มิติลับในตัวฉัน

"ถ้าคุณกล้าก้าวเข้ามาในครัวของฉันอีกแค่ก้าวเดียว ฉันจะเอาตะหลิวเหล็กนี่ตีแสกหน้าคุณให้ดูค่ะ!" เสียงหวานใสแต่เฉียบขาดดั่งคมมีดบาดลึกสะท้านไปทั่วห้อง หลินฟางตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกที่หยุดชะงักฝีเท้าลงทันที นายพันหนุ่ม ‘จางหยาง’ ผู้ขึ้นชื่อว่าดุเดือดและไร้ความปรานีในสนามรบ ถึงกับชะงักงันเมื่อปะทะเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของภรรยาที่ปกติเอาแต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่คับแคบภายในกระท่อมไผ่ กลิ่นอายความตึงเครียดพวยพุ่งเสียยิ่งกว่ายามเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต จางหยางกวาดสายตาสำรวจใบหน้าของภรรยา ความตกตะկะฉายชัดในดวงตาคมเข้ม ผู้หญิงตรงหน้าไม่เหมือนหลินฟางคนเดิมที่เขาเคยทิ้งไว้เบื้องหลังเพื่อไปปฏิบัติภารกิจเลยสักนิด แววตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความเย่อหยิ่งทระนง และประกายความฉลาดเฉลียวที่ทำเอาหัวใจแกร่งของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ "ฟางฟาง... ผมแคบ... ผมเป็นห่วงลูก..." จางหยางขยับริมฝีปากหนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่คุ้นชิน มือหนาที่เคยถือปืนกลในสมรภูมิกลับวางไว้ข้างลำตัวอย่างไร้ทิศทางเมื่อเห็นบุตรชายตัวน้อยหลบอยู่หลังชายกระโปรงของมารดา "ห่วงงั้นเหรอคะ?" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มบนริมฝีปากอิบอิ่ม "ตลอดสามเดือนที่คุณหายหัวไปที่ค่ายทหาร แม่ของคุณมายึดเสบียง ขโมยแป้งสาลี แถมยังเกือบจะขายลูกชายฉันแลกกับหมูสามตัว... ตอนนั้นคุณไปมุดหัวอยู่ที่ไหนคะท่านนายพัน!" ทุกถ้อยคำดั่งคมหอกที่พุ่งปักอกจางหยางจนจุกแน่น เขาอ้าปากค้างจะอธิบายแต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงคอไปเมื่อสำนึกได้ว่ามันคือความจริง ตระกูลจางฝั่งมารดาของเขารังแกสองแม่ลูกนี่มานานเกินไปแล้ว และตัวเขาเองที่เป็นสามีและบุตรชายกลับบกพร่องในหน้าที่อย่างมหันต์ "ผม... ผมขอโทษครับ... เอ่อ... ฉันขอโทษค่ะ" จางหยางรีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างบาง หลินฟางไม่อยากเสียเวลากับสามีจอมทึ่มที่เพิ่งสำนึกได้คนนี้ ลูกน้อยในอ้อมแขนกำลังส่งเสียงร้องจ๊อกด้วยความหิวโหย ท้องไส้ของเกาลัดน้อยส่งเสียงโครกครากจนน่าสงสาร หลินฟางสะบัดหน้าหนี เดินเลี่ยงไปหยิบหม้อดินเผาเก่าๆ ที่มีรอยร้าว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณประหลาดคล้ายระฆังแก้วดังขึ้นในโสตประสาทของหลินฟาง พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสแจ๋วที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเธอเพียงผู้เดียว โดยที่จางหยางซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองก้าวกลับมองไม่เห็นมันเลยแม้แต่น้อย! [ระบบฟาร์มสวรรค์ระดับปรมาจารย์ เริ่มต้นการเชื่อมต่อสำเร็จ...] [ยินดีต้อนรับท่านเจ้าของฟาร์ม ‘หลินฟาง’ สู่มิติลับส่วนตัว พื้นที่เริ่มต้น: 10 ไร่ (ดินเกรดพรีเมียม สภาพแวดล้อมปรับสมดุลอัตโนมัติ)] [ภารกิจแรก: ปลูกพืชผลชนิดแรกและเก็บเกี่ยวภายใน 1 ชั่วโมงเพื่อรับรางวัลปลดล็อกห้องครัววิเศษ!] หัวใจของหลินฟางเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น เชฟอัจฉริยะจากศตวรรษที่ 21 อย่างเธอย่อมคุ้นเคยกับนิยายแนวระบบมิติลับในโลกอินเทอร์เน็ตเป็นอย่างดี ไม่คาดคิดเลยว่าโชคชะตาจะส่งเธอย้อนยุคมาลำบากในยุค 80 พร้อมกับ ‘นิ้วทองคำ’ ที่ทรงพลังที่สุดในปฐพี! "ฟางฟาง คุณเป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดเช่นนั้น หรือว่าป่วย?" จางหยางเห็นภรรยาจ้องมองไปในอากาศด้วยแววตาเป็นประกายแปลกๆ จึงก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความห่วงใย มือหนาหมายจะเอื้อมมาแตะหน้าผาก "ถอยไปค่ะ อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" หลินฟางปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะรีบหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "คุณอยากอยู่ที่นี่ต่อก็เชิญ แต่อย่ามาเกะกะขวางทางทำมาหากินของฉันกับลูก!" พูดจบ หลินฟางก็อุ้มลูกน้อยเดินหายเข้าไปในห้องนอนเล็กๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ้าด เธอลับตาลงตั้งสมาธิแวบเดียว ร่างทั้งร่างของเธอก็หายวับไปจากโลกภายนอก ทิ้งให้จางหยางยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องเพียงลำพังด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด! *ฟุบ!* สัมผัสแรกที่หลินฟางได้รับคือกลิ่นหอมชื่นใจของดินร่วนซุยและอากาศบริสุทธิ์ที่สะอาดบริสุทธิ์ยิ่งกว่าป่าสนใดๆ บนโลกมนุษย์ เมื่อลืมตาขึ้น ภาพเบื้องหน้าทำเอาเธอกลั้นหายใจ ที่นี่คือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาล พื้นดินสีดำสนิทดูอุดมสมบูรณ์ราวกับกำมะหยี่ มีลำธารสายเล็กๆ น้ำใสแจ๋วจนเห็นตัวปลาแหวกว่ายไหลผ่านกลางพื้นที่ มุมหนึ่งมีกระท่อมไม้หลังงามพร้อมคลังเก็บของขนาดยักษ์ "โอ้โห... นี่มันสวรรค์บนดินชัดๆ!" หลินฟางอุทานออกมาอย่างตื่นตาตื่นใจ ไม่รอช้า หญิงสาวพุ่งตรงไปยังแปลงดินโล่งหน้าที่ระบบจัดเตรียมไว้ให้ ข้างๆ กันมีเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวและมะเขือเทศสีดาบรรจุอยู่ในถุงกระดาษคราฟท์สะอาดเอี่ยม พร้อมกับบ่อน้ำทิพย์วิเศษที่ส่งแสงเรืองรองสีทองอ่อนๆ "ระบบคะ ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าผักที่ปลูกในนี้จะโตเร็วแค่ไหน" หลินฟางพึมพำกับตัวเองขณะลงมือใช้นิ้วจิ้มลงไปในดิน นำเมล็ดพันธุ์หยอดลงหลุมอย่างคล่องแคล่วว่องไว [แจ้งเตือนจากระบบ: ท่านสามารถใช้ ‘น้ำพุวิเศษ’ เร่งอัตราการเจริญเติบโตได้ 1 หยด = 1 วันในโลกความเป็นจริง!] "สุดยอดไปเลย!" หลินฟางไม่รอช้า ตักน้ำจากลำธารด้วยกบักไม้เก่าๆ รดลงไปบนแปลงผักที่เพิ่งหยอดเมล็ดทันที สิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา! เพียงแค่หยดน้ำสัมผัสผืนดิน เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวก็แตกยอดสีเขียวมรกตออกมาอย่างรวดเร็วดั่งภาพสโลว์โมชั่น ลำต้นอวบอ้วน แผ่นใบหนานุ่มสีเขียวเข้มปราศจากรอยแมลงกัดแทะ เติบโตขึ้นจนมีความสูงกว่าฟุตในเวลาเพียงไม่ถึงสามนาที! ส่วนมะเขือเทศสีดาก็ออกดอก ออกผลสีแดงสดเต่งตึง ส่งกลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวชวนน้ำลายสอ หลินฟางรีบก้มลงเก็บเกี่ยวมะเขือเทศลูกโตสีแดงก่ำขึ้นมาลูกหนึ่ง สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วคือความแน่นตึงของเปลือก เธอไม่รอช้า กัดเข้าIMMEDIATELY... *กรุบ!* รสชาติหวานฉ่ำระเบิดความอร่อยในปาก ความหวานละมุนผสานกับความเปรี้ยวสดชื่นกำลังดี วิ่งพล่านไปทั่วปลายลิ้น ปลุกเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายให้ตื่นตัว พลังงานความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามมิติและเลี้ยงลูกคนเดียวมลายหายไปสิ้นในพริบตา! ผักผลไม้มิตินี้ไม่เพียงแต่อร่อยล้ำเลิศ แต่มันยังอุดมไปด้วยพลังงานชีวิตที่บริสุทธิ์ "แบบนี้... ฉันสามารถเอาออกไปขายเพื่อพลิกฟื้นฐานะครอบครัว และตบหน้าพวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อนั่นได้อย่างสบายๆ เลยสินะคะ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของเชฟสาวมือหนึ่ง ขณะที่หลินฟางกำลังเพลิดเพลินกับการเก็บเกี่ยวผักกาดขาวอวบอ้ำเข้ามิติเก็บของ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องนอนในโลกความเป็นจริงก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแหลมแสบแก้วหูของ ‘แม่สามีจาง’ ที่แผดเผาเข้ามาจนกระทั่งถึงในมิติ! "นังสะใภ้ขี้เกียจ! มุดหัวทำอะไรอยู่ในห้อง ออกมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกซ่อนแป้งสาลีเอาไว้ ส่งมาให้หมดไม่งั้นฉันจะให้ลูกชายฉันหย่ากับแกแน่!" หลินฟางหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าสวยคม ในเมื่อแม่สามีตัวแสบมาหาเรื่องถึงที่ แถมสามีตัวดีก็ยังยืนโง่เป็นยามเฝ้าประตูอยู่ข้างนอก... ถึงเวลาที่เธอจะเปิดฉาก ‘สั่งสอน’ คนตระกูลนี้ด้วยผักกาดขาวมิติวิเศษและฝีมือการทำอาหารระดับปรมาจารย์ของเธอก2แล้vค่ะ! หญิงสาวหยิบผักกาดขาวอวบอ้ำสองต้นโตๆ โยนใส่ตะกร้า ก่อนจะสะบัดมือออกจากมิติพร้อมรอยยิ้มพิฆาต [โปรดติดตามตอนต่อไป: กลิ่นหอมฟุ้งของผัดผักวิเศษที่ทำให้แม่สามีหน้าเงินถึงกับเข่าทรุด และการประกาศกร้าวที่สั่นสะเทือนไปทั้งหมู่บ้าน!] ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้าง "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ