การตัดสินใจที่แน่วแน่

กลิ่นหอมฉุนกึกของน้ำมันพริกเผาเคล้ากลิ่นเครื่องเทศเสฉวนคั่วแห้งตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวตระกูลจาง ทว่าบรรยากาศรอบโต๊ะอาหารกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "คุณจาง... ข้อเสนอห้าสิบห้าสิบที่ฉันนำมาเสนอในนามสมาคมการค้ามณฑล ไม่ได้มีไว้ให้ใครมาปฏิเสธง่ายๆ นะคะคุณหลินฟาง" น้ำเสียงเย่อหยิ่งของ 'เฉินฮ่าว' พ่อค้าใหญ่ผู้มีเส้นสายกว้างขวางดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเคลือบยาพิษที่มุมปาก เขาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะ ราวกับกำลังกดดันกลายๆ หลินฟางเลิกคิ้วเล็กน้อย นางไม่ได้สะทกสะท้านต่อสายตาคุกคามนั้นแม้แต่น้อย มือเรียวบางยังคงบรรจงตักเกี๊ยวซู่ซ่าราดน้ำมันพริกสีแดงฉานใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น ควันร้อนกรุ่นลอยขึ้นกระทบใบหน้างดงามที่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา "สมาคมการค้ามณฑลยิ่งใหญ่คับฟ้า... แต่แปลกนะคะ ทำไมถึงสนใจผักกาดดองและน้ำพริกสูตรบ้านๆ ของชาวบ้านตาดำๆ อย่างฉันนักล่ะคะ?" หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ แววตาดำขลับฉายแววรู้ทันจนเฉินฮ่าวชะงักไปชั่วขณะ จางหยาง สามีหนุ่มในเครื่องแบบทหารที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนหลังภรรยาโดยสัญชาตญาณ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันอันน่าเกรงขามออกมาทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยแววตาดุดัน ราวกับพญาเสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อหากใครกล้าแตะต้องภรรยาของตน "เมียผมพูดชัดเจนแล้วนี่ครับคุณเฉิน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เฉียบขาด "ถ้าหูคุณไม่ได้หนาเตอะจนเกินไป ก็น่าจะแปลภาษาคนออก" เฉินฮ่าวหน้าเสียไปวูบหนึ่ง รอยยิ้มจอมปลอมแทบรักษาไว้ไม่อยู่ เขารู้ดีว่าสามีของหลินฟางคือนายทหารอนาคตไกลที่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา การจะใช้กำลังบังคับจึงเป็นไปไม่ได้ ทางเดียวคือต้องหลอกล่อให้หลงกลเซ็นสัญญาผูกขาด แต่ทว่า... หญิงสาวตรงหน้ากลับยากจะเคี้ยวกลืนยิ่งกว่ากระดูกชิ้นโต "คุณจาง... อย่าเพิ่งใช้อารมณ์ตัดสินสิครับ ทุนรอนมหาศาล ช่องทางการจัดจำหน่ายทั่วประเทศที่ผมมี จะทำให้ฟาร์มเล็กๆ แห่งนี้กลายเป็นจักรวรรดิอาหารได้ในชั่วข้ามคืน การปฏิเสธผม... เท่ากับท่านกำลังปิดประตูอนาคตของครอบครัวตัวเองแท้ๆ นะครับ" เฉินฮ่าวเปลี่ยนแผนมาใช้ไม้อ่อนหว่านล้อม พร้อมกับเลื่อนสัญญาฉบับหนามาตรงหน้าหลินฟาง หลินฟางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน นางวางตะเกียบลงกระทบโต๊ะเบาๆ ทว่ากลับสร้างเสียงสะท้อนกังวานในใจผู้ฟัง "อนาคตของครอบครัวฉัน ฉันกำหนดเองค่ะ ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาพ่อค้าหน้าเลือดที่จ้องจะฮุบสูตรลับแล้วเขี่ยฉันทิ้งทีหลังหรอกนะคะ" หลินฟางเอ่ยเสียงเฉียบขาด นางหยิบกระดาษสัญญาแผ่นนั้นขึ้นมาพับครึ่งอย่างไม่ไยดี แล้วโยนกลับไปตรงหน้าเฉินฮ่าว "กลับไปบอกนายของคุณเถอะค่ะ ว่าเลิกเล่นเกมสกปรกนี้เสียที สินค้าของฉัน ต่อให้ขายข้างถนนจนหมดเกลี้ยง ก็ไม่มีวันเอาชื่อเสียงไปแลกกับผลประโยชน์เน่าเฟะกับคนไม่น่าไว้วางใจเด็ดขาด!" ใบของเฉินฮ่าวเขียวคล้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น "หลินฟาง! อย่าหาว่าฉันไม่เตือน... อยู่ในวงจรนี้ ถ้าไม่มีร่มกุหลาบหนามปกป้อง ระวังธุรกิจที่พวกเธอสร้างมากับมือจะมอดไหม้เป็นจุลภายในคืนเดียวนะ!" "เชิญออกไปจากบ้านฉันค่ะ" จางหยางก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยา ร่างกายกำยำบดบังสายตาคุกคามนั้นจนมิด ฝ่ามือใหญ่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ถ้าไม่อยากให้ขาหักกลับออกไป" เฉินฮ่าวขบกรามแน่นด้วยความแค้นเคือง เขากวาดสายตาอาฆาตมาที่หลินฟางเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินกระแทกเท้าออกไปจากบ้านอย่างหัวเสีย เสียงประตูบ้านปิดกระแทกดังปังสะท้อนความตึงเครียดให้จางลง ทว่าความเงียบงันก็เข้าครอบคลุมแทนที่ หลินฟางถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสงครามธุรกิจที่น่ากลัวกว่าเดิม จางหยางหันกลับมามองภรรยา แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและสำนึกผิด มือหนายื่นไปกุมมือเรียวที่ยังคงเย็นเฉียบของนางไว้แน่น "ฟางฟาง... พี่ขอโทษ ที่ทำให้เธอต้องมาเผชิญเรื่องพวกนี้ พี่สัญญาว่า..." "ไม่ต้องพูดหรอกค่ะคุณสามี" หลินฟางเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบางๆ ให้สามี นางบีบมือเขาตอบเพื่อสื่อความหมายว่านางไม่เป็นไร "ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะเปิดหน้าชิงไหวชิงพริบ งั้นเราก็มาดูกันว่า ระหว่างทุนใหญ่อย่างพวกเขา กับมิติฟาร์มสารพัดประโยชน์ในมือฉัน ใครจะหิ้วท้องร้องก่อนกัน" วิกฤตครั้งนี้ไม่ได้ทำให้นางหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันยิ่งจุดไฟแห่งความฮึกเหิมในตัวเชฟสาวจากยุคปัจจุบันให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะกลับสู่ความอบอุ่นภายในครอบครัวนั้นเอง... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตาตื่นมาหน้าบ้านของพวกเขา "คุณจาง! คุณหลินฟาง! แย่แล้วครับ! โกดังเก็บพริกและผักดองล็อตใหญ่ที่จะต้องส่งตลาดพรุ่งนี้เช้า... อยู่ดีๆ ก็เกิดไฟไหม้ขึ้นมาหมดเกลี้ยงแล้วครับ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ