คืนที่ฝนตกหนัก

"ถอยไปนะ! นังสะใภ้อกตัญญู แกกล้าดียังไงถึงมาปิดประตูกั้นหน้าฉัน!" เสียงตวาดแหลมสูงของแม่สามีดังทะลุบานประตูไม้เก่าๆ เข้ามา พร้อมกับแรงกระแทกปึกใหญ่จนกลอนสั่นสะเทือน หลินฟางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบ ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่ ไปยังพุ่มไม้รกทึบด้านนอก มิติในห้วงความคิดส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่างเข้ามาในหัวสมอง ชายแปลกหน้าสวมหมวกปีกกว้างที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกบางอย่างลงในสมุดเล่มเล็กพร้อมรอยยิ้มชวนขนลุกเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่ชาวบ้านสอดรู้สอดเห็นธรรมดาอย่างแน่นอน แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโลภและการคำนวณราคาค่างวดของพืชผลในฟาร์มที่กำลังเติบโตอย่างงดงาม คืนนี้... พายุฝนฟ้าคะนองที่ตั้งเค้ามาตั้งแต่ช่วงหัวค่ำกำลังจะกระหน่ำลงมา และมันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ ที่พวกโจรกระจอกหรือสายลับจากตระกูลคู่แข่งจะเลือกเวลานี้ในการลงมือ "แม่คะ เสียงดังโวยวายอะไรแต่หัวค่ำคะ ชาวบ้านเขาจะหลับจะนอนกันหมดแล้ว" หลินฟางจงใจดัดเสียงให้ดังขึ้นเพื่อก้องกังวานออกไปข้างนอก ให้คนแอบซุ่มได้ยินชัดเจนว่าบ้านหลังนี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกซ่อนแป้งสาลีชั้นดีกับเนื้อตุ๋นไว้ในบ้าน ลูกชายฉันส่งเงินมาให้ตั้งเท่าไหร่ แกเอาไปซ่อนไว้ไหนหมด คายออกมาเดี๋ยวนี้!" แม่สามีแผดเสียงกรีดร้องด้วยความโลภ ไม่สนเลยว่าฝนเม็ดแรกเริ่มโปรยปรายลงมาทุบหลังคาเสียงดังแปะๆ หลินฟางแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือเรียวเล็กเอื้อมไปหยิบตะเกียงน้ำมันก๊าดบนโต๊ะมาถือไว้ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูผางออกรับสายลมแรงที่พัดกวาดกลิ่นอายดินชื้นแฉะเข้ามาปะทะใบหน้า แม่สามีที่กำลังเงื้อมมือจะทุบประตูอีกครั้งจึงเสียหลักเซถลาเกือบหน้าคะมำเข้ามาในบ้าน "อยากได้นักใช่ไหมคะของดีในบ้านฉัน..." หลินฟางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างสง่างาม สายตาคมกริบมองร่างย้วยของแม่สามีที่กำลังลุกขึ้นมาแยกเขี้ยวใส่ "แต่เสียใจด้วยนะคะ เพราะของพวกนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่... มันอยู่ในท้องของฉันกับลูกหมดแล้วค่ะ!" "นัง... นังตัวดี!" แม่สามีงื้อมมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอน แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสแก้มเนียน เสียงฟ้าร้องคำรามครืนใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้าถั่ว ทัศนวิสัยภายนอกมืดมิดลงทันตาเห็น อาศัยแสงวาบของสายฟ้าแลบ หลินฟางเหลือบไปเห็นเงาดำทะหลึนสองเงาพยายามย่องลัดเลาะผ่านรั้วแปลงผักสมุนไพรหายากเข้าใกล้โรงเรือนเพาะปลูกด้านหลัง! *เป้าหมายของพวกมันคือแปลงโสมและพืชสมุนไพรในมิติที่ย้ายออกมาปลูกไว้ทดลองสินค้านี่เอง* หลินฟางนัยน์ตาเป็นประกายวับ ความโกรธระคนตื่นเต้นแล่นพล่านไปทั่วร่าง สามีเผลอไผลไปราชการด่วนที่ค่ายทหารไกลลิบ ทิ้งนางให้เผชิญหน้ากับปัญหาลำพังงั้นหรือ? ช่างน่าขันสิ้นดี พวกมันคงคิดว่าผู้หญิงตัวคนเดียวจะจัดการอะไรง่ายๆ สินะคะ "แม่คะ เชิญนั่งพักให้หายเหนื่อยตรงนี้ก่อนนะคะ พอดีฉันมีธุระต้องออกไปตรวจความเรียบร้อยรอบฟาร์มสักหน่อย ฝนตกหนักแบบนี้ เดี๋ยวแปลงผักแสนรักของฉันจะช้ำหมด" หลินฟางเอמהเสียงหวานหยด ยิ้มแย้มแจ่มใสรากระรื่นราวกับกำลังจะออกไปเดินชมสวนดอกไม้ ทิ้งให้แม่สามีอ้าปากค้างด้วยความงุนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ร่างเพรียวบางในชุดผ้าฝ้ายสีเข้มทะมัดทะแมงก้าวพรวดพราดออกไปจากตัวบ้าน ท่ามกลางสายฝนที่สาดซัดเปียกชุ่มเรือนผมสลวย แต่นางหาได้ใส่ใจไม่ มือเรียวหยิบ "ยาสลบสมุนไพรสูตรพิเศษ" ออกมาจากมิติฟาร์มอย่างรวดเร็ว น้ำยาฤทธิ์แรงกล้าถูกบรรจุไว้ในกระบอกฉีดไม้ไผ่ขนาดพกพาที่นางประดิษฐ์ขึ้นเองเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ที่แปลงโสมด้านหลัง... เสียงฝีเท้าหนักๆ กำลังย่ำย่ำโคลนตม พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบด้วยความดีใจ "เฮ้ย รีบขุดเร็วเข้า! ไอ้หัวหน้าบอกว่าสมุนไพรพวกนี้ราคาเทียบเท่าทองคำแท่งเชียวนะเว้ย ถ้ารีบเอาไปขายตอนนี้ เราจะมีเงินกินเที่ยวไปทั้งปี!" "ไอ้บ้า เอ็งระวังมือหน่อยสι อย่าให้รากมันช้ำ เดี๋ยวราคาตก!" หลินฟางซ่อนตัวอยู่หลังร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ลมหายใจสม่ำเสมอ ดวงตาสอดส่องผ่านความมืดมิดและม่านฝนที่หนาทึบ นางรอจังหวะที่โจรทั้งสองกำลังก้มหน้าก้มตาขุดคุ้ยดินอย่างเพลิดเพลิน มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างเย็นเยียบ ความสะใจเริ่มก่อตัวขึ้นในอก *คิดจะมาปล้นฟาร์มของหลินฟางคนนี้... พวกแกคงยังไม่รู้จักพิษสงของแม่ค้าออนไลน์มือหนึ่งที่ผันตัวมาเป็นเกษตรกรยุค 80 สินะคะ!* นางสูดหายใจเข้าลึก ภายในพริบตาเดียว ร่างเพรียวก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู หลุดจากเงาดำมืดเข้าประชิดตัวโจรคนแรกที่ถือเสียมอยู่ด้านหลัง ก่อนที่มันจะทันได้หันมามองด้วยซ้ำ กระบอกไม้ไผ่ในมือก็ถูกฉีดพ่นละอองยาพิษเข้าใส่ใบหน้าเต็มๆ "อั๊ก... อะไรวะ..." โจรคนแรกส่งเสียงครางฮือได้เพียงแค่นั้น ร่างกายก็อ่อนปวกเปียกทรุดฮวบคราบลงไปนอนจมโคลนสลบเหมือดไปในทันที โจรคนที่สองสะดุ้งสุดตัว หันขวับมามองเพื่อนร่วมแก๊งที่ล้มลงไปนอนแน่นิ่งด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด แต่ยังไม่ทันที่มันจะได้ร้องตะโกนถามอะไร แสงวาบจากฟ้าแลบก็เผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนถือกระบอกไม้ไผ่พ่นควันจางๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความเยือกเย็น น่ากลัวยิ่งกว่าภูตผีปีศาจในยามวิกาลเสียอีก! "แก... แกเป็นใครวะ!" โจรคนที่สองหน้าซีดเผือด ถอยหลังกรูดจนสะดุดรากไม้ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า "ฉันก็คือเจ้าของบ้านที่พวกแกกำลังจะมาปล้นยังไงล่ะคะ..." หลินฟางก้าวเข้าไปหาช้าๆ น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว อยู่คุยกันยาวๆ จนถึงเช้าเลยดีไหมคะ?" นางย่อตัวลงยิ้มหวานหยดให้โจรที่กำลังตัวสั่นงันท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ที่มุมมืดนอกรั้วฟาร์ม มีเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารชุ่มโชกไปด้วยหยาดฝน กำลังยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงแกมทึ่งระคนเอ็นดูจนแทบคลั่ง... จางหยางที่รีบควบม้ากลับจากค่ายทหารกลางดึกเพราะเป็นห่วงภรรยาและกลัวนางจะหวาดกลัวพายุฝน กำลังอ้าปากค้างกับภาพภรรยาสุดที่รักกำลังไล่กระทืบและใช้ยาสลบจัดการโจรด้วยรอยยิ้มละมุนละไม ทว่า... ในวินาทีที่หลินฟางกำลังจะเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อโจรเพื่อเค้นหาตัวการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังนั้น สายตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ร่วงหล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อของโจรคนที่สอง เป็นภาพวาดแปลนบ้านและชื่อของสามีนาง พร้อมกับตราประทับลับที่นางคุ้นตาเป็นอย่างดี... ตราประทับของตระกูลจางฝั่งบ้านใหญ่ของแม่สามี! หัวใจของหลินฟางกระตุกวูบ ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวกำลังจะถูกเปิดเผย... โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความสะใจในบทนี้นะคะ!)