ปะทะสะใภ้ใหญ่

“ของพวกนี้เป็นของคนในตระกูลจาง ถ้าสะใภ้รองอย่างเจ้าจะเอาไปขายกินเองคนเดียว เกรงว่าจะเห็นแก่ตัวไปหน่อยกระมัง!” เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ ‘หลี่ซื่อ’ ดังทะลุผ่านประตูไม้เข้ามาจนหลินฟางที่กำลังคลุกเคล้าหมูสับกับเครื่องเทศในครัวต้องชะงักมือ นางวางสากลงเบาๆ บนครกหิน กวาดสายตามองหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่ยืนเท้าสะเอวอยู่กลางลานบ้าน ใบหน้าของหลี่ซื่อแต่งแต้มไปด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด สายตาโลภโมกข์ของนางจดจ้องไปยังตะกร้าผักสดกรอบและโหลเครื่องปรุงที่หลินฟางเพิ่งนำออกมาจากมิติฟาร์ม หลินฟางไม่ได้รีบร้อนเดินออกไปทันที นางหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดมืออย่างใจเย็น ความเงียบภายในห้องครัวยิ่งทำให้บรรยากาศภายนอกดูตึงเครียดขึ้น “ของในบ้านนี้มีเจ้าของชัดเจนนะคะพี่สะใภ้ใหญ่” หลินฟางก้าวออกมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตาเย็นเยียบ “ผืนดินที่ปลูกผักนี่ ฉันเป็นคนถางเอง เมล็ดพันธุ์ฉันซื้อเอง และแรงกายที่ลงไปก็เป็นของฉันกับจางหยาง หากพี่สะใภ้คิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นของตระกูลจางโดยรวม... งั้นต่อจากนี้ เรื่องหนี้สินการรักษาแม่สามี หรือแม้แต่ค่าซ่อมแซมหลังคาบ้านหลังนี้ พี่ก็ควรมีส่วนร่วมจ่ายด้วย ไม่ใช่ดีแต่มามือเปล่าเพื่อขอส่วนแบ่งนะคะ” หลี่ซื่อหน้าชาดั่งโดนตบเข้าฉาดใหญ่ นางอ้าปากค้างก่อนจะแผดเสียง “นี่เจ้า! อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง! ในเมื่อเจ้าแต่งเข้ามาในตระกูลจาง ทุกอย่างก็ต้องเป็นของส่วนรวม!” หลินฟางแค่นหัวเราะ เดินเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจากตัวนางทำเอาสะใภ้ใหญ่ผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “คนเราจะกินอะไรต้องลงมือทำค่ะพี่สะใภ้ใหญ่ หากอยากได้ของดี ก็ควรกลับไปขุดดินที่ไร่ของตัวเอง ไม่ใช่มาจ้องแต่ของคนอื่นเหมือน... กาฝาก” “เจ้าว่าใครเป็นกาฝาก!” หลี่ซื่อถลึงตาใส่ เงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอน แต่หลินฟางกลับคว้าข้อมือไว้อย่างรวดเร็ว แรงมหาศาลจากร่างกายที่ได้รับการดูแลด้วยผลผลิตจากมิติฟาร์มทำให้สะใภ้ใหญ่ขยับตัวไม่ออก “ถ้าพี่สะใภ้ยังไม่หยุดพฤติกรรมนี้ อย่าหาว่าน้องสะใภ้คนนี้ไม่เตือนนะคะ” หลินฟางกระซิบชิดใบหู “วันนี้ฉันทำ ‘หมูกรอบคั่วพริกเกลือสูตรพิเศษ’ กลิ่นมันหอมไปถึงสามบ้านแปดบ้าน ถ้าพี่อยากกินก็เชิญนั่งคอย แต่มือที่คิดจะขโมย... ระวังมันจะหยิบจับอะไรไม่ได้อีกเลย” หลินฟางสะบัดมือออกอย่างรุนแรง ก่อนจะเดินกลับเข้าครัวทิ้งให้สะใภ้ใหญ่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ในครัว กลิ่นน้ำมันร้อนๆ กระทบกับผิวหนังหมูที่หมักจนเข้าเนื้อส่งเสียงซ่าชวนน้ำลายสอ หลินฟางบรรจงหั่นหมูกรอบที่หนังฟูกรอบเป็นสีทองอร่าม เนื้อในยังคงความฉ่ำ นำไปคั่วในกระทะเหล็กพร้อมพริกขี้หนูสวนกระเทียมไทยสับละเอียดจนหอมฟุ้งไปทั่วรัศมีบ้าน กลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นรุนแรงจนแม้แต่ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมายังต้องชะงักเท้า ขณะที่หลินฟางกำลังจัดจาน จางหยางที่เพิ่งกลับจากกรมทหารก็เดินเข้ามาพอดี เขาสังเกตเห็นบรรยากาศที่ไม่ปกติที่ลานบ้าน แต่เมื่อเห็นแผ่นหลังของภรรยาและจานอาหารที่ส่งกลิ่นหอมหวน เขาก็รีบสาวเท้าเข้ามาโอบเอวจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ “ภรรยา... ใครทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจหรือ?” จางหยางกระซิบเสียงนุ่ม สายตาของเขาเหลือบมองไปทางสะใภ้ใหญ่ที่ยืนหน้าบูดบึ้งอยู่ไม่ไกล ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองลำคอระหงของภรรยาด้วยความรักใคร่ “ก็คนเดิมๆ นั่นแหละค่ะ” หลินฟางตอบพลางตักหมูคั่วใส่ปากให้สามีชิม “แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจัดการได้แล้ว... เอ้อ จริงสิ จางหยาง วันนี้ทางตลาดมืดแจ้งมาว่าสินค้าล็อตแรกที่เราส่งไปขายหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แถมพวกเขายังขอเพิ่มจำนวนเป็นสองเท่าสำหรับอาทิตย์หน้าด้วยนะคะ” จางหยางยิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวภรรยา “เมียผมเก่งที่สุด ถ้าใครกล้าหาเรื่องเจ้าอีก บอกผมนะ ผมจะจัดการให้ราบคาบเลย” ทว่าในจังหวะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศหวานชื่น เสียงตะโกนด่าทอจากหน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงของสะใภ้ใหญ่ แต่มันคือเสียงของแม่สามีที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาพร้อมกับชายฉกรรจ์สองคนที่ดูท่าทางไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้ “หลินฟาง! นังตัวดี! แกไปทำอะไรไว้ที่ตลาดมืด! พวกเขากำลังตามหาตัวแกอยู่!” แม่สามีแผดเสียงจนตัวโยน พร้อมกับที่ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นผลักประตูบ้านเข้ามาอย่างถือวิสาสะ สายตาของพวกเขามองหลินฟางด้วยความกระหายบางอย่างที่ไม่ได้มีไว้เพื่อการค้าขายปกติ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ