ลมเปลี่ยนทิศ

“ถ้าแม่ยังเห็นแก่เงินที่ลูกสะใภ้หามาได้ด้วยหยาดเหงื่อแรงงานมากกว่าเห็นแก่ความสงบสุขของคนในบ้าน ก็เชิญแม่เก็บสมบัติพวกนั้นไว้เฝ้าจนตายเถอะค่ะ แต่ส่วนแบ่งของจางหยางที่เป็นของเขาตามสิทธิ์... พวกเราจะขอแยกตัวออกไปตั้งแต่วันนี้” เสียงของหลินฟางดังกังวานก้องไปทั่วห้องโถงไม้เก่าๆ จางหยางที่เพิ่งกลับจากกรมทหารยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหลังภรรยา มือหนาของเขาเอื้อมมาจับไหล่เธอเบาๆ ไม่ใช่เพื่อห้ามปราม แต่เพื่อยืนยันว่าเขาพร้อมจะเป็นกำแพงให้เธอเสมอ แม่สามีตระกูลจางหน้าเขียวคล้ำ มือที่ถือชามข้าวสารสั่นระริกด้วยความโกรธจัด “นังตัวดี! แกคิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นรึ? ออกไปจากบ้านนี้ แกก็เป็นแค่คนนอก! ทรัพย์สินที่แกหามาได้น่ะ ครึ่งหนึ่งต้องตกเป็นของตระกูลจางตามธรรมเนียม!” หลินฟางแค่นยิ้ม ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงชรา “ธรรมเนียมที่แม่ตั้งขึ้นมาเพื่อสูบเลือดสูบเนื้อลูกสะใภ้คนเดียวหรือคะ? ตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินเดือนทหารของจางหยางไม่เคยตกถึงมือเราสักแดงเดียว แม่เอาไปปรนเปรอพี่ชายที่ขี้เกียจสันหลังยาวของสามีจนหมดสิ้น แต่วันนี้... ฝันไปเถอะค่ะ” เธอก้าวฉับๆ ไปที่โต๊ะไม้ วางเอกสารที่ให้จางหยางเตรียมไว้ลงตรงหน้า หญิงสาวยังคงรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้เป็นอย่างดี แม้ในใจจะเดือดพล่านด้วยความสมเพช นี่คือยุคสมัยที่การอดทนคือความโง่เขลา เธอข้ามภพมาเพื่อมีชีวิตที่ดี ไม่ใช่เพื่อเป็นทาสรองรับอารมณ์ใคร จางหยางขยับตัวขึ้นมายืนข้างหน้าภรรยา แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเกรงใจแม่ กลายเป็นความเด็ดขาดของชายชาติทหาร “แม่ครับ ผมไม่ได้มาขออนุญาต แต่ผมมาแจ้งเพื่อทราบ ในฐานะลูกชายที่กตัญญูมาตลอด ผมทำหน้าที่เต็มที่แล้ว แต่ในฐานะสามี... ผมไม่อาจยอมให้เมียรักต้องถูกรังแกเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของใครอีก” บรรยากาศในบ้านตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดผึง หลินฟางไม่รอช้า เธอหันหลังเดินกลับไปที่เรือนพักหลังเล็กที่ใช้เป็นครัวชั่วคราว กลิ่นหอมฟุ้งของ 'เป็ดตุ๋นเครื่องยาจีน' ที่เธอเตรียมไว้ต้อนรับสามีหลังจากที่ตกลงกันว่าจะแยกบ้าน เริ่มโชยออกมาเตะจมูก “หยางคะ ไปขนของเถอะค่ะ ส่วนที่เหลือ... ปล่อยให้มันเป็นไปตามกฎหมาย” เธอลงมือตักเป็ดตุ๋นที่เคี่ยวจนเนื้อเปื่อยนุ่มแทบละลายในปากใส่ชามใบใหญ่ กลิ่นพริกไทยอ่อนๆ ผสมกับความหวานของพุทราจีนและสมุนไพรราคาแพงที่เธอแอบดึงออกมาจาก 'มิติฟาร์ม' ทำให้รสชาติอาหารมื้อนี้กลมกล่อมเหนือคำบรรยาย นี่คืออาหารมื้อสุดท้ายที่เธอจะทำให้คนตระกูลจางได้กิน ขณะที่ทั้งคู่กำลังเร่งมือเก็บเสื้อผ้าและข้าวของที่จำเป็น แม่สามีพยายามจะพุ่งเข้ามาฉุดกระชากข้าวของ แต่กลับถูกจางหยางใช้แขนกั้นไว้เหมือนกำแพงเหล็ก “อย่าทำร้ายภรรยาผม... ถ้าไม่อยากให้ลูกชายคนโปรดของแม่ต้องถูกตรวจสอบบัญชีรายรับรายจ่ายที่แอบยักยอกไป” จางหยางกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก หลินฟางหันมามองภาพนั้นแล้วยิ้มที่มุมปาก ในมิติลับของเธอ ผลผลิตจากฟาร์มกำลังเติบโตเต็มที่ ทั้งผักสดกรอบและผลไม้หวานฉ่ำ เธอกำลังจะเริ่มชีวิตใหม่ที่อิสระและร่ำรวยกว่าเดิม ไม่นานนัก ข้าวของก็ถูกบรรทุกขึ้นเกวียนที่จ้างมา ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่ยืนมุงดูด้วยความตกตะลึง ทว่า ในขณะที่ล้อเกวียนเริ่มเคลื่อนตัวออกจากรั้วบ้านตระกูลจาง เสียงหนึ่งก็ตะโกนไล่หลังมาอย่างร้อนรน “หยุดเดี๋ยวนี้! แกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น! พวกแกต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูมาก่อน!” หลินฟางไม่สนใจ เธอหยิบขวดน้ำทิพย์ในมิติออกมาจิบเพื่อดับกระหาย ก่อนจะหันไปสบตาสามี “หยางคะ เราต้องรีบไปแล้วค่ะ ก่อนที่ฝนจะตกหนัก... อ้อ แล้วก็ไม่ต้องห่วงนะคะ มื้อค่ำนี้ ฉันมีของขวัญชิ้นใหญ่จะมอบให้คุณเป็นการฉลองอิสรภาพของเรา” จางหยางมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและเทิดทูน เขาไม่รู้ว่าหลินฟางวางแผนอะไรไว้ แต่เขารู้ดีว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ทว่าเมื่อเกวียนเคลื่อนผ่านพ้นเขตหมู่บ้านไปได้ไม่ไกล ร่างของชายในชุดเครื่องแบบทหารชั้นสูงก็มายืนขวางทางอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับเอกสารสำคัญในมือที่เขายื่นให้หลินฟางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณผู้หญิงครับ... ของที่คุณผลิตออกมาขายในตลาดมืดเมื่อวานนี้ มีคนจากหน่วยงานรัฐบาลต้องการตัวคุณไปพบเป็นการด่วน เพราะอาหารของคุณ... ไม่ใช่อาหารธรรมดาอย่างที่ใครเข้าใจ” หลินฟางชะงัก สายตามองเอกสารตราประทับสีแดงฉานบนนั้น... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ความลับในมิติฟาร์มของเธอถูกล่วงรู้แล้วงั้นหรือ? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ