เมนูอาหารมัดใจ

"ถ้าแม่สามีท่านยังกล้าโผล่หัวมาเหยียบหน้าประตูบ้านข้าอีกครั้ง ข้าจะราดน้ำล้างผักรดหัวนางให้หายเจ็บใจเลยคอยดู!" เสียงตบโต๊ะไม้สนอัดแน่นดังปังจนถ้วยชามกระเบื้องสั่นระรัว หลินฟางไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เพิ่งหยิบห่อใบตองออกจากการควบคุมมิติฟาร์มยังคงตักเครื่องเทศสีแดงเข้มลงในครกหินอย่างใจเย็น กลิ่นหอมฉุนของพริกเสฉวนคั่วแห้งผสมผสานกับความเผ็ดร้อนของขิงแก่และกระเทียมกลีบโตลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวจนเพื่อนบ้านที่เดินผ่านหน้ากำแพัญรั้วถึงกับต้องหยุดฝีเท้าสูดดมกลิ่นหอมเย้ายวนนั้นด้วยความมึนงง จางหยาง สามีหนุ่มนายทหารร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อตึงแน่น ยืนกอดอกพิงขอบประตูด้วยสายตาที่ทอดมองภรรยาคนสวยอย่างลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความหลงใหลระคนทึ่ง วันนี้เขาเพิ่งเคลียร์งานกองโตที่ค่ายทหารเสร็จแล้วรีบควบม้ากลับมาบ้านด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าแม่บังเกิดเกล้าจะมาสร้างความชอกช้ำระกำใจให้ภรรยาอีก แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นหลินฟางที่กำลังเตรียมเครื่องปรุงรสสำหรับงานเลี้ยงขอบคุณเพื่อนบ้านในหมู่บ้านทหารแห่งนี้ด้วยท่าทีองอาจราวกับแม่ทัพหญิงคุมกองทัพ "ฟางฟาง... เหนื่อยหน่อยนะคะ ให้พี่ช่วยตำเครื่องแกงพวกนี้แทนไหม มือเรียวๆ ของน้องเดี๋ยวจะพองเสียหมด" จางหยางก้าวเข้ามาใกล้ ส่งเสียงนุ่มนวลเอาอกเอาใจจนคนฟังต้องเหลือบตามองค้อนด้วยความหมั่นไส้ "หลีกไปเลยค่ะท่านผู้กอง ท่านนี่แหละตัวดีนัก ถ้าคราวหน้ายังปล่อยให้แม่ตัวเองมาอาละวาดตบตีแย่งผักในแปลงของข้าอีก ท่านก็เตรียมตัวไปนอนนอกบ้านยาวๆ ได้เลยนะคะ" หลินฟางเอ่ยปากคาดโทษด้วยน้ำเสียงติดตลกแต่แววตาจริงจัง ทำเอาสามีหนุ่มรีบยกมือยอมแพ้ทันทีแบบไม่มีข้อโต้แย้ง ภาพความรักความเอาใจใส่ของสามีภรรยาคู่นี้อยู่ในสายตาของป้าอวิ๋นและพี่สะใภ้หลิวที่เพิ่งเดินถือตะกร้าผักสดก้าวเข้ามาในรั้วบ้านพอดี ทั้งสองคนแอบอมยิ้มด้วยความเอ็นดู ป้าอวิ๋นผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนปากร้ายใจแข็งประจำหมู่บ้านถึงกับออกปากแซวเสียงดัง "แหม... ผู้กองจางผู้เคร่งขรึมเวลาอยู่ค่ายทหาร ทำไมเวลากลับมาบ้านถึงกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ ให้ภรรยาขี่คอได้เล่าแบบนี้ล่ะเนี่ย ฮ่าๆๆ! ว่าแต่กลิ่นอะไรน่ะแม่ฟาง หอมจนจมูกข้าแทบหลุดออกมาแล้วนะ หอมเกินหน้าเกินตาชาวบ้านชาวเมืองเขาไปไกลลิบลิ่วแล้ว!" หลินฟางวางสากในมือลงแล้วหันไปยิ้มรับด้วยใบหน้าพริ้มเพรา ผิวพรรณเปล่งปลั่งผุดผ่องขึ้นอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้และใช้ผลผลิตจากมิติฟาร์มบำรุงร่างกาย นางเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสะอาดสะอ้าน ก่อนจะผายมือเชิญทุกคนเข้ามานั่งรอที่โต๊ะไม้ตัวยาวใต้ร่มเงาต้นท้อ "วันนี้ข้าตั้งใจทำอาหารเลี้ยงขอบคุณทุกท่านที่คอยเป็นหูเป็นตาและช่วยเหลือครอบครัวเรามาโดยตลอดค่ะ เมนูแรกที่เราจะทำกันคือ **'ไก่ผัดพริกแห้งเสฉวนสูตรพิเศษ'** ที่ใช้เนื้อไก่บ้านเนื้อแน่นๆ ผัดเคล้ากับพริกหอมและถั่วลิสงคั่วกรอบ ต่อด้วย **'ปลาต้มผักกาดดองเปรี้ยวเผ็ด'** ที่ซดน้ำซุปแล้วรับรองว่าตาสว่างโล่ง และที่ขาดไม่ได้คือ **'เต้าหู้ทรงเครื่องหมูสับ'** รสชาติกลมกล่อมละมุนลิ้นค่ะ" คำบรรยายเมนูอาหารของหลินฟางไม่ได้เป็นเพียงแค่การพูดลอยๆ แต่ทุกคำพูดถูกเน้นย้ำด้วยการกระทำ เมื่อนางเริ่มจุดไฟเตาถ่าน เสียงน้ำมันเดือดซู่ซ่าในกระทะเหล็กใบใหญ่ก็ตามมาติดๆ กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและพริกแห้งที่ถูกโยนลงไปผัดเคล้ากับเนื้อไก่หั่นเต๋าชิ้นพอดีคำ ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลทะลุกำแพงรั้วบ้านออกไปไกลจนถนนในหมู่บ้านทหารเงียบสงบลงชั่วขณะ ทุกคนที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดเดิน หันรีหันขวางสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึกๆ ด้วยความหิวกระหาย ป้าอวิ๋นกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง "โอ สวรรค์... นี่มันกลิ่นหอมอะไรกัน ทำไมข้าไม่เคยได้กลิ่นอาหารที่หอมรัญจวนใจขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต!" "ฝีมือแม่ฟางเขาไม่ธรรมดาอยู่แล้วค่ะป้า" พี่สะใภ้หลิวเสริมขึ้นด้วยความตื่นเต้น ขณะที่มองดูหลินฟางตักอาหารสีสันน่ารับประทานใส่จานกระเบื้องลายครามอย่างคล่องแคล่วว่องไว ราวกับเชฟมือทองภัตตาคารใหญ่ในเมืองหลวง ไม่มีความเงอะงะเก้ๆ กังๆ ของเด็กสาวชาวบ้านทั่วไปเลยแม้แต่น้อย ไม่นานนัก อาหารจานเด็ดห้ามนภัตตาคารก็ถูกลำเลียงมาวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะไม้ ไก่ผัดพริกแห้งสีแดงสดตัดกับสีเขียวของต้นหอมส่งควันฉุย ปลาต้มผักกาดดองน้ำซุปสีขาวข้นส่งกลิ่นหอมเปรี้ยวเค็มกำลังดี และเต้าหู้ทรงเครื่องเนื้อเนียนนุ่มราดซอสหมูสับเข้มข้น ทุกจานล้วนปรุงจากวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมที่หลินฟางแอบดึงออกมาจากมิติฟาร์มลับ ผสมผสานกับฝีมือการปรุงรสระดับปรมาจารย์ บรรดาเพื่อนบ้านและนายทหารหนุ่มลูกน้องของจางหยางที่ถูกเชิญมาร่วมโต๊ะต่างพากันกลืนน้ำลายเอื้อมมือหยิบตะเกียบด้วยความเกร็งเล็กน้อยในตอนแรก แต่เมื่อตักชิ้นไก่เข้าปากแล้วเคี้ยว... ดวงตาทุกคู่ก็เบิกกว้างขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย! สัมผัสแรกคือความกรอบนอกนุ่มในของเนื้อไก่ ตามด้วยความเผ็ดร้อนซาบซ่านของพริกเสฉวนที่กระจายอยู่ทั่วปลายลิ้น ไม่เผ็ดจนเกินไปแต่มีความหอมกลมกล่อมที่เคี้ยวเพลินจนหยุดไม่อยู่ ตามด้วยซดน้ำซุปปลาผักกาดดองที่เปรี้ยวเค็มหวานกลมกล่อมลงตัว ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารและทำไร่ทำสวนมาทั้งวันมลายหายไปสิ้น "อร่อย! อร่อยเป็นบ้าเลยแม่ฟาง!" นายทหารหนุ่มรุ่นน้องคนหนึ่งอุทานออกมาเสียงดังลั่นจนสำลักข้าว "ข้าไม่เคยทานอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต! นี่มันอาหารระดับจักรพรรดิชัดๆ!" ป้าอวิ๋นที่เคยตั้งแง่รังเกียจครอบครัวนี้ในอดีต ถึงกับคีบเต้าหู้เข้าปากคำแล้วคำเล่า ใบหน้ายับย่นตามวัยฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด นางเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะเอ่ยชมด้วยความจริงใจ "ยอมรับเลย... ฝีมือเจ้ามันยอดเยี่ยมจริงๆ แม่ฟาง ต่อไปนี้ใครกล้าว่าร้ายเจ้าอีก ข้าคนนี้แหละจะเอาไม้กวาดไล่ตีหัวมันเอง!" จางหยางนั่งมองภรรยาคนสวยที่กำลังยิ้มรับคำชมด้วยความภาคภูมิใจ หัวใจของนายทหารหนุ่มพองโตคับอก เขารู้สึกว่าตนเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในแผ่นดินนี้ ที่มีภทั้งฉลาด งดงาม และทำอาหารอร่อยเลิศรสจนคนทั้งหมู่บ้านต้องสยบยอม ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังครื้นเครงและเสียงหัวเราะสนุกสนานกำลังดำเนินไปอย่างอบอุ่น เสียงทุบประตูดังปังๆ ที่หน้าบ้านก็ขัดจังหวะขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแหลมสูงอันคุ้นเคยที่แผดร้องโวยวายดังลั่นจนทุกคนบนโต๊ะอาหารต้องขมวดคิ้ว "หลินฟาง! นังสะใภ้ตัวดี! แกกินอาหารหรูหราอิ่มหนำสำราญกันตรงนี้ แต่ปล่อยให้แม่สามีคนนี้ต้องอดอยากปากแห้งอยู่ข้างนอกอย่างนั้นเริดเรอหรือ เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เดียวนะ!" เสียงของแม่สามีตระกูลจางดังแผดขึ้น พร้อมกับแรงผลักประตูรั้วไม้จนสั่นสะเทือน บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารเปลี่ยนเป็นความเงียบงันชั่วขณะ ทุกสายตาหันไปมองหน้ากันด้วยความตกใจ ขณะที่หลินฟางค่อยๆ วางตะเกียบลงในมือช้าๆ มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเยือกเย็นและท้าทาย "มาพอดีเลยค่ะ..." หลินฟางพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่กำลังลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าถมึงทึง ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตาม "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ