มื้อค่ำสุดหรูที่เรียบง่าย

"ถ้าแม่ยังกล้าส่งสายตาโลภมากมามองแปลงผักหลังบ้านฉันอีกแม้แต่ครั้งเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องหนี้สินเก่าที่พ่อกับน้องชายแม่เคยโกงเงินกองทุนหมู่บ้านเลยนะคะ!" เสียงตวาดกร้าวของหลินฟางดังลั่นห้องครัว สะท้อนก้องไปถึงลานดินหน้าบ้าน จนร่างท้วมของแม่สามีที่กำลังทำท่าจะก้าวเท้าเข้ามาขโมยเข่งมะเขือเทศถึงกับชะงักกึก ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน "นัง... นังสะใภ้เนรคุณ! แกกล้าขู่แม่สามีรึ!" แม่สามีตระกูลจางแผดเสียงแหลมสูงหมายจะกลบเกลื่อนความผิด แต่พอปะทะเข้ากับสายตาดุจคมมีดที่หลินฟางตวัดกลับมา พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของจางหยางผู้เป็นสามีที่เดินถือขวานผ่าฟืนเข้ามาหยุดยืนซ้อนหลังภรรยาด้วยใบหน้าไร้รอยยิ้ม นางก็กลืนน้ำลายเอื้อมมือสั่นเทาแล้วรีบถอยกรูดออกไปจากรั้วบ้านแทบไม่ทัน หลินฟางพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อหันกลับมาเผชิญหน้ากับโต๊ะไม้ตัวใหญ่ในห้องครัว ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศที่เธอแอบดึงออกมาจาก "มิติฟาร์มสารพัดประโยชน์" ในห้วงความคิด ปลาจีนตัวเขื่องเนื้อแน่นสดใหม่เกล็ดสะท้อนแสงไฟ รากผักชี กระเทียม พริกไทยเม็ดโต ขิงแก่สดๆ และเครื่องเทศนานาชนิดส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย ความสำเร็จจากการนำผักปลอดสารพิษล็อตแรกไปส่งให้สหกรณ์อำเภอเมื่อช่วงบ่าย ทำให้พวกเขามีเงินก้อนโตพอกลบเสียงนินทาของชาวบ้าน และเพียงพอที่จะฉลองเล็กๆ ให้กับหยาดเหงื่อแรงกายในรอบสัปดาห์นี้ "เหนื่อยไหมคะพี่?" หลินฟางเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน พรางยื่นผ้าชุบน้ำอุ่นให้สามี จางหยางรับมาเช็ดใบหน้าและมือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก ดวงตาคมกริบทอดมองภรรยาคนสวยด้วยความรักและเทิดทูนระคนทึ่ง "พี่ไม่เหนื่อยเลยสักนิด... คนที่เหนื่อยคือฟางต่างหาก ทั้งทำสวน ทั้งจัดการยายแก่จอมป่วนนั่นอีก พี่ต่างหากที่ต้องขอบใจฟางที่ทำให้บ้านเรามีกินมีใช้แถมยังร่ำรวยขึ้นทุกวัน" ชายหนุ่มพูดพลางสวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างออดอ้อน จนหลินฟางต้องตีมือหนานั้นเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "พอเลยค่ะ มือไม้หนาเตอะแบบนี้ เดี๋ยวเครื่องเทศก็เละหมดหรอก มาช่วยกันเตรียมมื้อค่ำดีกว่า วันนี้ฉันจะทำ 'ปลาอบเครื่องเทศสูตรลับ' ให้คุณกินจนลืมไม่ลงเลยค่ะ" บรรยากาศในครัวอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่น จางหยางรับหน้าที่ก่อไฟและคอยเป็นลูกมือคอยหยิบจับสิ่งของตามคำบัญชาของภรรยา หลินฟางลงมือจัดการกับปลาจีนตัวโตอย่างคล่องแคล่ว เธอใช้ปลายมีดคมกริบบั้งเนื้อปลาทั้งสองด้านอย่างประณีต ก่อนจะละמัดละמ่อมตำรากผักชี กระเทียม และพริกไทยเข้าด้วยกันจนละเอียด จากนั้นจึงนำไปคลุกเคล้ากับเกลือสมุทร ซอสถั่วเหลืองหมักโบราณ และน้ำเหล้าจีนชั้นดีที่แอบซ่อนไว้ในมิติลับ กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวเมื่อเธอัดส่วนผสมยัดเข้าไปในท้องปลา พร้อมทั้งโปะด้วยขิงซอยบางๆ และต้นหอมมัดปม ก่อนจะนำปลาทั้งตัวห่อด้วยใบบัวหลวงหนาที่ล้างสะอาด แล้วพอกทับด้วยดินเหนียวบริสุทธิ์จากแปลงนาอีกชั้นหนึ่งเพื่อเก็บกักความชุ่มฉ่ำและกลิ่นหอมให้อยู่หมัด "เอาล่ะค่ะ ฝังลงในกองขี้เถ้าถ่านร้อนๆ ตรงนี้ได้เลย" หลินฟางสั่งการด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง กลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศที่อบอวลทะลุชั้นดินเหนียวและใบบัวออกมา ก็ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณบ้าน จนเพื่อนบ้านใกล้เคียงต่างพากันชะโงกหน้าออกมาสูดดมกลิ่นหอมประหลาดนี้ด้วยความฉงนสนเท่ห์ จางหยางใช้ค้อนเล็กๆ เคาะชั้นดินเหนียวที่แห้งกรอบออกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อยๆ คลี่ใบบัวออก ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมหวนที่กระตุ้นต่อมน้ำลายจนแทบอดใจไม่ไหว เนื้อปลาสีขาวนวลฉ่ำไปด้วยน้ำซอสเครื่องเทศเข้มข้น ผิวหนังด้านนอกอมสีเหลืองทองสวยงามน่ารับประทานอย่างไร้ที่ติ ตักข้าวสวยร้อนๆ เม็ดเรียงตัวสวยใส่ชาม พร้อมกับเนื้อปลาอบเครื่องเทศชิ้นโตที่ราดด้วยน้ำซอสสูตรเด็ด รสชาติความเค็มกลมกล่อมเผ็ดร้อนนิดๆ ผสานความหอมหวานของเนื้อปลาสดๆ ทำให้มื้อค่ำนี้กลายเป็นสวรรค์บนดินสำหรับครอบครัวจางอย่างแท้จริง ทั้งสองคนนั่งทานอาหารร่วมกันอย่างเอร็ดอร่อย เสียงหัวเราะและบทสนทนากลมกลืนไปกับเสียงจิ้งหรีดเรไรรอบบ้าน ทว่า... ความสุขสงบมักอยู่ได้ไม่นาน ในจังหวะที่หลินฟางกำลังจะคีบเนื้อปลาคำสุดท้ายป้อนสามี เสียงเคาะประตูดังปึงปังด้วยความเกรี้ยวกราดก็แผดดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงโวยวายของสตรีแปลกหน้าที่ไม่ได้เชิญ "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังหลินฟาง! แกกล้าดียังไงถึงส่งคนไปไล่ที่ดินทำกินของครอบครัวฉัน!" หลินฟางชะงักมือที่ถือตะเกียบ รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหวานค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มมุมปากที่เย็นเยียบ เธอกวาดสายตามองหน้าสามีที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ "ดูท่าทาง... ค่ำคืนนี้แขกไม่ได้รับเชิญของเราจะมาเร็วกว่าที่คิดนะคะพี่" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ