรตำสดใหม่ผสมผสานกับกลิ่นใบมะกรูดและตะไคร้ลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว กระท่อมไผ่ริมธารในยามบ่ายแก่ๆ อบอวลไปด้วยบรรยากาศที่ทั้งชวนหิวและอบอุ่นหัวใจ แต่ทว่า... ความสุขสงบนี้กลับอยู่ได้ไม่นาน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านหน้ากระท่อมดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่จางหยางและหลินฟางจำได้ขึ้นใจ เสียงของแม่สามีตระกูลจางผู้ไม่เคยมาเยือนด้วยความหวังดี! "หลินฟาง! นังตัวดี! ออกมานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่าคิดว่าซ่อนตัวอยู่ในบ้านแล้วข้าจะไม่รู้ว่าพวกแกแอบซ่อนของดีอะไรไว้!" บรรยากาศในห้องครัวเปลี่ยนไปในพริบตา รอยยิ้มขบขันบนใบหน้าของหลินฟางเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาเยียบเย็นที่เต็มไปด้วยความพร้อมในการฟาดฟัน ส่วนจางหยางนั้นใบหน้ามืดครึ้มลงทันที ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ถูกรบกวนเวลาพักผ่อน ก่อนที่จางหยางจะก้าวเท้าออกไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิด หลินฟางกลับเอื้อมมือไปคว้าแขนสามีไว้เบาๆ พร้อมกับกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าขนลุก "ใจเย็นก่อนค่ะท่านพี่... ให้ข้าเป็นคนจัดการแม่สามีผู้แสนประเสริฐของท่านเอง รับรองว่าวันนี้... นางจะเดินออกจากบ้านเราไปพร้อมกับบทเรียนราคาแพงที่ไม่มีวันลืมเลยล่ะค่ะ" นางก้าวเดินนำหน้าสามีออกไปที่ประตูช้าๆ โดยทิ้งกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารจานเด็ดไว้เบื้องหลัง ขณะที่เสียงทุบประตูด้านนอกยังคงดังระรัวอย่างต่อเนื่อง และเมื่อบานประตูไม้เปิดออก ภาพของแม่สามีที่กำลังอ้าปากเตรียมด่ากราดก็ต้องชะงักค้าง เมื่อเผชิญหน้ากับสายตานิ่งสงบแต่ทรงพลังของสะใภ้ที่นางเคยคิดว่าไม่มีทางสู้คนอีกต่อไปแล้ว (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่และมอบความรักให้อย่างท่วมท้นในทุกๆ ตัวอักษรนะคะ!)