ลูกแฝดจอมแสบ

"ถอยไปเลยนะคะพี่จาง! กล้าดียังไงถึงแอบย่องเบาเข้าห้องตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้คะเนี่ย!" เสียงหวานใสที่เจือความตื่นตระหนกเล็กน้อยดังขึ้น พร้อมกับฝ่ามือเรียวบางที่ดันแผงอกกว้างของนายทหารหนุ่มเอาไว้เต็มแรง หลินฟางแทบจะสำลักน้ำลายตัวเองตายเสียตรงนั้น นางคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจางหยาง สามีผู้ควรจะฝึกซ้อมทหารอย่างแข็งขันอยู่ที่ค่ายนอกเมือง จะกลับมายืนทำหน้ามึนอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอนของนางได้รวดเร็วปานปีศาจเช่นนี้ ดึงสายตากลับมาจากใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อบางๆ จากการเดินทาง หลินฟางกวาดสายตามองสำรวจสามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่า 'โบ้สายเปย์' ในอนาคต วันนี้เขาสวมชุดเครื่องแบบทหารที่ดูทะมัดทะแมง ไหล่กว้างหนาและเอวสอบตามแบบฉบับชายชาติทหาร แววตาคมกริบที่เคยเย็นชาคู่นั้นยามนี้กลับพราวระยับด้วยประกายความอบอุ่นแกมหยอกล้อ จนคนมองต้องใจสั่นระรัว "พี่เป็นสามีของน้องนะ จะเรียกว่าแอบย่องเบาได้อย่างไรกันเล่า หลินฟาง..." จางหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่สั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองภรรยาคนสวยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความโหยหา ตั้งแต่ได้รับจดหมายว่านางจัดการตบสั่งสอนแม่สามีจอมงกและจัดการแยกบ้านได้อย่างงดงาม หัวใจของเขาก็แทบจะบินกลับมาหาภรรยาตั้งแต่ไก่โห่แล้ว "ใครเขาเป็นภรรยาพี่กันคะ พูดจาให้มันดีๆ หน่อย..." นางค้อนให้วงใหญ่แต่ใบหูกลับแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่ายังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ต่อปากต่อคำกันมากกว่านั้น เสียงใสแจ๋วของเจ้าก้อนแป้งแฝดทั้งสองก็ดังประสานกันขึ้นมาจากมุมห้อง "ท่านพ่อ! ท่านพ่อมาหาเสี่ยวเป่ากับเสี่ยวเยว่แล้ว!" เด็กน้อยทั้งสองคนในชุดผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสะอาดตา วิ่งเตาะแตะเข้ามาเกาะขาแกร่งของจางหยางคนละข้าง ร่างกายที่เคยผอมแห้งแรงน้อยจนน่าสงสารจากฝีมือการเลี้ยงดูอันย่ำแย่ของบ้านเก่า ตอนนี้มีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แก้มยุ้ยป่องเปล่งปลั่ง ผิวพรรณผุดผ่องราวกับเด็กในตระกูลร่ำรวย ไม่มีเค้าลางของความอิดโรยเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย จางหยางย่อตัวลงอุ้มลูกแฝดขึ้นมาแนบอก ใบหน้าคมคายฉายแววตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด เขามองบุตรชายและบุตรหญิงที่ตอนนี้มีพละกำลังแข็งแรง วิ่งเล่นหัวเราะคิกคักได้อย่างคล่องแคล่ว ผิดกับเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนที่แทบจะไม่มีแรงลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ ดวงตาของนายทหารหนุ่มรื้นด้วยหยาดน้ำใส เขาเงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งและเทิดทูนสุดหัวใจ "น้องดูแลลูกๆ ได้ดีเยี่ยมจริงๆ... ฟางฟาง ขอบใจเจ้านะ" "เรื่องแค่นี้เองค่ะ ลูกของฉัน ฉันย่อมต้องดูแลให้ดีที่สุดอยู่แล้ว" หลินฟางเชิดปลายคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะรemember ถึงแผนการที่วางไว้ในหัว "ในเมื่อพวกเราพร้อมกันแล้ว วันนี้ฉันจะพาลูกๆ ไป 'เก็บผักป่า' หลังบ้านสักหน่อยนะคะ พ่อทหารผู้ขยันขันแข็ง... สนใจจะไปเป็นแรงงานแบกของให้พวกเราไหมล่ะคะ?" จางหยางหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "สำหรับภรรยาและลูก ต่อให้ต้องแบกภูเขา พี่ก็ยินดีทำทั้งนั้น" เพียงชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนวูบ มิติฟาร์มสารพัดประโยชน์ที่กว้างใหญ่ไพศาลปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ท้องฟ้าสีครามใส สายลมเย็นฉ่ำพัดพาเอาGlimmer ของละอองทิพย์จางๆ ลอยวนเวียนอยู่รอบตัว ทันทีที่เข้ามาในมิติ เจ้าแฝดทั้งสองก็ส่งเสียงร้องด้วยความตื่นเต้น วิ่งไล่จับผีเสื้อตัวน้อยที่บินวนอยู่เหนือดงสตรอว์เบอร์รีป่าอย่างสนุกสนาน พละกำลังและความคล่องแคล่วของเด็กทั้งสองในเวลานี้ ช่างแตกต่างจากเด็กป่วยกระเสาะกระแสะเมื่อวันก่อนราวกับคนละคน หลินฟางเดินนำสามีเข้าไปยังโซนป่าดิบชื้นจำลองในมิติ ซึ่งอุดมไปด้วยสมุนไพรหายาก หน่อไม้ป่าอวบออิ่ม และผักป่ารสเลิศที่หาไม่ได้จากโลกภายนอก "ระวังหน่อยนะเด็กๆ อย่าวิ่งเร็วนักสคะ เดี๋ยวล้มหัวเข่าแตกแม่ไม่โอ๋ด้วยนะ!" นางเอ่ยเตือนลูกน้อยด้วยความรักใคร่ แต่สายตากลับกวาดมองไปที่พุ่มไม้เบื้องหน้าซึ่งมี 'เห็ดหอมหิมะ' ดอกโตกำลังเบ่งบานส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวนน้ำลาย จางหยางเดินตามติดภรรยาไม่ห่าง มือหนาคอยช่วยถือตะกร้าสานไม้ไผ่ และคอยปัดกิ่งไม้ที่อาจจะขวางทางให้ เขามองภรรยาคนสวยที่กำลังงละมุนละไมกับการเลือกเด็ดผักป่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ระคนหลงใหล ผู้หญิงคนนี้ช่างเก่งกาจและน่ามหัศจรรย์เสียจริง นางมีทั้งความฉลาดเฉลียวในการเอาตัวรอด ฝีมือทำอาหารที่เป็นเลิศ และยังมีดินแดนวิเศษแห่งนี้ซ่อนอยู่อีก "ฟางฟาง..." จางหยางเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มือหนายื่นไปช่วยเด็ดผักป่าเคียงข้างนาง "พี่สัญญาว่า ต่อไปนี้จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเอาเปรียบครอบครัวของเราอีก เงินเดือนทหารของพี่ทั้งหมด และผลผลิตจากมิตินี้ จะต้องทำให้เจ้ากับลูกสุขสบายที่สุด" หลินฟางชะงักมือเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี แววตาคมกริบทอประกายระยับด้วยรอยยิ้มรู้ทัน "ปากหวานจริงนะคะ... หวังว่าคำพูดนี้จะใช้ได้จริงตอนที่แม่สามีตัวดีของคุณโผล่มาอาละวาดที่หน้าประตูบ้านอีกรอบนะ" จางหยางหัวเราะร่วนอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าแม่กล้ามาอีก พี่นี่แหละจะเป็นคนไล่ตะเพิดนางกลับไปเอง รับรองว่านางจะไม่กล้าเหยียบเข้ามาในอาณาเขตของเราอีกแน่นอน!" ขณะที่ครอบครัวสุขสันต์กำลังช่วยกันเก็บผักป่าจนเต็มตะกร้า ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกผิดปกติบางอย่างก็แผ่ซ่านเข้ามาในจิตสำนึกของหลินฟาง สัญญาณเตือนภัยจากระบบมิติฟาร์มสั่นไหวอย่างรุนแรง หน้าจอโปร่งแสงปรากฏข้อความสีแดงฉานขึ้นกลางอากาศ *[คำเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมและพลังงานจิตประสงค์ร้ายกำลังบุกรุกเข้ามายังเขตชายแดนฟาร์มด้านทิศตะวันออก!]* หลินฟางขมวดคิ้วมุ่น ใบงดงามฉายแววเย็นชาขึ้นมาทันที นางส่งสัญญาณมือให้จางหยางเงียบเสียงลง "มีคนบุกรุก..." จางหยางหรี่ตาลง รังสีอำมหิตของนายทหารผู้ผ่านสนามรบแผ่ซ่ายออกมาจากร่างทันที เขาดึงตัวภรรยาและลูกแฝดมาหลบไว้ด้านหลัง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดดังแว่วมาจากนอกมิติ... เสียงที่หลินฟางจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร! "อีลูกสะใภ้อกตัญญู! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ยัยตัวดี! แกคิดว่าจะหนีพ้นความผิดที่กล้าเนรคุณแม่สามีอย่างฉันเรอะ!" กระท่อมไผ่ริมธารขอขอบคุณคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนความแสบสันปนอบอุ่นของครอบครัวนี้ด้วยนะคะ!