การกลับมาของสามี

"ไม่นึกเลยนะว่า... ลูกสะใภ้ที่เคยถูกขับไล่ออกจากตระกูล จะมีปัญญามาสร้างเนื้อสร้างตัวจนใหญ่โตถึงเพียงนี้... หลินฟาง จำแม่สามีคนนี้ได้หรือไม่?" เสียงแหบแห้งที่เต็มไปด้วยความริษยาและคราบน้ำตาจอมปลอมดังขึ้น ทำลายบรรยากาศยามบ่ายอันสงบสุขบริเวณหน้าเรือนพักหลังงาม หลินฟางชะงักมือที่กำลังจัดเรียงขวดโหลแยมสตรอว์เบอร์รีโฮมเมดลงบนชั้นไม้ นางวางช้อนเงินลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสูงวัยที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าประตูรั้ว เนื้อตัวมอมแมมและเสื้อผ้าที่เคยตัดเย็บจากผ้าเนื้อหยาบแต่บัดนี้เปรอะเปื้อนฝุ่นดิน บอกเล่าเรื่องราวความตกต่ำของตระกูลจางได้เป็นอย่างดี หลินฟางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตฉายแววเยືือกเย็นและขบขันในคราวเดียวกัน นางมิใช่หลินฟางผู้ไร้เดียงสาคนเดิมที่ก้มหน้ายอมรับความอยุติธรรมอีกต่อไปแล้ว "จำได้สิคะ... คุณแม่สามีผู้สูงศักดิ์ ผู้ซึ่งเคยกรุณาขับไล่ลูกสะใภ้อย่างฉันออกจากบ้านโดยไม่ให้แม้แต่เศษข้าวติดก้นหม้อ ลมอะไรหอบท่านมาถึงดินแดนบ้านนอกคอกนาที่ท่านเคยดูถูกนักดูถูกหนาล่ะคะ?" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ หญิงช้าหน้าเผือดสี นางกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง แต่เมื่อกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ—บ้านอิฐแดงหลังใหญ่ที่มีสวนผักเขียวขจีทอดยาวสุดสายตา โรงเรือนกระจกที่ส่งกลิ่นหอมของสมุนไพรลอยมาตามลม และแปลงสตรอว์เบอร์รีสีแดงฉ่ำที่ออกผลผลิตสะพรั่ง—ความโลภก็เข้าครอบงำจิตใจจนมืดบอด นางทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ยกมือเหี่ยวย่นขึ้นปาดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง "ฟางฟาง... แม่สำนึกผิดแล้ว ลูกเอ๋ย! ครอบครัวเราตกระกำลำบาก พี่ชายเจ้าก็ค้าขายขาดทุนจนเป็นหนี้สินล้นพ้นตัว เจ้า... เจ้าฐานะร่ำรวยถึงเพียงนี้ ย่อมต้องมีจิตใจเมตตาช่วยเหลือคนในครอบครัวเดียวกันมิใช่หรือ? แบ่งเงินและบ้านหลังนี้ให้พวกเราสักครึ่งเถิด ถือว่าทำบุญทำทาน!" หลินฟางหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับกระดิ่งเงิน แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ นางก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้ามาใกล้รั้วไม้ ประเมินท่าทีของอดีตแม่สามีผู้ไม่เคยสำนึกผิดอย่างถ่องแท้ "ทำบุญทำทาน? กับคนชุบมือเปิบที่เคยประกาศตัดขาดความสัมพันธ์เนี่ยนะคะ? คุณแม่คะ สมองของท่านกระทบกระเทือนตอนไหนหรือเปล่า ถึงได้กล้าเดินมาทวงบุญคุณกับคนที่ท่านเคยเหยียบย่ำจนจมดิน?" หลินฟางเอ่ยเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งไมตรีจิตใดๆ ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากทางเดินหลักของหมู่บ้าน ฝีเท้าที่มั่นคงและรวดเร็วนั้นดึงดูดสายตาของชาวบ้านที่แอบมุงดูเหตุการณ์ให้ต้องหลีกทางให้อย่างหวาดหวั่น ร่างสูงโปรดในชุดเครื่องแบบทหารยศนายกองที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันจากการเดินทางไกลปรากฏแก่สายตา จางหยางก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สายตาจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวระหงของภรรยา—หลินฟางในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายเนื้อดี ท่าทางสง่างาม ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล และรัศมีของความมั่งคั่งที่แผ่ออกมาจากตัวนาง ทำให้ชายหนุ่มถึงกับชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบ นี่น่ะหรือ... ภรรยาที่เขาเคยทิ้งไว้เบื้องหลังเพื่อไปทำภารกิจชายแดน? ภรรยาที่ครั้งหนึ่งเคยซูบผอมและหวาดกลัวเขาเสียยิ่งกว่าอะไร? "ฟางฟาง..." จางหยางพึมพำเรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ความรู้สึกผิดและตะลึงงันตีรวนอยู่ในอกจนพูดไม่ออก แม่สามีเมื่อเห็นบุตรชายคนเล็กกลับมา ก็รีบพุ่งเข้าไปกอดขาของจางหยางทันที ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายเสียงดังยิ่งกว่าเดิม "หยางหยาง! ลูกแม่! เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว รีบจัดการนังเมียอกตัญญูคนนี้ที! มันร่ำรวยจนลืมรากเหง้า ไม่ยอมช่วยเหลือครอบครัวเรา แถมยังขับไล่แม่ผู้ให้กำเนิดอย่างกับหมูกับหมา!" จางหยางขมวดคิ้วมุ่น เขาก้มมองมารดาด้วยแววตาเย็นชาที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน เขาสลัดมือของมารดาออกอย่างไม่ไยดี ทำเอาหญิงแก่หงายเงิบไปกองกับพื้นด้วยความตกใจ "ท่านแม่... ตั้งแต่ผมแต่งงานกับฟางฟาง ท่านและพี่ใหญ่เคยปฏิบัติกับนางอย่างไร ผมรู้เห็นมาโดยตลอด ที่ผมยอมเงียบเพราะคิดว่าท่านคือแม่ แต่การที่ท่านยังหน้าด้านมาตักตวงผลประโยชน์จากหยาดเหงื่อของภรรยาผมในวันนี้... มันเกินขีดจำกัดที่ผมจะทนแล้ว!" จางหยางประกาศกร้าว น้ำเสียงทรงพลังกังวานไปทั่วบริเวณ เรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่มุงดูได้เป็นอย่างดี เขาก้าวผ่านมารดา ตรงดิ่งเข้าไปหาหลินฟางที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตานิ่งสนิท "ฟางฟาง ผม..." จางหยางพยายามจะเอื้อมมือไปจับมือบาง แต่นางกลับถอยหลังหลบหนึ่งก้าวอย่างรักษาระยะห่าง "คุณนายจาง... สามีผู้แสนดีของคุณกลับมาแล้วเชิญพาเขากลับตระกูลไปเสียนะคะ ที่นี่ไม่มีพื้นที่สำหรับปลิงดูดเลือดอย่างพวกคุณหรอกค่ะ" หลินฟางกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินเข้าบ้าน จางหยางหน้าถอดสี หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารีบก้าวตามไปคว้าชายเสื้อของนางไว้ด้วยความร้อนรน กลัวเหลือเกินว่าภรรยาคนสวยผู้นี้จะสะบัดหน้าหย่าขาดจากเขาจริงๆ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกโรงเรือนด้านหลังก็ดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่าผสมเห็ดหอมหม้อดิน" ที่หลินฟางแอบเคี่ยวทิ้งไว้ในมิติฟาร์มลอยทะลักออกมาปะทะจมูกของทุกคนในรัศมีร้อยเมตร กลิ่นหอมหวานกลมกล่อมของเนื้อไก่ตุ๋นยาจีนที่ผสานเข้ากับความละมุนของสมุนไพรหายาก ส่งผลให้ท้องของทุกคนส่งเสียงร้องโครกคราออกมาพร้อมกันอย่างห้ามไม่อยู่ จางหยางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขายังไม่ทันได้เอุงอ้อขอร้องภรรยาให้หายโกรธ ประตูรั้วด้านข้างก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ได้รับเชิญ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาทะมึนในชุดสูทสีเข้ม—ชายหนุ่มแปลกหน้าผู้มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางตา เดินถือกระเป๋าเอกสารหนังแท้เข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม และเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องหยุดหายใจ "ขอโทษนะครับ... ผมได้รับมอบหมายจากท่านประธานบริษัทส่งออกอาหารรายใหญ่ ให้มารับสินค้าล็อตพิเศษมูลค่าห้าหมื่นหยวน... หลินฟาง อยู่ที่นี่ใช่ไหม?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความสุขในทุกๆ ตัวอักษรนะคะ!