ลูกแฝดภูมิใจในตัวแม่

"แม่จ๋า... หนูขอชิ้นนี้ได้ไหมคะ?" เสียงใสแจ๋วของเสี่ยวเป่าดังขึ้น พร้อมกับนิ้วเล็กๆ ที่ชี้ไปยังหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วสีอำพันเข้มข้นในหม้อดินเผา เนื้อหมูที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละมุนลิ้นส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวจนคนตัวเล็กต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาจับชายเสื้อของหลินฟางไว้แน่น หลินฟางแย้มยิ้มด้วยความเอ็นดู ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความสุขยามมองดูบุตรชายฝาแฝดทั้งสองคนที่ยืนเกาะขอบโต๊ะครัวด้วยดวงตาเป็นประกายไม่ต่างกัน เสี่ยวถังพี่ชายผู้มักจะสุขุมและเรียบร้อยกว่าน้องสาวเสมอ ยามนี้กลับยืนมองหม้ออาหารด้วยอาการกลืนน้ำลายอึกใหญ่จนลำคอขยับขึ้นลง "ได้สิคะ วันนี้แม่ตั้งใจทำของอร่อยให้ลูกๆ โดยเฉพาะเลยนะจ๊ะ" หลินฟางตักหมูสามชั้นชิ้นโตที่ฉ่ำซอสสีทองประกายขึ้นมาวางลงในชามกระเบื้องเคลือบของเด็กๆ อย่างเบามือ ตั้งแต่ที่นางตัดสินใจใช้มิติพิเศษในการพลิกฟื้นผืนดินและสรรหาวัตถุดิบชั้นเลิศมาบำรุงครอบครัว ชีวิตของสองแฝดก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากเด็กผอมแห้งแรงน้อยที่มีแต่ความหวาดกลัวในแววตา บัดนี้พวกเขามีเนื้อมีหนัง แก้มป่องใสอมชมพูราวกับซาลาเปานึ่งสุกใหม่ๆ และที่สำคัญที่สุดคือ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจว่าพวกเขาเป็นเด็กที่ถูกรักและมีมารดาที่เก่งกาจที่สุดในโลก จางหยางที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังกลับจากการฝึกทหาร กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและซีอิ๊วคั่วทำให้ฝีเท้าของนายทหารหนุ่มชะงักงัน หัวใจที่เคยด้านชาและเหนื่อยล้าจากการงานพลันอ่อนยวบลงทันทีเมื่อเห็นภาพภรรยาคนสวยกำลังคีบอาหารป้อนลูกแฝดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "กลับมาแล้วเหรอคะ?" หลินฟางหันไปเอ่ยทักสามีด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมที่ทำเอาหัวใจแกร่งของนายทหารหนุ่มเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ จางหยางรีบเดินเข้ามาใกล้ สอดมือโอบเอวบางของภรรยาจากด้านหลังตามสัญชาตญาณความหลงใหลที่เพิ่มขึ้นทุกวันจนกู่ไม่กลับแล้ว "อื้ม กลิ่นหอมฟุ้งไปถึงหน้าปากซอยเลยนะ... เมียจ๋า วันนี้ทำอะไรกินบ้าง ทำไมหอมยั่วน้ำลายขนาดนี้?" จางหยางกระซิบถามชิดริมใบหูของภรรยาพลแอบสูดดมความหอมอ่อนๆ จากซอกคอขาวระหง ทำเอาหลินฟางต้องตีแขนเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "ถอยไปเลยค่ะ ลูกๆ มองอยู่นะคะคนนี้" หลินฟางเอ็ดเบาๆ แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก เสี่ยวถังกับเสี่ยวเป่าหัวคิกคักชอบใจเมื่อเห็นพ่อกับแม่หยอกล้อกัน เด็กหญิงเสี่ยวเป่ารีบตักข้าวเข้าปากคำโตเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยแววตาเทิดทูนสุดหัวใจ "แม่จ๋า... อาหารฝีมือแม่ อร่อยที่สุดในโลกเลยค่ะ หนูภูมิใจจังที่มีแม่ทำอาหารเก่งที่สุดในสามโลกเลย!" คำพูดไร้เดียงสาแต่จริงใจของลูกสาวทำให้ขอบตาของหลินฟางร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง ความเหนื่อยยากทั้งหมดจากการต่อสู้กับคนตระกูลจางที่เห็นแก่ตัวและการทำมาหากินอย่างหนักหน่วงในมิติฟาร์มดูราวกับคุ้มค่าทันทีเมื่อได้ยินคำชื่นชมจากปากลูกน้อย "ใช่ครับ... ผมก็ภูมิใจในตัวแม่เหมือนกัน" จางหยางเอ่ยสมทบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความซาบซึ้ง เขาโอบกอดสองแม่ลูกไว้ในอ้อมแขน รู้สึกขอบคุณสวรรค์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ส่งภรรยาคนนี้กลับคืนมาสู่อ้อมอก ทว่า ความสงบสุขภายในบ้านตระกูลจางมักจะอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีจอมงกที่ตะโกนโวยวายเสียงดังลั่นจนชาวบ้านละแวกใกล้เคียงต้องชะโงกหน้าออกมาดู "หลินฟาง! นังสะใภ้ตัวดี แกซ่อนของดีอะไรไว้ในบ้าน กลิ่นหอมเย้ายวนจนท้องไส้ฉันปั่นป่วนไปหมดแล้วนะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! อย่าคิดว่าจะแอบกินกันตามลำพองสามคนพ่อแม่ลูกโดยไม่แบ่งให้ฉันผู้เป็นแม่ย่าคนนี้เด็ดขาด!" เสียงทุบประตูดังโครมครามพร้อมกับเสียงด่าทอหยาบคายดังขึ้นไม่ขาดสาย บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่พลันถูกเมฆหมอกแห่งความน่ารำคาญเข้าปกคลุมทันที จางหยางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นมาทันที ร่างสูงเตรียมจะลุกขึ้นไปจัดการกับมารดาผู้สร้างความวุ่นวาย แต่หลินฟางกลับยกมือขึ้นแตะแขนสามีไว้เบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ใจเย็นก่อนค่ะพี่หยาง... ปล่อยให้ฉันจัดการเองค่ะ ในเมื่อคุณแม่ย่าอยากกินนัก ฉันก็จะจัดเตรียม 'อาหารจานพิเศษ' ต้อนรับท่านเสียหน่อย รับรองว่ารสชาตินี้... ท่านจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอนค่ะ" หลินฟางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเดินไปปลดกลอนประตูด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ ทว่าในขณะที่บานประตูไม้กำลังค่อยๆ แง้มเปิดออกเพื่อเผชิญหน้ากับแม่สามีที่ยืนแยกเขี้ยวรออยู่ด้านนอกนั้น สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาปริศนาของใครบางคนที่แอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ข้างบ้าน... ชายแปลกหน้าสวมหมวกปีกกว้างที่กำลังจดบันทึกอะไรบางอย่างลงในสมุดเล่มเล็กพร้อมกับรอยยิ้มชวนขนลุก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ